Παράσταση βασισμένη σε διηγήματα του Έντγκαρ Άλλαν Πόε έρχεται στο Αλκμήνη

Από τη Δευτέρα 19 Ιανουαρίου στο Θέατρο Αλκμήνη – Secret Room, παρουσιάζεται για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων το έργο "Λήθη Vs Θύμηση – Δοκιμή Πόε", μια σύγχρονη ποιητική θεατρική περφόρμανς βασισμένη σε διηγήματα του Έντγκαρ Άλλαν Πόε, σε σκηνοθεσία Κατερίνας Χάσκα. Το έργο θέτει στο κέντρο του ένα καίριο ερώτημα: τι συμβαίνει όταν η μνήμη γίνεται λαβύρινθος και η λήθη μοιάζει ταυτόχρονα σωτηρία και απειλή; Τι απομένει όταν οι αναμνήσεις ξεθωριάζουν και ποιο κομμάτι του εαυτού μας επιβιώνει από τη σύγκρουση ανάμεσα στο παιδί που υπήρξαμε και στον ενήλικα που οικοδομήθηκε πάνω στον φόβο, τη σιωπή και την ενοχή;

Αντλώντας έμπνευση από το σκοτεινό, υπαρξιακό σύμπαν του Πόε χωρίς να εγκλωβίζεται σε αυτό, η παράσταση δημιουργεί έναν υβριδικό κόσμο όπου ο λόγος, η κίνηση, το video art και ο ήχος λειτουργούν ισότιμα. Τρεις γυναικείες παρουσίες (Μίκα Στεφανάκη, Κατερίνα Χάσκα, Ραφαέλα Καβαζαράκη), σε άφυλους και άχρονους συμβολικούς ρόλους, κινούνται σε έναν χώρο εκτός πραγματικότητας, ένα υπόγειο τοπίο που γίνεται ταυτόχρονα καταφύγιο, φυλακή και πεδίο μάχης. Τίποτα δεν είναι ρεαλιστικό, αλλά όλα είναι βαθιά αληθινά.

Μέσα από σωματικό θέατρο και ιδιαίτερα ηχοτοπία του Κωστή Κόντου "που θυμίζουν αναπνοές, παλμούς και υδάτινες μνήμες, η παράσταση δημιουργεί μια πλήρως βιωματική εμπειρία για τον θεατή — μια εμπειρία που δεν παρακολουθείς, αλλά υπομένεις, θυμάσαι και αναγνωρίζεις μέσα σου".

Το χώμα και το νερό, βασικά σκηνικά στοιχεία, λειτουργούν ως σύμβολα φθοράς και αναγέννησης, ενώ μια ποιητική "Κομπέρ" φιγούρα μεταφέρει λόγια από το ποίημα "Ο Άνθρωπος–Σκουλήκι", δίνοντας ρυθμό και σκοτεινή ομορφιά στη δράση. Οι δύο άλλες ερμηνεύτριες παλεύουν σε μια διαρκή σύγκρουση μνήμης, ανάγκης και εξουσίας, θολώνοντας τα όρια ανάμεσα στο θύμα και τον θύτη, το παρελθόν και το παρόν. Σύμφωνα με τους συντελεστές η παράσταση "Λήθη Vs Θύμηση – Δοκιμή Πόε" δεν προσφέρει εύκολες απαντήσεις· θέτει ερωτήματα που όλοι αναγνωρίζουμε, και μας καλεί να θυμηθούμε ό,τι φοβόμαστε να αντικρίσουμε, αλλά ίσως χρειαζόμαστε για να θεραπευτούμε.