Γκέλυ Καλαμπάκα©
Ο Ανέστης Αζάς σταθερά δουλεύει με ανοιχτά αυτιά: ακούει την κοινωνία, τις ρωγμές της, αλλά και τις χαμηλόφωνες, εσωτερικές μας αντιφάσεις. Στο θέατρό του συναντιούνται η πολιτική ματιά, η προσωπική εμπειρία και μια βαθιά ανάγκη για διάλογο, χωρίς έτοιμες απαντήσεις. Στο νέο του έργο, "Δύο ή τρία πράγματα που ξέρω γι’ αυτόν", που ανεβαίνει στο Θέατρο Προσκήνιο από τις 24 Ιανουαρίου, καταπιάνεται με ένα ζήτημα όλο και πιο παρόν: την κρίση της ανδρικής ταυτότητας. Αφετηρία αποτελεί η φιγούρα του πατέρα και το αποτύπωμα που αφήνει — συνειδητά ή ασυνείδητα — στις επόμενες γενιές.
Πέντε ηθοποιοί, ο Γιώργος Βαλαής, ο Κωνσταντίνος Μωραΐτης, η Μάρω Σταυρινού, η Κωνσταντίνα Τάκαλου και ο Ρίνο Τζάνι μέσα από προσωπικές αφηγήσεις και στοιχεία μυθοπλασίας, προσπαθούν να καταλάβουν γιατί τα αγόρια δυσκολεύονται σήμερα να βρουν τη θέση τους σε έναν κόσμο που αλλάζει και αμφισβητεί τους παγιωμένους κανόνες της πατριαρχίας. Πώς λειτουργεί η μνήμη ως εργαλείο κατανόησης; Πώς κληρονομούνται τα λάθη; Και πώς βιώνει ο σύγχρονος άντρας τη μοναξιά, όταν οι παλιές βεβαιότητες καταρρέουν; Με χιούμορ, τρυφερότητα και ειλικρίνεια, η παράσταση επιχειρεί να φωτίσει τον αντρικό ρόλο στο σήμερα και στο πρόσφατο παρελθόν, δίνοντας χώρο σε φωνές που συνήθως μένουν σιωπηλές.
Προπώληση εισιτηρίων: more.com
Διαβάστε Επίσης
Διαβάστε Επίσης
Περισσότερες πληροφορίες
Δύο ή τρία πράγματα που ξέρω γι’ αυτόν
Με αφετηρία την προσέγγιση του ρόλου του πατέρα και του αποτυπώματος που αφήνει στις επόμενες γενιές, το νέο έργο του Ανέστη Αζά καταπιάνεται με τη λεγόμενη κρίση της ανδρικής ταυτότητας. Πέντε ηθοποιοί, που έχουν συμβάλλει ενεργά στη δημιουργία του κειμένου, παίζουν σε αυτό το σύγχρονο, πρωτότυπο έργο που προσεγγίζει μέσα από προσωπικές αφηγήσεις αλλά και στοιχεία μυθοπλασίας την κρίση της αρρενωπότητας. Το έργο θέτει ερωτήματα με όχημα προσωπικές ιστορίες, χιούμορ και τρυφερότητα: Γιατί δυσκολεύονται τόσο πολύ τα αγόρια να βρουν τη θέση τους σε έναν κόσμο που αλλάζει ταχύτατα και προσπαθεί να απαλλαγεί από τους παραδοσιακούς κανόνες της πατριαρχίας; Πώς η μνήμη μπορεί να λειτουργήσει ως σύμμαχος, προκειμένου να γίνουν κατανοητά τα λάθη του παρελθόντος και πώς τελικά ο σύγχρονος άντρας βιώνει την μοναξιά που μοιάζει να είναι μονόδρομος;
