"Πτέρυγα Α’ – Κελί 71": Ελευθερία και εγκλεισμός σε παράξενες συνθήκες

Η παράσταση "Πτέρυγα Α’ – Κελί 71" του Βασίλη Τσιράκη, σε σκηνοθεσία Σταύρου Παρχαρίδη, φέρνει στο προσκήνιο ερωτήματα για την ελευθερία, την ασφάλεια και την ανθρώπινη συνύπαρξη σε ακραίες συνθήκες. Η πρεμιέρα προγραμματίζεται για τις 24/1 στο Αλκμήνη και η ιστορία εκτυλίσσεται σε ένα κελί, όπου δύο άντρες, με διαφορετική καταγωγή, κουλτούρα και εμπειρίες ζωής, αναγκάζονται να ζήσουν μαζί. Ο πρώτος, Έλληνας κρατούμενος για φόνο που ποτέ δεν ομολόγησε, βρίσκει καταφύγιο στη ζωγραφική. Ο δεύτερος, μετανάστης που έχει ομολογήσει το έγκλημά του, φτάνει στο ίδιο κελί ξαφνικά, σε μία μέρα που δεν προβλέπονται μεταγωγές. Η συνύπαρξή τους φέρνει στην επιφάνεια συγκρούσεις, αντιθέσεις και αναπόφευκτες συγκρούσεις αξιών, κουλτούρας και προσωπικών επιλογών.

"Μπορείς να είσαι ελεύθερος όταν είσαι ασφαλής; Μπορείς να είσαι ασφαλής όταν
είσαι ελεύθερος; Υπάρχει ελευθερία χωρίς ανυπακοή; Υπάρχει ασφάλεια χωρίς
υποταγή; Μπορεί μια φυλακή να γίνει καταφύγιο ελευθερίας; Μπορεί μια φυλακή
να γίνει λίκνο δημιουργίας; Και η τέχνη; Πότε απογειώνεται; Σε συνθήκες
ασφάλειας ή ελευθερίας;" υπογραμμίζει ο συγγραφέας. Μέσα από αυτό το αποστειρωμένο, σχεδόν σουρεάλ περιβάλλον, η παράσταση θέτει βαθιά κοινωνικά και πολιτικά ερωτήματα: μπορεί κάποιος να είναι ελεύθερος όταν είναι ασφαλής; Υπάρχει πραγματική ασφάλεια χωρίς περιορισμούς; Πώς η τέχνη, η γνώση και η προσωπική δημιουργία μπορούν να απελευθερώσουν το ανθρώπινο πνεύμα μέσα σε έναν χώρο εγκλεισμού;

Η σκηνοθεσία του Σταύρου Παρχαρίδη αξιοποιεί τη σκηνική ατμόσφαιρα και τους χαρακτήρες, δημιουργώντας ένα περιβάλλον έντασης και αμφιβολίας. Η συνύπαρξη των δύο πρωταγωνιστών, Βύρωνα Κολάση και Γιώργου Παπανδρέου, αποτυπώνει τις ψυχολογικές διακυμάνσεις και τις εσωτερικές συγκρούσεις, ενώ το σουρεάλ σκηνικό ενισχύει το αίσθημα περιορισμού και εγκλεισμού. Το τραγούδι της παράστασης ερμηνεύει η Μαρίνα Βολουδάκη σε μουσική Σπυρίδωνα.

Σημείωμα σκηνοθέτη

Σε έναν κόσμο που ο εγκλεισμός σε πολλές και ποικίλες μορφές τείνει να γίνει τρόπος ζωής, μάλιστα πολλές φορές να μοιάζει με επιλογή, τίθενται πολλά ερωτήματα . Οι ραγδαίες πολιτισμικές εξελίξεις από την άλλη, μάς φέρνουν μπροστά στο να αναθεωρήσουμε το πως βλέπαμε τον κόσμο μέχρι σήμερα. Εύκολα λοιπόν μπορεί κανείς να βρεθεί μπροστά, τόσο σε προσωπικά όσο και γενικευμένης φύσης ερωτήματα. Όπως π.χ. το τι είναι ελευθερία. Αν η ελευθερία μας, είναι πραγματική ή σχετική. Αν ο συνάνθρωπος αποτελεί απειλή; ή αν αποτελούμε εμείς με τις επιλογές μας απειλή για αυτόν. Αν η κάθε μας επιλογή είναι αυτόβουλη ή κατευθυνόμενη μέσα από μια σειρά επιλογών που συγχέουν τις καταστάσεις και στο τέλος οδηγούμαστε στο να επιλέξουμε ελεύθερα μεν…. την βούληση τρίτων δε.

Τι είναι ο χρόνος σε μια καθημερινότητα που επαναλαμβάνεται με σχεδόν μαθηματική ακρίβεια; Πως επηρεάζει την ακεραιότητα του χαρακτήρα μας; Τέλος η γνώση και η τέχνη μπορούν να μας απεγκλωβίσουν, να μας δείξουν τον δρόμο προ την πραγματική ελευθερία. Είναι η συνύπαρξη και η συμπόρευση το κλειδί μιας ειρηνικής επανάστασης ενάντια στην όποια σήψη απειλεί την διάνοιά μας; Την ελεύθερη βούλησή μας; Είμαστε τελικά οι θύτες ή τα θύματα στην προσωπική μας "ΠΤΕΡΥΓΑ Α’". Χωράει η αγάπη, η αλληλοεκτίμηση, ο αλληλοσεβασμός η αλληλοβοήθεια η συνύπαρξη στα στενά όρια, έτσι όπως τα ορίζει το προσωπικό μας "Κελί 71"; Μπορεί η "ΠΤΕΡΥΓΑ Α’ ΚΕΛΙ 71" να αποτελέσει το έναυσμα μια εσωτερικής αναζήτησης που θα ορίσει με σαφήνεια τα αδιευκρίνιστα όρια τής ζωής ανάμεσα στην ασφάλεια και την ελευθερία τής καθημερινότητας μας; Τελικά "συγκρατούμενοι" ή "συνοδοιπόροι" στην ζωή;