Ιωάννης Κωνσταντινίδης©
Η Αλίκη Στενού τραβά αμέσως την προσοχή με την πρόσφατη συνεργασία της στο Piccolo Teatro di Milano και την καλλιτεχνική φιλοξενία μέσω του Εθνικού Θεάτρου, όπου ανέδειξε την ευαισθησία και το βάθος της σκηνοθετικής της ματιάς. Η επιλογή του έργου "Μνήμη | Λήθη" του Δημήτρη Δημητριάδη στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά (από 28/11) επιβεβαιώνει τη συνέχειά της στο να αναζητά συνεργασίες και απαιτητικά έργα που διερευνούν την ανθρώπινη ύπαρξη, τη μνήμη και τις αθέατες πτυχές του χρόνου.
Είναι η δεύτερη συνεργασία της ηθοποιού και σκηνοθέτιδας με τον συγγραφέα Δημήτρη Δημητριάδη μετά την επιτυχία του "Πεθαίνω σαν Χώρα" που ανέβηκε σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη το 2022-23 (BIOS, ΠΛΥΦΑ, Metropolitan Urban Theatre). Μάλιστα Η "Μνήμη | Λήθη" ξεκίνησε στην Ισπανία το καλοκαίρι του 2024, όπου επιλέχθηκε από το Can Bonamic Creation Centre στο πλαίσιο καλλιτεχνικής φιλοξενίας με την υποστήριξη της Δημιουργικής Ευρώπης (Creative Europe) και του Goethe Institut.
Στο έργο, λόγος, κίνηση και ζωντανή μουσική συνυπάρχουν σε έναν μεταιχμιακό χώρο όπου όλα φαίνεται να αρχίζουν και να τελειώνουν ταυτόχρονα. Η μνήμη επιστρέφει αδιάκοπα στις στιγμές που καθορίζουν τον άνθρωπο, κρατώντας ζωντανή την αγάπη, ενώ η λήθη δημιουργεί ένα ακατοίκητο τοπίο, όπου το σώμα παραμένει ο μοναδικός μάρτυρας των εμπειριών και της ιστορίας. Το σώμα θυμάται τα πάντα, από πόλεμο και αγώνες μέχρι έρωτα και πίστη, προσφέροντας έναν άμεσο, συγκινητικό καθρέφτη της ύπαρξης.
Η παρουσία του δεξιοτέχνη των κρουστών Νίκου Τουλιάτου στην παράσταση παίζει καθοριστικό ρόλο. Η ζωντανή μουσική, με τσέλο και κρουστά, προσθέτει ένταση και παλμό, ενώ ο φωτισμός και ο σκηνικός χώρος ενορχηστρώνουν την αλληλεπίδραση μνήμης και λήθης με ακρίβεια. Η σκηνοθετική ματιά της Στενού μετατρέπει κάθε σκηνή σε ένα εκστατικό παιχνίδι δράσης και ακινησίας, θορύβου και σιωπής. Μουσική: Χαρά Γκρέκα (τσέλο), Νίκος Τουλιάτος (κρουστά). Ερμηνεύουν (αλφαβητικά): Αντωνία Μαθιουλάκη, Αθηνά Μαρία Παυλή, Αλίκη Στενού. Μουσικοί επί σκηνής: Χαρά Γκρέκα (τσέλο), Νίκος Τουλιάτος (κρουστά).
Διαβάστε Επίσης
Περισσότερες πληροφορίες
Μνήμη | Λήθη
Στο ενδιάμεσο λόγου, κίνησης και ζωντανής μουσικής από τον δεξιοτέχνη των κρουστών Νίκο Τουλιάτο, το έργο διερευνά τη σχέση του ανθρώπου με τον χρόνο και τα όρια της ύπαρξής του. Από τη μία, ο άνθρωπος που ζει μέσα από την επαναφορά στιγμών, μέσα από το ατέρμονο ξανά της μνήμης, επιλέγει να θυμάται μονάχα ένα: την αγάπη. Από την άλλη, στη λήθη, σ' ένα ακατοίκητο τοπίο χωρίς χρονολογία ούτε όνομα, έχουν όλα ξεχαστεί. Το σώμα όμως, που είναι το πρώτο και το τελευταίο, τα θυμάται όλα. “Το σώμα μου. Είναι όλη η ιστορία. Πόλεμοι. Εποχές. Αναταραχές. Δεν χρειάζεται να θυμάμαι. Επειδή έχω σώμα, ξεχνώ.” H Μνήμη και η Λήθη, φαινομενικά αντίθετες αλλά βαθιά αλληλένδετες, αντιμάχονται αλλά και συγκλίνουν μέσα από την εκστατική κίνηση ή την ακινησία, το θόρυβο ή τη σιωπή, για να φωτίσουν τελικά τη σχέση του Ανθρώπου με τον έρωτα, την εξουσία, την πίστη, τον πόλεμο, τη ζωή και τον θάνατο – μέσα στην αέναη ροή του χρόνου.
