Υπάρχει σκοπός ή όλα είναι μια απλή σύμπτωση; Το ερώτημα αυτό διατρέχει την ουσία του θεατρικού έργου "Άνθρωπος του Θεού" του Ανδρέα Κεντζού, που επιστρέφει από τις 18 Οκτωβρίου στο Θέατρο 104, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Γεωργαλά. Μια παράσταση που, μέσα από τρεις χαρακτήρες και έναν χώρο οικείο αλλά ταυτόχρονα επικίνδυνα εκρηκτικό, εξερευνά το λεπτό όριο ανάμεσα στην πίστη και την αμφισβήτηση, τη λύτρωση και την εκδίκηση.
Σ’ ένα μπαρ της γειτονιάς, την ώρα που το κέντρο της Αθήνας σείεται από επεισόδια μεταξύ αναρχικών και Αστυνομίας, η Ράνια και η Μαρία γνωρίζονται φαινομενικά τυχαία. Η συνάντησή τους συνεχίζεται στο σπίτι της Ράνιας, όπου η απρόσμενη άφιξη του Γιάννη —του συζύγου της, ανθυπαστυνόμου των ΥΑΤ— αλλάζει ριζικά τις ισορροπίες. Όμως τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται. Η παρουσία του Γιάννη λειτουργεί σαν καταλύτης για να αποκαλυφθεί ένα σχέδιο που αγγίζει τα όρια του μεταφυσικού: μια εκδίκηση του ανθρώπου προς τον Θεό, ή ίσως το αντίστροφο.
Ο Δημήτρης Γεωργαλάς υπογράφει μια ψυχολογικά πυκνή σκηνοθεσία, όπου το θρίλερ και το υπαρξιακό δράμα συνυπάρχουν. Όπως σημειώνει ο ίδιος: "Αυτό που μπορεί να επιφέρει τη μέγιστη ρήξη μέσα στον άνθρωπο δεν είναι η απώλεια, αλλά η ματαίωση της πίστης. Ο καθένας έχει μέσα του κάτι στο οποίο πιστεύει — κι όταν αυτό μηδενίζεται, τότε ο άνθρωπος βρίσκεται μπροστά στο χάος".
Η παράσταση, με τους Έλενα Τυρέα, Δήμητρα Σύρου και Αυγουστίνο Ρεμούνδο, ισορροπεί ανάμεσα στον ρεαλισμό και τον παραλογισμό, προκαλώντας το κοινό να βιώσει τα γεγονότα με το συναίσθημά του πριν τα κατανοήσει. Οι φωτισμοί του Δημήτρη Κουτά και τα σκηνικά της Κατερίνας Μωροπούλου εντείνουν την αίσθηση εγκλωβισμού, ενώ η μουσική και η κινησιολογία (επίσης από τον Γεωργαλά) συνθέτουν μια ατμόσφαιρα ηλεκτρισμένη.
Σκηνοθετικό σημείωμα
Ίσως αυτό που μπορεί να επιφέρει την μέγιστη ρήξη μέσα στον άνθρωπο να μην είναι, τελικά, η απώλεια. Φαίνεται, άλλωστε, ότι όλοι είμαστε συμβιβασμένοι με αυτήν και προγραμματισμένοι για το τέλος. Αυτό, όμως, που μάλλον δεν μπορούμε να διαχειριστούμε, είναι η ματαίωση της πίστης μας, κι όταν λέω πίστη δεν εννοώ την θρησκευτική αποκλειστικά. Καθένας δημιουργεί κάτι μέσα του, στο οποίο πιστεύει, κι αυτό του δίνει μια δύναμη να ζει χωρίς πολλές εξηγήσεις και να νιώθει ασφαλής. Όταν, όμως κάποιο γεγονός, όταν κάποιος άλλος, οικείος ή και άγνωστος καμιά φορά, μηδενίζει τα "πιστεύω", άραγε, τότε, πού μπορεί να οδηγηθεί ο άνθρωπος από μια τέτοια απόγνωση;
Ο "Άνθρωπος του Θεού", κατά την προσωπική μου ανάγνωση, θέτει ένα τέτοιο ερώτημα. Πρόσωπα ή γεγονότα που ξεπερνούν μια συγκεκριμένη κοινή λογική, που ακυρώνουν το σύστημα ασφάλειας του ανθρώπινου μυαλού, μπορούν να προκαλέσουν ακραίες πράξεις; Σ’ έναν κόσμο αφόρητης τυχαιότητας, πόσο μπορούμε να δεχτούμε κάποιους που την υπερβαίνουν και χαρακτηρίζονται άτρωτοι; Πόσο μας προσβάλλει ένας τέτοιος διαχωρισμός; Και ποιοι είναι οι άτρωτοι; Μήπως όσοι φέρουν την εξουσία; Αυτοί είναι οι δυνατοί; Αν είναι έτσι, τότε ο κόσμος μας δεν είναι μόνο ένας κόσμος της τύχης, αλλά κυρίως της αδικίας. Σ’ ένα τραγικό υπαρξιακό ερώτημα το έργο, φυσικά, δεν απαντάει αλλά αντιτάσσει τον "αυτοσαρκασμό" του. Το γέλιο μας είναι η πιο ισχυρή απάντησή μας στα αδιέξοδα. Τρία πρόσωπα συγκρούονται με την ανάγκη να βρεθεί ένα νόημα στο αναπόφευκτο. Υπάρχει σκοπός ή όλα είναι μια απλή σύμπτωση;
Προπώληση εισιτηρίων: more.com
Δείτε όλες τις παραστάσεις στον οδηγό θεάτρου του "α".
Διαβάστε Επίσης
Περισσότερες πληροφορίες
Άνθρωπος του Θεού
Μια γυναικεία φιλία φαίνεται να γεννιέται σ’ ένα γειτονικό μπαρ, την ώρα που το κέντρο της Αθήνας συνταράσσεται από βίαια επεισόδια μεταξύ αναρχικών και Αστυνομίας. Η Ράνια προσκαλεί τη Μαρία σπίτι της για ένα τελευταίο ποτό αλλά η έλευση του άνδρα της, του Γιάννη που υπηρετεί ως ανθυπαστυνόμος στις ειδικές μονάδες καταστολής και αποκατάστασης της τάξης (ΥΑΤ) λειτουργεί ως καταλύτης της ιστορίας. Τι σημαίνει να πιστεύεις; Πόσο εύθραυστη είναι η ηθική μας όταν δοκιμάζεται σε μια κοινωνία που σείεται; Και ποια είναι, τελικά, η σχέση του ανθρώπου με το θείο;
