© Χαράλαμπος Βλαχοδήμος-Ηλίας Λαχανάς
Η παράσταση "Οι γριές που μαζεύουν την τσουκνίδα", που ξεκίνησε από την Πειραματική Σκηνή του Θεσσαλικού Θεάτρου και ταξίδεψε σε φεστιβάλ, πόλεις και χωριά της Ελλάδας, αποτελεί μια μοναδική σκηνική κατάθεση πάνω στις μυστικές ιστορίες των γυναικών της Θεσσαλίας. Μέσα από την ιδιαίτερη δραματουργική ματιά του Κωνσταντίνου Ντέλλα, η μαγειρική και η μαγεία ενώνονται σε έναν μυστικό γυναικείο κώδικα, που λειτούργησε ως λανθάνουσα μορφή εξουσίας σε μια κοινωνία όπου οι γυναίκες βρίσκονταν στη σκιά της ανδρικής κυριαρχίας.
Με αφετηρία τις προσωπικές μνήμες από τις γιαγιάδες των ίδιων των ηθοποιών, αλλά και αντλώντας υλικό από την ελληνική παράδοση, την αρχαία γραμματεία, τη λογοτεχνία και προφορικές μαρτυρίες, η παράσταση φέρνει στη σκηνή ένα τελετουργικό θέατρο που συνομιλεί με το παρελθόν και το παρόν. Μέσα από τη διαδικασία της παρασκευής της πίτας, αναδύονται αφηγήσεις για τη γυναικεία εμπειρία, την αντοχή, τη σοφία και τη μυστική γνώση που πέρασε από γενιά σε γενιά.
Οι ηθοποιοί Μανούσος Γεωργόπουλος, Πλάτωνας Γιώργος Περλέρος και Μιχάλης Αναγνώστου, με τη συνοδεία της πρωτότυπης μουσικής του Αλέξανδρου Κτιστάκη, δημιουργούν μια σκηνική εμπειρία που ισορροπεί ανάμεσα στο δρώμενο και στην αφήγηση, στο μύθο και στη ζωντανή μνήμη. Δείτε τις "Γριές που μαζεύουν την τσουκνίδα" στο Θέατρο Σταθμό. Συγκινούν φέρνοντας στο φως τις κρυφές ιστορίες των γυναικών της Θεσσαλίας, σε μια παράσταση-κατάθεση ψυχής που ανανεώνει την παρουσία της έως και τις 7 Ιανουαρίου.
Διαβάστε την κριτική της Τώνιας Καράογλου για την παράσταση.
Προπώληση εισιτηρίων: more.com
Διαβάστε Επίσης
Περισσότερες πληροφορίες
Οι γριές που μαζεύουν την τσουκνίδα
Η παράσταση της Πειραματικής Σκηνής του Θεσσαλικού Θεάτρου αξιοποιεί τις μυστικές ιστορίες των γυναικών της Θεσσαλίας του 19ου και 20ου αιώνα σε μια σκηνική προσέγγιση με βασικούς άξονες τους κοινωνικούς ρόλους και τις έμφυλες διαστάσεις των μαγικοθρησκευτικών πρακτικών. Το γυναικείο σώμα της τρίτης ηλικίας και η σύνδεσή του με τη λαϊκή μαγεία, τη μαγειρική και τις τελετουργικές πρακτικές βρίσκεται στο επίκεντρο. Τρεις θηλυκές μορφές, που ερμηνεύονται από τρία αρσενικά νεαρά σώματα, περνώντας τη ζωή τους στη σκιά της κυρίαρχης ανδροκρατικής εξουσίας, συνδιαλέγονται μεταξύ του οικείου και του αρχετυπικού, της ακίνδυνης «γιαγιάς» και της επικίνδυνης θεραπεύτριας και μιλάνε για τις ζωές τους, γι’ αυτά που έμαθαν από τις παλιές. αυτά που έπαθαν ως γυναίκες και αυτά που παραδίδουν στις επόμενες.
