Γιάννης Κουσκούτης©
Το Εθνικό Θέατρο ξεκινά τη νέα θεατρική σεζόν 2025-26 ενεργοποιώντας το δυναμικό δίκτυο, που ανακοίνωσε τον περασμένο Μάιο - δίκτυο δημιουργών, θεατών, ιδεών, γλωσσών, με μια ματιά στα παρασκήνια και τις πρόβες. Η νέα καλλιτεχνική διευθύντρια του Εθνικού Θεάτρου, Αργυρώ Χιώτη, μία από τις πιο καινοτόμες και αναγνωρισμένες σκηνοθέτριες της νεότερης γενιάς, με πολύχρονη πορεία στην ερευνητική σκηνή και διεθνείς συνεργασίες, έχοντας δίπλα της την Ιώ Βουλγαράκη (αναπληρώτρια καλλιτεχνική διευθύντρια), τους Ακύλλα Καραζήση και Νεφέλη Μαϊστράλη (υπεύθυνοι της Πειραματικής Σκηνής) και τη Μαρία Μαγκανάρη (υπεύθυνη του Μικρού Εθνικού), δίνει το διακριτό και σταθερό στίγμα της πρώτης μας σκηνής, που μπαίνει πλέον και επίσημα σε νέα εποχή.
"Το Εθνικό Θέατρο εκπέμπει σήμα"
"Το Εθνικό Θέατρο συνομιλεί με τα κρίσιμα ερωτήματα των καιρών μας, επανεξετάζει την ιστορία του, επανασυστήνει έργα κλασικά, προτείνει νέα, δυναμικά, πρωτοπόρα, που φέρουν ισχυρό καλλιτεχνικό αποτύπωμα και υψηλή αισθητική πρόταση", σημειώνει η Αργυρώ Χιώτη, που επιθυμεί να μετατρέψει το Εθνικό Θέατρο σε ένα ζωντανό κύτταρο σκέψης, καλλιτεχνικής όσμωσης και κοινωνικής παρέμβασης, που δεν εγκλωβίζεται σε στερεότυπα αλλά "εκπέμπει σήμα" τόσο εντός Ελλάδας όσο και σε διεθνές επίπεδο. Το νέο πρόγραμμα διαμορφώνεται γύρω από την επανεξέταση του κλασικού ρεπερτορίου, τη στήριξη της σύγχρονης ελληνικής δραματουργίας και την ανάπτυξη συμπαραγωγών και συμπράξεων με εγχώριους φορείς αλλά και με κορυφαία ευρωπαϊκά θέατρα και καλλιτέχνες όπως το Pina Bausch Foundation και το Royal Court Theatre.
Το ρεπερτόριο για τη θεατρική περίοδο 2025-26 δομείται γύρω από τη θεματική της γλώσσας, η οποία δεν περιορίζεται μόνο στον λόγο αλλά επεκτείνεται στην εικαστική, μουσική και κινησιολογική έκφραση. Κάθε έργο συνομιλεί με μια διαφορετική εκδοχή της γλώσσας: την υπαρξιακή, τη νοσταλγική, την γυναικεία, τη γλώσσα του σώματος, την πολιτική.
Το Εθνικό Θέατρο ανοίγει τον πλούσιο προγραμματισμό του για τη νέα σεζόν με ζωντανό και ανανεωμένο τον πυρήνα του, στο κτίριο Τσίλερ και στις τέσσερις σκηνές του — Κεντρική Σκηνή, Νέα Σκηνή "Νίκος Κούρκουλος", Πλαγία Σκηνή και Αίθουσα Εκδηλώσεων —, αλλά και στους άλλους χώρους που θα φιλοξενήσουν φέτος την πολύπλευρη λειτουργία του: το θέατρο Δίπυλον για την Πειραματική Σκηνή, το Ολύμπια, Δημοτικό Μουσικό Θέατρο "Μαρία Κάλλας" για την Παιδική Σκηνή, το θέατρο Κάππα, καθώς και τον 1ο όροφο της Δημοτικής Πινακοθήκης για τα εκπαιδευτικά εργαστήρια του Μικρού Εθνικού. Συστήνει τους νέους θιάσους που δημιουργήθηκαν μέσα από ακροάσεις για όλες τις παραγωγές, εμπλουτίζει τη δράση του Μικρού Εθνικού, που φέτος διοργανώνει περισσότερα από 50 εργαστήρια και σημαντικές ενέργειες κοινωνικού χαρακτήρα, συστήνει την ανανεωμένη ταυτότητα της Πειραματικής του Σκηνής και μάς προσκαλεί στις παραστάσεις και τις σημαντικές παράλληλες δράσεις του, ενώ παράλληλα εγκαινιάζει το διαδικτυακό του ραδιόφωνο, ανοίγει τις πόρτες του στο σύντομα ανανεωμένο του καφέ-μπαρ και το πωλητήριό του.
Τρεις σπουδαίες "επιστροφές" και πρεμιέρα για το Μικρό Εθνικό
Διαβάστε Επίσης
Το εναρκτήριο πρόγραμμα περιλαμβάνει την επιστροφή του "Φάουστ" του Άρη Μπινιάρη στην Κεντρική Σκηνή, ένα ψυχικό οδοιπορικό στην ανθρώπινη επιθυμία και στα ηθικά όρια βασισμένο στο ομώνυμο έργο του Γκαίτε, με τον Χάρη Φραγκούλη στον ομώνυμο ρόλο (από 8/10).
Διαβάστε Επίσης
Στον αντίποδα, η κωμωδία "Η Καρυάτιδα!" του Γιώργου Καπουτζίδη επιστρέφει και μετακομίζει στο θέατρο Κάππα με σαρκαστικό χιούμορ απέναντι στις εθνικές εμμονές και τις συλλογικές αυταπάτες, με τους Αγορίτσα Οικονόμου, Ασημίνα Αναστασοπούλου, Στέλιος Ιακωβίδης, Σωτήρης Μανίκας κ.ά. (από 8/10). Σε έναν πιο υπαρξιακό τόπο κινούνται οι τσεχοφικές "Τρεις αδελφές" της Μαρίας Μαγκανάρη, που επαναλαμβάνεται στην Πλαγία Σκηνή του Εθνικού, με τους Αμαλία Καβάλη, Μαρία Σκουλά, Νάνσυ Σιδέρη, Θανάσης Δήμου, Γιάννης Κλίνης, Κώστας Κορωναίος, Γιωργής Τσαμπουράκης κ.ά. (από 15/10).
Διαβάστε Επίσης
Το παιδικό κοινό θα μυηθεί στη μαγεία της γλώσσας με τις "Περιπέτειες της Αλίκης στη Χώρα των Θαυμάτων" από τη Γεωργία Μαυραγάνη στο Δημοτικό Θέατρο Ολύμπια, με την πρωτότυπη μουσική και ποίηση της Λένας Πλάτωνος (από 22/10).
Εξωστρέφεια και διεθνείς συνεργασίες
Ξεχωριστή θέση στο πρόγραμμα έχει η παράσταση "COW|DEER", μια διεθνής συμπαραγωγή με το Royal Court Theatre του Λονδίνου. Η σκηνοθεσία της Katie Mitchell, σε συνεργασία με τις Nina Segal και Melanie Wilson, προτείνει μια performance χωρίς λόγια, όπου η φωνή δίνεται σε δύο ζώα, ένα ελάφι και μία αγελάδα. Η παράσταση θα παρουσιαστεί αρχικά στο Λονδίνο και έπειτα στη Νέα Σκηνή "Νίκος Κούρκουλος" από 7/11 (με τη συνεργασία στη σκηνοθεσία της Ειρήνης Φαναριώτη), προωθώντας ένα νέο θεατρικό λεξιλόγιο βασισμένο στην ηχητική εμπειρία.
Η επιστροφή της Jo Ann Endicott για την παρουσίαση του εμβληματικού "Kontakthof" της Pina Bausch είναι ένα κορυφαίο γεγονός που αναδεικνύει τη γλώσσα των σωμάτων. Η παρουσία αυτή, σε σύμπραξη με το Pina Bausch Foundation, φέρνει για πρώτη φορά στη χώρα μας την αυθεντική πνοή του θεάτρου Tanztheater Wuppertal, μέσα από μια ξεχωριστή σκηνική αναβίωση με έναν εξ ολοκλήρου ελληνικό θίασο (από 17/12).
Σύγχρονη δραματουργία και αναγνώσεις έργων
Μετά το "Ποιος σκότωσε τον πατέρα μου" και το "Συνέδριο για το Ιράν", ο Χρήστος Θεοδωρίδης σκηνοθετεί, σε συνεργασία με τη στενή του συνεργάτιδα στην κίνηση, Ξένια Θεμελή, το έργο "Ιεροτελεστία" ("Un Sacre") του Γκιγιόμ Πουά, όπου ο θάνατος γίνεται αφετηρία για μια γιορτή της ζωής μέσα από 300 πραγματικές συνεντεύξεις που έγιναν κατά την περίοδο της καραντίνας, στη Νέα Σκηνή "Νίκος Κούρκουλος". Παίζουν, μεταξύ άλλων, οι Γιώργος Κισσανδράκης, Ελευθερία Αγγελίτσα, Ειρήνη Δάμπαση, Κωνσταντίνος Κρομμύδας, Ιωάννα Μαυρέα, Ανδρέας Νάτσιος κ.ά. (από 28/1).
Σύγχρονες αναγνώσεις κλασικών έργων θα δούμε στο "Βυσσινόκηπο" του Αντόν Τσέχοφ από τον 'Έκτορα Λυγίζο στην Κεντρική Σκηνή, στην οποία θα πρωταγωνιστήσουν σε διπλή διανομή η Ράνια Οικονομίδου και η Υβόννη Μαλτέζου, καθώς και οι Αμαλία Μουτούση, Γιάννης Κλίνης, Σοφία Κόκκαλη, Έκτορας Λυγίζος, Μαρία Μοσχούρη, Κατερίνα Πατσιάνη κ.ά. (από 26/2).
Στο ίδιο πνεύμα κινείται το έργο "Κουκλίτσα", βασισμένο στο "Κουκλόσπιτο" του Χένρικ 'Ίψεν, σε σκηνοθεσία της Μαρίας Πανουργιά. Μια παράσταση που μεταμορφώνει τη Νόρα σε δαιμονική φιγούρα που ενσαρκώνει τη ριζική ελευθερία στη Νέα Σκηνή "Νίκος Κούρκουλος", με τους Στέλλα Βογιατζάκη, Μπάμπη Γαλιατσάτο, Ελεάνα Γεωργούλη, Φιντέλ Ταλαμπούκα, Αινεία Τσαμάτη κ.ά. (από 1/4).
Η Αργυρώ Χιώτη δείχνει έμπρακτα τη στήριξή της στη σύγχρονη ελληνική δραματουργία. Από 6/5 ο αριστούχος απόφοιτος του Τμήματος Σκηνοθεσίας της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου για την περσινή ακαδημαϊκή χρονιά, Δημήτρης Τσικούρας, θα σκηνοθετήσει τον "Σταθμό Ω", ένα σύγχρονο ελληνικό έργο από τον Γιώργο Χριστοδούλου για την απώλεια, τη συνενοχή και τη συγχώρεση, που εμπνέεται από τη ραψωδία Ω της Ιλιάδας. Θα παρουσιαστεί στην Πλαγία Σκηνή, ενώ ήδη από τον Φεβρουάριο θα ταξιδέψει στην περιφέρεια και σε νησιά της άγονης γραμμής.
Η Πειραματική Σκηνή ξανασυστήνεται: "Μη φοβάστε. Είναι θέατρο."
Η Πειραματική Σκηνή του Εθνικού παύει να είναι "Νέων Δημιουργών", μια που ο πειραματισμός και η έρευνα δεν έχουν ηλικία, όπως τόνισε η Χιώτη. Υπό την καλλιτεχνική διεύθυνση του Ακύλλα Καραζήση και της Νεφέλης Μαϊστράλη αποκτά μόνιμη βάση στο θέατρο Δίπυλον και προτείνει έναν χαρακτήρα ανοιχτής πρόβας. Πρώτος άξονας, ένα σταθερό ensemble ηθοποιών που θα δουλέψει επί ένα χρόνο με έξι συν-δημιουργούς, διαμορφώνοντας ένα ρεπερτόριο μέσα από έρευνα, αυτοσχεδιασμό και ζύμωση. Ο Ακύλλας Καραζήσης έκανε λόγο για τους νόμους της αγοράς που διέπουν το θέατρο, κάτι που κάνει τις παραστάσεις να διέπονται από την αγωνία του αποτελέσματος και "εκμηδενίζει τη ζωντανή δημιουργία, τη δοκιμή, τη μουτζούρα, το λάθος". Υπό τη διεύθυνσή τους, η Πειραματική Σκηνή θα έχει το χαρακτήρα "μιας ελεύθερης δοκιμής που δεν φοβάται την εμβάθυνση", προτείνοντας μια "ανοιχτή δραματουργία για περιπετειώδεις θεατές".
Δεύτερος άξονα η διαρκής πρόβα με τίτλο "ΚΑΠΟΥΤ / Πόλεμος, ένα Vaudeville", θα έχει τις πόρτες της ανοιχτές όλη τη χρονιά. Συγκεκριμένα, κάθε Τετάρτη και Πέμπτη, από τις 6 έως τις 10 μ.μ., το κοινό θα έχει τη δυνατότητα να παρακολουθεί ελεύθερα, έναντι ενός συμβολικού αντιτίμου, για όση ώρα επιθυμεί (από 4 λεπτά έως 4 ώρες), μια ζωντανή σύνθεση – όχι παράσταση – σε αέναη κίνηση και εξέλιξη. Πάνω στη σκηνή, το ensemble θα αφηγείται, θα τραγουδά, θα χορεύει, θα αναπαριστά, αντλώντας τα υλικά του από το θέατρο, τη λογοτεχνία και τη μουσική (από 8/10).
Τρίτος άξονας είναι τα έξι θεατρικά "Σκίτσα" που θα προκύψουν μέσα από τη συνεργασία έξι καλλιτεχνών με το ensemble, δημιουργώντας ισάριθμες παραστάσεις με επίκεντρο την πηγή έμπνευσης του καλλιτεχνικού προγράμματος 2025-26, τη Γλώσσα: "Η γλώσσα των μανιφέστων" της Αλεξάνδρας Καζάζου (31/10), "Η γλώσσα των τοίχων" της Θεανώς Μεταξά (5/12), "Η γλώσσα του πολιτισμού vs Άγρια γλώσσα)" της Σταυρούλας Σιάμου (9/1), η "Μετα-Ανθρώπινη γλώσσα (AI)" της Μάρθας Μπουζιούρη (6/2), "Η γλώσσα της εξέγερσης" του Μιχάλη Πητίδη (6/3) και "Η γλώσσα της αμφισβήτησης" του Φώτη Σιώτα (3/4).
Στο Μικρό Εθνικό
Το Μικρό Εθνικό αποτελεί εδώ και χρόνια έναν τόπο συνάντησης, συνύπαρξης και δημιουργίας για ανθρώπους όλων των ηλικιών: παιδιά, εφήβους και ενήλικες. Το πρόγραμμά του διαπνέεται φέτος από τον απρόβλεπτο και απεριόριστο κόσμο της γλώσσας και το ευρύτερο δίκτυό της, με υπεύθυνη τη Μαρία Μαγκανάρη. Στον ίδιο άξονα επιλέχθηκαν και οι δύο παραστάσεις του Μικρού Εθνικού. Οι "Περιπέτειες της Αλίκης στη Χώρα των Θαυμάτων στην Παιδική Σκηνή" (Ολύμπια, από 22/10), όπως αναφέραμε και πιο πάνω, καθώς και η παράσταση "'Έχεις πέντε λεπτά" της Κατερίνας Λούβαρη Φασόη στην Εφηβική Σκηνή, όπου έφηβοι που συμμετείχαν την περσινή θεατρική χρονιά στα εργαστήρια του Μικρού Εθνικού εμπιστεύθηκαν στη συγγραφέα όνειρα του ύπνου και του ξύπνιου τους, εμπνέοντάς την για το συγκεκριμένο έργο. Τη σκηνοθεσία υπογράφει ο Παντελής Δεντάκης στην Πλαγία Σκηνή (από 28/1).
Τα περισσότερα από τα 50 τακτικά του εργαστήρια του Μικρού Εθνικού για κάθε ηλικία -στα οποία την περσινή θεατρική περίοδο έλαβαν μέρος 800 συμμετέχοντες-, φέρνουν σε επαφή μικρούς και μεγάλους με τον ποιητικό τους εαυτό. Το Επισκεπτήριο, μια δράση που απευθύνεται σε συνανθρώπους μας που τη δεδομένη στιγμή αδυνατούν να έρθουν στο θέατρο γιατί νοσηλεύονται, συνεχίζεται. Το ίδιο ισχύει και για το Εργαστήρι Προσωπικής Ανάπτυξης Κρατουμένων (ΕΠΑΚ) σε Σωφρονιστικά Ιδρύματα που με συνέπεια εμψυχώνει ο Στάθης Γράψας καθώς και το Πρόγραμμα εργαστηρίων με άτομα από δομές απεξάρτησης (18 Άνω, ΚΕΘΕΑ) που με ευαισθησία εμψυχώνει η Όλια Λαζαρίδου.
Το Εθνικό Θέατρο σε live streaming
Το Εθνικό Θέατρο δημιουργεί νέους δεσμούς με την ελληνική Περιφέρεια, φέρνοντας τη θεατρική εμπειρία κοντά σε κάθε ενδιαφερόμενο με την δωρεάν live streaming μετάδοση παραγωγών του: "Φάουστ", 21/11/25, Σουφλί | "Τρεις αδελφές", 19/12/25, Ιθάκη | "Έχεις πέντε λεπτά", 14/2/26, Εφηβική Σκηνή, Κύθηρα | "Ο βυσσινόκηπος", 27/3/26, Κάρπαθο. Περισσότερες πληροφορίες θα ανακοινωθούν σύντομα.
Παραστάσεις καθολικής προσβασιμότητας
Σε συνεργασία με την Alpha Bank, στο πλαίσιο της πρωτοβουλίας της "Πολιτισμός για όλους", και τη Liminal, το Εθνικό Θέατρο θα πραγματοποιήσει για τρίτη συνεχόμενη χρονιά ακόμη περισσότερες παραστάσεις καθολικής προσβασιμότητας: "Οι περιπέτειες της Αλίκης στη χώρα των θαυμάτων", "Ο βυσσινόκηπος", "Κουκλίτσα", ενώ το "Cow | Deer" θα παρουσιαστεί με ακουστική περιγραφή και απτική ξενάγηση για κοινό με οπτική αναπηρία.
Διάλογοι, φεστιβάλ και σαλόνια γλώσσας
Οι "Διεπιστημονικοί Διακαλλιτεχνικοί Διάλογοι" στον Προθάλαμο Δ’ (από 5/10) φωτίζουν κάθε μήνα τη σχέση επιστήμης και τέχνης με αφετηρία τις θεματικές των παραστάσεων, όπως η εξουσία, η φύση ή η φιλοσοφία. Τα "Σαλόνια Γλώσσας" (από 26/10) ανοίγουν έναν κύκλο γνωριμίας με τη σύγχρονη θεατρική γραφή, φέρνοντας το κοινό σε άμεση επαφή με έργα εν εξελίξει και προσκαλώντας δημιουργούς σε ανοιχτές συζητήσεις.
Παράλληλα, τα Φεστιβάλ "Αναδρομές" (14-18/1) και "Βαβέλ" ενσωματώνουν ιστορική και γλωσσική πολυφωνία: το πρώτο ανατρέχει στη διαδρομή της ελληνικής δραματουργίας από την Κρητική Αναγέννηση ως τον 20ό αιώνα, ενώ το δεύτερο αναδεικνύει νέες καλλιτεχνικές φωνές και μικρής φόρμας δημιουργίες σε όλους τους διαθέσιμους χώρους του θεάτρου.
Το διαδικτυακό Ραδιόφωνο του Εθνικού, που θα ξεκινήσει τη λειτουργία του τον ερχόμενο Σεπτέμβριο -περιλαμβάνοντας συνεντεύξεις, podcasts, ραδιοφωνικό θέατρο, μουσική-, και το Ψηφιακό Αρχείο διευρύνουν την πρόσβαση στο θεατρικό περιεχόμενο.
Η δράση "Η Γλώσσα της Γειτονιάς", σε έρευνα και σκηνοθεσία των Ανέστη Αζά και Πρόδρομου Τσινικόρη, στοχεύει στην ανάδειξη των αφανών φωνών της πόλης και στην πολυγλωσσική καθημερινότητα του κέντρου της Αθήνας. Η παράσταση που θα προκύψει θα παρουσιαστεί τη σεζόν 2026-2027.
Περισσότερες πληροφορίες για την early bird προσφορά προπώλησης εισιτηρίων του Εθνικού Θεάτρου στο n-t.gr.
Παρουσίαση καλλιτεχνικού προγράμματος
Βίντεο | Σκηνοθεσία-Μοντάζ: The Boy • Διεύθυνση Φωτογραφίας: Σίμος Σαρκετζής
Ηχοληψία: Γιώτης Παρασκευαΐδης
Μουσική: Γιαν Βαν Αγγελόπουλος
Σχεδιασμός Οπτικής Ταυτότητας - Artworks: Σάκης Στριτσίδης
Περισσότερες πληροφορίες
Η Καρυάτιδα!
Στο σπαρταριστό έργο του Γ. Καπουτζίδη που είναι αφιερωμένο στη μεγαλειώδη ελληνική ικανότητα να μπλέκουμε σε κωμικοτραγικές καταστάσεις, η περίφημη Καρυάτιδα επιστρέφει από το Βρετανικό Μουσείο με μια υποδοχή «σκέτη κωμωδία». Σαν άλλη αγαπημένη φίλη, θεία, χαμένη ξαδέρφη από το εξωτερικό, την περιμένει όλη η χώρα με τεράστια προσμονή. Η υποδοχή της, όμως, δεν θα είναι όπως τη φανταστήκαμε, όπως τη σχεδιάσαμε, όπως την ονειρευτήκαμε.
Τρεις αδελφές
Στη νέα σκηνή του Εθνικού ανεβαίνει το κλασικό έργο για την προσδοκία, τον χρόνο, τη μνήμη και κυρίως την αναζήτηση μιας «Μόσχας» που βρίσκεται πάντοτε εκεί όπου δεν είμαστε εμείς, σε μια παράσταση αφιερωμένη στον άνθρωπο που λαχταρά αλλά δεν μπορεί να γίνει μια καλύτερη εκδοχή του εαυτού του. Τρεις γυναίκες δεμένες με την πιο στενή συγγένεια, καταδικασμένες να ζουν χωριστά: Η Όλγα θα είναι πάντα η πρωτότοκη, και γι' αυτό θα ζει στο παρελθόν. Η Μάσα θα αναμετριέται με το παρόν, γιατί είναι η μεσαία. Και η Ιρίνα, η μικρή, θα ονειρεύεται το μέλλον. Καθημερινές τελετουργίες συναναστροφής, επέτειοι και γιορτές, φιλοσοφικές συζητήσεις και σχέδια, γεννήσεις και καταστροφές, έρωτες και απορρίψεις, αφίξεις και αναχωρήσεις, και κυρίως ματαιώσεις στα χέρια του Τσέχοφ γίνονται ένα πολύτιμο, συχνά κρυπτικό έργο, που οδηγεί με υποδόριο χιούμορ τους ήρωες και τις ηρωίδες του από την ακραία χαρά στην απόλυτη απελπισία.
Φάουστ
Μια «εμπύρετη» παράσταση έντονης μουσικότητας που μεταφέρει το ομώνυμο έργο του Γιόχαν Βόλφγκανγκ φον Γκαίτε στο σήμερα, μέσα από ένα ψυχικό ταξίδι με «σατανικές» προεκτάσεις και προορισμό τον έρωτα. Αυτός είναι που θα τον φέρει αντιμέτωπο με τη μεγαλύτερη ως τώρα πρόκλησή του: την ίδια τη ζωή. Από τον Γκαίτε στον Μάρλοου και τον ντε Σαντ, από τον Φρόιντ στον Γιουνγκ, ο «Φάουστ» του Άρη Μπινιάρη είναι μια διαδρομή στο υποσυνείδητο ενός από τους πιο συναρπαστικούς χαρακτήρες της δυτικής λογοτεχνίας. Μια περιπετειώδης περιπλάνηση στις ανεξάντλητες πτυχές ενός ήρωα που αποτελεί ακόμα και σήμερα σύμβολο της ανθρώπινης εξερεύνησης, των ηθικών διλημμάτων, του υπαρξιακού αδιεξόδου.
ΚΑΠΟΥΤ / Πόλεμος, ένα Vaudeville - Διαρκής ανοιχτή πρόβα
Η Πειραματική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου, υπό την καλλιτεχνική διεύθυνση του Ακύλλα Καραζήση και της Νεφέλης Μαϊστράλη, ανοίγει τις πόρτες της στο κοινό, το οποίο μπορεί να παρακολουθήσει για όση ώρα επιθυμεί (από 4 λεπτά έως 4 ώρες), μια ζωντανή σύνθεση – όχι παράσταση – σε αέναη κίνηση και εξέλιξη. Πάνω στη σκηνή, το ensemble θα αφηγείται, θα τραγουδά, θα χορεύει, θα αναπαριστά, αντλώντας τα υλικά του από το θέατρο, τη λογοτεχνία και τη μουσική. Δραματουργικός άξονας είναι το μυθιστόρημα του Κούρτσιο Μαλαπάρτε «Καπούτ» και άλλα συναφή υλικά, που αφορούν στο θέμα του πολέμου.
Περιπέτειες της Αλίκης στη Χώρα των Θαυμάτων
Μια ποιητική, μουσική ανατρεπτική διασκευή του κλασικού αλληγορικού αριστουργήματος του Λιούις Κάρολ για κάθε Αλίκη που ψάχνει να βρει τη δική της φωνή. Η πρωτότυπη μουσική, οι ήχοι και οι στίχοι της Λένας Πλάτωνος γίνονται το όχημα της αφήγησης όλου του έργου. Η Αλίκη θα κλείσει για λίγο τα μάτια της και θα ταξιδέψει μακριά, σε μια βαθιά κουνελότρυπα κάτω από τη γη. Θα βρεθεί στη Χώρα των Θαυμάτων. Εκεί, η λογική των "μεγάλων" δεν θα ισχύει πια. Τα ζώα θα μιλούν με λέξεις, τα σώματα και τα σχήματα θα αλλάζουν συνεχώς, τα δάκρυα θα γίνονται λίμνη, για να κολυμπήσεις και να παίξεις, οι τρελοί θα μιλούν αστεία–σοφά, οι λογικοί αστεία–παράλογα, οι βασιλιάδες και οι βασίλισσες θα τσαλακωθούν σαν χάρτινες φιγούρες.
Cow | Deer
Ζώα και άνθρωποι συνυπάρχουν ισότιμα σε μια παράσταση για έναν κόσμο πέρα από τον ανθρώπινο, που επαναπροσδιορίζει την έννοια της θεατρικής αφήγησης, σε συμπαραγωγή Εθνικού Θεάτρου και Royal Court Theatre του Λονδίνου. Η Κέιτι Μίτσελ είναι μια από τις πιο σημαντικές και αναγνωρισμένες σκηνοθέτιδες του σύγχρονου ευρωπαϊκού θεάτρου. Μέσα από τις παραστάσεις της, επιδιώκει να εξερευνήσει τις ανθρώπινες σχέσεις, τη μνήμη και τον χρόνο, συνδυάζοντας το θέατρο με τον κινηματογράφο και τα ψηφιακά μέσα σε ένα ενιαίο, ζωντανό πεδίο δημιουργίας. Το «Cow | Deer» αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της καλλιτεχνικής φιλοσοφίας. Η παράσταση βασίζεται σε ζωντανά ηχητικά εφέ (Foley) και αυθεντικές ηχογραφήσεις φυσικών περιβαλλόντων, που δημιουργούν ένα καθηλωτικό ηχητικό τοπίο σε πραγματικό χρόνο.
Kontakthof
Σκηνική αναβίωση του εμβληματικού έργου της σπουδαίας χορογράφου Πίνα Μπάους με ελληνικό θίασο, το οποίο παρουσιάζεται ξανά στην Ελλάδα, 37 χρόνια μετά το πρώτο ανέβασμα στο Ηρώδειο από το Tanztheater Wuppertal. Η παράσταση τελεί υπό την καλλιτεχνική διεύθυνση των Josephine Ann Endicott, μέλους της αρχικής διανομής του 1978 και επί χρόνια βοηθού της Μπάους, και του Δάφνι Κόκκινου, μέλους του Tanztheater Wuppertal και επίσης βοηθού της Μπάους από το 1993, σε συνεργασία με την Anne Martin — επίσης μέλος της αρχικής διανομής — και τον Scott Jennings, διευθυντές προβών του Foundation. Στην παράσταση συμμετέχουν 23 ξεχωριστοί ερμηνευτές και ερμηνεύτριες από την Ελλάδα, από 21 έως 55 χρόνων, που επιλέχθηκαν ειδικά γι’ αυτή την παραγωγή. Το «Kontakthof» αναδεικνύει τη δύναμη, την ευαισθησία και την ανθρώπινη αλήθεια που καθιστούν το έργο της διαχρονικό και αναντικατάστατο στο παγκόσμιο χορευτικό ρεπερτόριο.
Ιεροτελεστία
Η ύπαρξη λογίζεται ως πράξη επανάστασης στο έργο του Γάλλου συγγραφέα που αντλεί από συνεντεύξεις που πραγματοποιήθηκαν κατά τη διάρκεια της πανδημίας. Ανεβαίνει σε μια παράσταση για τη θνητότητα, την απώλεια και ταυτόχρονα μία παρέλαση ανθρωπινότητας, μια γιορτή της ζωής με ζωντανή μουσική επί σκηνής. Πάνω σε μια ιδέα της Γαλλίδας σκηνοθέτριας θεάτρου και όπερας Lorraine de Sagazan, υφαίνεται το έργο - χρονικό απώλειας που – μέσα από «μικρές» ιστορίες ανθρώπων – καταλήγει στη «μεγάλη» Ιστορία της ανθρωπότητας. Ιστορίες θανάτου ανθρώπων που αγαπήθηκαν παθιασμένα, που θυσιάστηκαν για τους άλλους, που ταξίδεψαν στην άλλη άκρη της θάλασσας για ένα καλύτερο μέλλον, που τους έκλαψαν ή που δεν τους αναζήτησε κανείς. Η σκηνική προσέγγιση του Χρήστου Θεοδωρίδη ακολουθεί τη λογική συνεντεύξεων του συγγραφέα, προσθέτοντας στο τελικό αποτέλεσμα και τρεις νέες ιστορίες εμπνευσμένες από την ελληνική πραγματικότητα των τελευταίων χρόνων, γραμμένες από την τακτική συνεργάτιδα του σκηνοθέτη, Ιζαμπέλα Κωνσταντινίδου. Σε μια εποχή στην οποία ο θάνατος περνάει απαρατήρητος, σχεδόν αδιάφορος, που η απώλεια οφείλει να βιώνεται γρήγορα και ο πόνος δεν επιτρέπεται, το έργο του Γκιγιάμ Πουά έρχεται να μας θυμίσει ότι το τέλος της ζωής είναι ένα φυσικό μέρος της.
Έχεις πέντε λεπτά
Στην Εφηβική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου ανεβαίνει το έργο που με αφορμή την προετοιμασία μιας νεανικής αθλητικής ομάδας για το πρωτάθλημα, μιλά για τις φιλοδοξίες, τον ανταγωνισμό, τον συναισθηματικό χειρισμό, την προσπάθεια, την καταπίεση, τη ματαίωση και βέβαια τα όνειρα· τα όνειρα που βλέπουμε στον ύπνο μας, τα όνειρα που κάνουμε για την ζωή μας, τα όνειρα που προβάλλουν οι άλλοι πάνω μας ή προβάλλουμε εμείς στους άλλους. Το έργο εμπνέεται από όνειρα του ύπνου και του ξύπνιου που εμπιστεύτηκαν στη συγγραφέα έφηβοι που συμμετείχαν πέρυσι στα εργαστήρια του Μικρού Εθνικού. Σύμφωνα με την υπόθεση, μια αθλητική ομάδα εφήβων, προσπαθεί να βρει τη δική της φωνή, την ταυτότητά της, να αγκαλιάσει τους φόβους και τις αδυναμίες της. Άνθρωποι που ονειρεύονται, άλλοτε βουβά, άλλοτε ηχηρά, αφήνοντας τους πάντες άναυδους, άνθρωποι που αναγκάζονται να ωριμάσουν πρόωρα, για να υπερασπιστούν την ύπαρξή τους. Ένα ολόκληρο σύστημα ελέγχου που τους περιορίζει και τους ετεροκαθορίζει. Τι θα συνέβαινε, όμως, αν το σύστημα αυτό δεχόταν την κριτική τους; Θα κατέρρεε ή θα επαναπροσδιοριζόταν, θεμελιώνοντας νέες νόρμες και στόχους; Πώς θα κυλούσε η ζωή στο σύστημα την επόμενη μέρα;
Ο βυσσινόκηπος
Μετά από 41 χρόνια παρουσιάζεται στο Εθνικό Θέατρο το τσεχοφικό κύκνειο άσμα – η σπαρακτική αυτή τραγικωμωδία που μιλά για την αέναη προσπάθεια του ανθρώπου να εξορκίσει τον τρόμο της Αβύσσου και του Άπειρου, τη σιωπή και το κενό, που ανά πάσα στιγμή απειλούν να τον αφανίσουν. Το αριστούργημα της παγκόσμιας δραματουργίας αναφέρεται με οδυνηρή ελαφρότητα σ’ ένα ανέμελο παρόν, που συμπιέζεται ασφυκτικά ανάμεσα σε ένα νοσταλγικά εξωραϊσμένο παρελθόν και σε ένα τραγικά αβέβαιο μέλλον. Τα μέλη μιας «ευρύτερης οικογένειας» ξαναβρίσκονται μετά από χρόνια στο γερασμένο πια – και υποθηκευμένο – σπίτι τους. Όλες και όλοι γνωρίζουν μέσα τους πως είναι η τελευταία ευκαιρία να ξαναζήσουν παρέα την ανακούφιση της οικειότητας που τους ενώνει, αλλά και να αποχαιρετίσουν όλα αυτά που, ακόμα και την ώρα που τα βιώνουν, αισθάνονται πως είναι ήδη παρελθόν. Οι ιδιοκτήτες του βυσσινόκηπου, πνιγμένοι στα χρέη και στις αυταπάτες τους, αρνούνται να δεχτούν πως το κτήμα χάνεται και πως ο κόσμος γύρω, αλλάζοντας δραματικά, τους ξεπερνά. Όπως, λίγο πολύ, και όλα τα πρόσωπα του έργου, επιλέγουν να γαντζωθούν από την ξεγνοιασιά μιας αιώνιας παιδικότητας, αναβάλλοντας πεισματικά την ενηλικίωσή τους.
