Η Ανδρομάχη και η Ηλέκτρα είναι δύο γυναίκες του αρχαίου δράματος που, μέσα από τη μοίρα και τις επιλογές τους, συνεχίζουν να μας μιλούν με αφοπλιστική δύναμη. Η πρώτη, σύμβολο αντοχής και αξιοπρέπειας απέναντι στη βία της εξουσίας. Η δεύτερη, φωνή οργής και αλύγιστης επιμονής για δικαιοσύνη. Αυτή την εβδομάδα "επισκέπτονται" το Ηρώδειο, σε δύο ξεχωριστές παραστάσεις που αναδεικνύουν ξανά το βάθος και την επικαιρότητα των κλασικών κειμένων. Στη σκηνή του Ηρωδείου, οι φωνές τους ακούγονται δυνατά και μας θυμίζουν τη διαχρονική δύναμη του αρχαίου θεάτρου να συγκινεί, να προβληματίζει και να εμπνέει.
Η "Ηλέκτρα" του Σοφοκλή
Η Ηλέκτρα κόρη του Αγαμέμνονα και της Κλυταιμνήστρας ζει παγιδευμένη στο παλάτι των Μυκηνών μετά τη δολοφονία του πατέρα της από τη μητέρα της και τον Αίγισθο. Βυθισμένη στον πόνο και την αγανάκτηση, περιμένει την επιστροφή του αδελφού της, Ορέστη, για να εκδικηθούν μαζί τον φόνο του βασιλιά-πατέρα τους. Η τραγωδία κορυφώνεται με την πράξη της εκδίκησης και το ερώτημα γύρω από τα όρια της δικαιοσύνης. Η Ηλέκτρα είναι μια από τις πιο δυνατές γυναικείες μορφές της αρχαίας τραγωδίας, συμβολίζει την αφοσίωση στη μνήμη, την αδιάλλακτη στάση απέναντι στην αδικία και τη φωνή που δεν σιωπά ακόμη κι όταν όλοι γύρω της συμβιβάζονται. Η σταθερότητά της, αλλά και η τραγικότητά της –καθώς ζει διαρκώς μέσα στην οδύνη και το μίσος– την καθιστούν διαχρονικό πρόσωπο που προκαλεί συζητήσεις για τη δικαιοσύνη, την εκδίκηση και την ανθρώπινη αντοχή.
Ο Δημήτρης Τάρλοου σκηνοθετεί μια σύγχρονη ανάγνωση της τραγωδίας, με τη Λουκία Μιχαλοπούλου να ερμηνεύει την Ηλέκτρα- τη γυναίκα που αρνείται να συμβιβαστεί με την αδικία και μετατρέπεται σε σύμβολο αντίστασης και αλήθειας. Δίπλα της, ο Αναστάσης Ροϊλός ως Ορέστης και μια δυνατή ομάδα ηθοποιών (Ιωάννα Παππά, Γιάννης Αναστασάκης, Γρηγορία Μεθενίτη, Νικόλας Παπαγιάννης, Περικλής Σιούντας) μαζί με τον 9μελή χορό συνθέτουν μια παράσταση που διερευνά τη λεπτή ισορροπία ανάμεσα στη μνήμη, τη δικαιοσύνη και την εκδίκηση. (Ηρώδειο στις 22/9 και Ανοιχτό Θέατρο Κολωνού στις 24/9)
Διαβάστε την κριτική του "α" για την παράσταση.
Η "Ανδρομάχη" του Ευριπίδη
Στην "Ανδρομάχη" του Ευριπίδη, η χήρα του Έκτορα ζει ως δούλη και παλλακίδα του Νεοπτόλεμου, γιου του Αχιλλέα, ύστερα από την άλωση της Τροίας. Μακριά από την πατρίδα και υπό τη διαρκή απειλή της Ερμιόνης, συζύγου του Νεοπτόλεμου, η Ανδρομάχη αγωνίζεται να προστατεύσει το παιδί της και να διατηρήσει την αξιοπρέπειά της μέσα σε έναν κόσμο που την έχει συντρίψει. Σ' αυτό το έργο που αναδεικνύει το δράμα των ηττημένων και των γυναικών στον πόλεμο, η Ανδρομάχη είναι το σύμβολο της αντοχής και της σιωπηλής αξιοπρέπειας. Χωρίς δύναμη ή εξουσία, αντιστέκεται με τον μόνο τρόπο που μπορεί: με την επιμονή της να ζήσει και να προστατεύσει ό,τι απέμεινε από τη ζωή της. Εκφράζει το τραύμα των θυμάτων του πολέμου, ειδικά των γυναικών που γίνονται λάφυρα, αλλά και τη δύναμη να σταθεί κανείς όρθιος απέναντι στη βία και την απώλεια.
Σε σκηνοθεσία Μαρίας Πρωτόπαππα, η "Ανδρομάχη" του Ευριπίδη παρουσιάζεται σε μια σύγχρονη, δυνατή ματιά που αναδεικνύει την τραγική μοίρα της Τρωαδίτισσας αιχμάλωτης πολέμου που παλεύει για την επιβίωση και την αξιοπρέπειά της. Στον ομώνυμο ρόλο, ο Αργύρης Ξάφης δίνει μια ερμηνεία μεγάλης έντασης και εσωτερικότητας, μεταφέροντας στη σκηνή τον πόνο, την αγωνία αλλά και την αντοχή μιας μορφής που κουβαλά το τραύμα της ήττας και τον αγώνα για το παιδί της. Οι συμπρωταγωνιστές του, Μαρία Πρωτόπαππα, Τάσος Λέκκας, Γιάννης Νταλιάνης, Δημήτρης Πιατάς, Στέλλα Γκίκα, και ο Χορός (Δημήτρης Γεωργιάδης, Δημήτρης Μαμιός, Κωνσταντίνος Πασσάς, Γιώργος Φασουλάς, Γιάννης Μάνθος, Νώντας Δαμόπουλος) ενισχύουν τη δραματική διάσταση της παράστασης μέσα από την καθαρή της ματιά στην ουσία του έργου. Η παράσταση φωτίζει το διαχρονικό ζήτημα της βίας, της απώλειας και της αξιοπρέπειας, μετατρέποντας την αρχαία τραγωδία σε ένα σύγχρονο κάλεσμα για στοχασμό πάνω στις πληγές της ανθρώπινης ιστορίας. (Ηρώδειο, στις 25/9)
Διαβάστε την κριτική του "α" για την παράσταση.
Προπώληση από more.com για την "Ηλέκτρα" και την "Ανδρομάχη"
Διαβάστε Επίσης
Διαβάστε Επίσης
Περισσότερες πληροφορίες
Ηλέκτρα
Σε έναν κόσμο βίας και αυταρχισμού, η ερμηνεία της σοφόκλειας Ηλέκτρας εγείρει κρίσιμα ηθικά διλήμματα. Η ηρωίδα παραμένει έξω από το παλάτι, σκεπτόμενη αν αξίζει να γίνει μέρος ενός κόσμου που μισεί. Ο σκηνοθέτης αναρωτιέται αν η βίαιη κάθαρση είναι λύση ή αν η ουσιαστική αντίσταση βρίσκεται στην άρνηση του αίματος. Ο Σοφοκλής δεν προσφέρει απαντήσεις-οι θεοί σιωπούν, η ενοχή αποσιωπάται. Η Ηλέκτρα δεν πράττει, αλλά στέκει μετέωρη, σημάδι της ηθικής αμφιταλάντευσης. Μια σπαρακτική τραγωδία που θέτει το ερώτημα: τι μένει όταν οι τύραννοι εκλείπουν;
Ανδρομάχη
Η τραγωδία του Ευριπίδη αναδεικνύει τη σύγκρουση ανάμεσα στην εξουσία και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Η Ανδρομάχη, η οποία ερμηνεύεται από άνδρα ηθοποιό, αιχμάλωτη πολέμου και μητέρα ενός παιδιού από βιασμό, αρνείται να σιωπήσει μπροστά στην κοινωνική αδικία και καταπίεση. Η αντίστασή της αποκαλύπτει την ηθική φτώχεια των ισχυρών και καταρρίπτει τις ψευδαισθήσεις ανωτερότητας. Ο Ευριπίδης παρουσιάζει τη Νέμεση ως αναγκαία αποκατάσταση της ισορροπίας, όταν η ανθρώπινη δικαιοσύνη αποτυγχάνει. Μέσα από τη φωνή της Ανδρομάχης, προβάλλεται η δύναμη του πνεύματος και η ανάγκη για αλήθεια, ελευθερία και δικαιοσύνη.
