Χρήστος Συμεωνίδης©
Από τον Γκαίτε στον Μάρλοου και τον ντε Σαντ, από τον Φρόιντ στον Γιουνγκ, ο "Φάουστ" του Άρη Μπινιάρη είναι μια διαδρομή στο υποσυνείδητο ενός από τους πιο συναρπαστικούς χαρακτήρες της δυτικής λογοτεχνίας. Ένα περιπετειώδες ψυχικό ταξίδι, μια περιπλάνηση στις ανεξάντλητες πτυχές ενός ήρωα που παραμένει μέχρι σήμερα σύμβολο της ανθρώπινης εξερεύνησης, των ηθικών διλημμάτων, του υπαρξιακού αδιεξόδου. Η παράσταση, βασισμένη στο ομώνυμο έργο του Γιόχαν Βόλφγκανγκ φον Γκαίτε, ενθουσίασε το κοινό που έσπευσε να τη δει πέρυσι στο Εθνικό Θέατρο και από τις 8 Οκτωβρίου επιστρέφει με δύο βασικές αλλαγές στο καστ: τον ομώνυμο ρόλο κρατά ο Άρης Φραγκούλης και του Μεφιστοφελή ο Ανδρέας Κοντόπουλος.
Στη σκηνική εκδοχή του Μπινιάρη, ο παραδοσιακός ρόλος του Μεφιστοφελή μετασχηματίζεται. Δεν είναι πλέον απλώς ο δαίμονας-πειρασμός, αλλά μια έκφραση της εσωτερικής σκιάς του Φάουστ — των καταπιεσμένων επιθυμιών, των φόβων και της ενοχής που εκείνος προσπαθεί να αγνοήσει. Η παράσταση επιστρέφει με αλλαγές στο καστ, αλλά πιο ουσιαστική είναι η αλλαγή του νοήματος της σύγκρουσης: ο Φάουστ δεν συνάπτει συμβόλαιο με έναν εξωτερικό διάβολο, αλλά με τον ίδιο του τον εσωτερικό κόσμο, με ό,τι κρύβεται μέσα του.
Ο Μεφιστοφελής λειτουργεί ως καθρέφτης που αποκαλύπτει τον ήρωα. Μέσα από την αντιπαράθεση με αυτές τις σκιώδεις πλευρές, ο Φάουστ κατασκευάζει μια νέα ταυτότητα, όχι ως θύτης ή θύμα, αλλά ως όρος ενός εσωτερικού διαλόγου. Δεν παίρνει την ψυχή του· τον βοηθά να την αποκαλύψει, να αντιμετωπίσει τα απωθημένα και τους φόβους του. Η συμβολή των σκηνικών, των κοστουμιών και των μασκών του Πάρι Μέξη είναι καθοριστική, καθώς δεν λειτουργούν διακοσμητικά, αλλά αποτυπώνουν την ψυχική κατάσταση του ήρωα.
"Με έναν τρόπο, ο σκηνοθέτης συνεχίζει την προβληματική που εξέθεσε στον Προμηθέα του…", διαβάζουμε στην κριτική του Αθηνοράματος. Δεν καταπιάνεται αυτή τη φορά με την πολιτική τυραννία, αλλά με τις δυνάμεις που εμποδίζουν την ανθρώπινη ολοκλήρωση: τη θρησκεία και την εκκλησία με το σκληρό πρόσωπο της Ιεράς Εξέτασης, καθώς και τα αισθήματα του φόβου, της ενοχής, της τιμωρίας. Συνεχίζει, επίσης, τη σπουδή του πάνω στη μουσικότητα και τη χορικότητα (συνδημιουργός ο Τζεφ Βάγγερ), προσδίδοντας τελετουργικό χαρακτήρα στην παράσταση, που αποσκοπεί στην απελευθέρωση του ανθρώπου/Φάουστ από τους φόβους του και στην απενοχοποίηση του έρωτά του για τη Μαργαρίτα.
Παίζουν (με αλφαβητική σειρά): Κατερίνα Αμπλιανίτη, Μπάμπης Γαλιατσάτος, Ηλέκτρα Καρτάνου, Ειρήνη Κατσινούλα, Νάντια Κατσούρα, Μάριος Κρητικόπουλος, Ανδρέας Κοντόπουλος, Μαρία Μαντά, Ιωάννα Μαυρέα, Βασίλης Παπαδόπουλος, Στέφανος Πίττας, Κωνσταντίνα Τάκαλου, Ειρήνη Τσέλλου, Χάρης Φραγκούλης, Αλεξάνδρα Χασάνι. Η μετάφραση είναι του Ιωάννη Ν. Θεοδωρακόπουλου, σύμβουλος δραματουργίας η Νεφέλη Παπαναστασοπούλου, μουσική και ηχητικός σχεδιασμός του Τζεφ Βάγγερ, χορογραφία της Φαίδρας Νταϊόγλου και φωτισμοί της Στέλλας Κάλτσου. Η παράσταση προτείνεται για θεατές άνω των 16 ετών.
Διαβάστε Επίσης
Διαβάστε Επίσης
Διαβάστε Επίσης
