Ομάδα Ντουθ, ποια είναι η δική σου Ταϋλάνδη;

Το Με δύναμη από την Κηφισιά λογικά το ξέρετε. Το ίδιο και η ομάδα Ντουθ. Κι έτσι αποφάσισαν να το ανεβάσουν (θα μας πουν στη συνέχεια πώς και τι), σε μια βερσιόν που ταιριάζει πολύ στις μέρες μας, όπου το να τρως ζεστό και μη αποψυγμένο φαγητό έχει γίνει πολυτέλεια. Από τη μία οι κάθε λογής δημιουργοί περιεχομένου μάς βομβαρδίζουν με τιπ για ευκολότερα γεύματα και από την άλλη υπάρχει πάντα το delivery που μας ξελασπώνει στα δύσκολα. Ένα delivery edition λοιπόν του έργου του Δημήτρη Κεχαΐδη και της Ελένης Χαβιαρά θα δούμε στο θέατρο 104 από τις 12 Οκτωβρίου, με επί σκηνής τους Ευδοξία Ανδρουλιδάκη, Ρωμανό Καλοκύρη, Μυρτώ Μακρίδη, Ιωάννα Ραμπαούνη και Μαρία Φιλίνη (φωτό εξωφύλλου).

Λίγο πριν την πρεμιέρα αυτής της ιδιαίτερης παράστασης (κι αν δεν με πιστεύετε επ' αυτού να σημειώσω ότι κατά τη διάρκειά της μπορείτε να βγείτε από την αίθουσαγια όσο θέλετε), μέλη της ομάδας Ντουθ μάς μίλησαν για αυτή και μεταξύ άλλων μας αποκάλυψαν και τη δική τους Ταϋλάνδη.

Γιατί διαλέξατε να ασχοληθείτε με το Με δύναμη από την Κηφισιά;  
Βάσια Ατταριάν-Μυρτώ Μακρίδη: Υπήρξε παιδική αγάπη. Και οι παιδικές αγάπες δεν πεθαίνουν. Αναδιατυπώνονται, μεταγράφονται μέσα στη μνήμη, αποκτούν συναισθηματικές και ψυχικές προεκτάσεις αλλά επειδή δεν είσαι πια δίπλα σε ένα ψυγείο με παγωτά της δεκαετίας του ‘90 πρέπει και να το ξαναδείς από την αρχή.

Μόλις τριάντα χρόνια μετά, μοιάζει ο κόσμος μας καθόλου με αυτόν της εποχής του έργου;
Β. Ατ.-Μ. Μ.: Ο κόσμος έχει αλλάξει αλλά η υπαρξιακή αγωνία και η επιθετικότητα του σύγχρονου κόσμου είναι κοινά. Και η κωμωδία είναι κοινή. Και η φιλία ως πεδίο εξομολόγησης και ως καταφύγιο… 

Έχετε προσθέσει έναν χαρακτήρα, αυτόν του delivery boy. Τι σας οδήγησε σε αυτό; Πώς εντάσσεται στο έργο;
Β. Ατ.-Μ. Μ.: Αυτή ήταν η αρχική πρόθεση η οποία πολύ γρήγορα άλλαξε. Μας φάνηκε η ιδέα ένα έμφυλο σχόλιο επιφανειακό που δεν μας αφορούσε.

Το αυτοσχέδιο θέατρο παραμένει απόλυτη ανάγκη, πυρήνας αυτού που προσπαθούμε να μοιραστούμε με τον κόσμο

Οπότε στα αλήθεια έχουμε δημιουργήσει μια παρέα 4 ατόμων, 4 γυναικών και ενός άντρα που παραγγέλνουν ασύστολα delivery και ετοιμάζονται να δουν μια ταινία, ένα βράδυ μαζί με το κοινό. Και καταλήγουν να αναμετρώνται κωμικά με τις αγωνίες, τις απελπισίες, τις απογοητεύσεις, με τις θολές θάλασσες του σήμερα. 

”Τα τρικς του θεάτρου δεν πιάνουν πια”, λέτε στο δελτίο τύπου. Είναι το αυτοσχέδιο θέατρο, αυτό το "θέατρο της παρέας” όπως θα το αποκαλούσα, μια ανάσα δροσιάς, μια ανανέωση;
Β. Ατ.-Μ. Μ.: Αυτό λοιπόν το αυτοσχέδιο θέατρο ή της παρέας που εμείς μάλλον θα θέλαμε να το αποκαλούμε μια βραδιά, μια κωμική performance μεταξύ φίλων όσο γίνεται μη θεατρική με την κλασική έννοια του όρου, υπήρξε αναγκαίο κάποια στιγμή για να συνεχίσουμε. Σιγά σιγά αναπτύχθηκε, μας αποκαλύφθηκε και φυσικά ο χαρακτήρας που απέκτησε για μας τα τελευταία χρόνια έπρεπε και κάποια στιγμή να σαρκαστεί και να σχολιασθεί. Παραμένει όμως απόλυτη ανάγκη, πυρήνας αυτού που προσπαθούμε να μοιραστούμε με τον κόσμο που έρχεται και μεταξύ μας. 

Εσείς το λέτε ανάσα ή ανανέωση, άλλοι μας το έχουν πει αντίσταση στη θλίψη, άλλοι μεταμοντέρνο, άλλοι αέναο sitcom σε θέατρο. Σίγουρα ανανεώνει γιατι δεν παίρνει ποτέ τον εαυτό του στα σοβαρά αλλά δεν στερείται αισθήματος και γέλιου. 

Ποια είναι η προσωπική σας Ταϋλάνδη, το μέρος όπου οι ηρωίδες όλο λένε να πάνε αλλά ποτέ δεν το αποφασίζουν;

Β. Ατ.: Η Βαρκελώνη υπήρξε η μεγαλύτερη Ταϋλάνδη για μένα τελικά. Αλλά κυρίως η ζωή σε ένα παραθαλάσσιο σπίτι όπου παραθερίζουν οι φίλοι μου και ασχολούμαι κυρίως με το τι θα φάνε το βράδυ. Μια εικόνα παλιακού παραθερισμού. Αυτή η Ταϋλάνδη παραμένει ζωντανή.

Μ.Μ.: Η προσωπική μου Ταϋλάνδη εδώ και αρκετό καιρό είναι ο Πειραιάς.

Μαρία Φιλίνη: Η προσωπική Ταϋλάνδη είναι ένα τροχόσπιτο που διασχίζει τον κόσμο για μήνες. Ίσως χρόνια. Ή άλλες φορές ένα μικρό σπίτι στο βουνό με τζάκι και κερασιές. Ο Κ. επίσης έχει υπάρξει επί χρόνια η προσωπική μου Ταϋλάνδη γιατί είναι και τροχόσπιτο και κερασιά στο βουνό.

Δημήτρης Τάσαινας: H προσωπική Ταϋλάνδη δεν είναι μια. Είναι όλες οι πραγματικότητες που θα ήθελα να ζήσω αλλα κάποια βαρίδια, σαν αυτά των ηρωίδων της "Κηφισιάς", με κρατούν ως επί το πλείστον εδώ. Άντε να σας πω τις σπουδές στην Ολλανδία σαν μια Ταϋλάνδη της πρώτης νιότης μου.

Κέλλυ Παπαδοπούλου: Πάντα βγάζω εισιτήριο για την δική μου Ταϋλάνδη και ποτέ δεν πάω. Την τελευταία φορά έφτασα μέχρι το αεροδρόμιο, που το θεωρώ κατόρθωμα για μένα. Την επόμενη φορά, το έχω υποσχεθεί στον εαυτό μου, θα μπω στο αεροπλάνο, θα κλείσω τα μάτια μου και θα τα ανοίξω μόνο στην προσγείωση. Όταν καταφέρεις να πετάξεις από πάνω σου τα περιττά, μπορείς και να ταξιδέψεις πραγματικά. Είτε στην Ταϋλάνδη είτε σε οποιονδήποτε προορισμό θεωρείς εξωτικό.

Ευδοξία Ανδρουλιδάκη: Παραείναι ορθολογιστική η σκέψη μου για να φαντασιώνομαι οποιαδήποτε Ταϋλάνδη. Υποθέτω ότι αυτο-παγιδεύομαι με άλλους μηχανισμούς, κι αυτό δεν το λέω ούτε για καλό ούτε και για κακό. 

Είναι παγίδα οι "Ταϋλάνδες” ή ένας τρόπος να αντέχουμε στον ύστερο καπιταλισμό;

Β. Ατ.: Εγώ δεν αντέχω χωρίς Ταϋλάνδη. Τη χρειάζομαι για να αντέχω και τον καπιταλισμό, και την φθορά, και τον πόνο και για να μπορώ να πιστεύω στα ομαδικά όνειρα. Για να πιστεύω σε κάτι που θα συμβει κάποτε μαζί με κάποιον άλλο ή κάποιους άλλους. Η Ταϋλάνδη δεν είναι ατομική φαντασίωση. Όσο λοιπόν δεν εγκαταλείπουν την φαντασίωση οι συνταξιδιώτες/συνταξιδιώτισσες θα πιστεύω ότι θα πάμε στον Μάκη τον πράκτορα να βγάλουμε τα εισιτήρια. Όταν γίνεται ατομική, τότε ναι είναι μεγάλη παγίδα. 

Μ.Μ.: Η Ταϋλάνδη, η φαντασία, μπορεί να είναι αντισταση απέναντι στον ύστερο καπιταλισμό. Δεν είναι πολυτέλεια·  είναι ένας τρόπος να μην υποτασσόμαστε στη σκληρή πραγματικότητα. Ο ύστερος καπιταλισμός έχει την ικανότητα να παρουσιάζει το υπάρχον ως αυτονόητο, ωφέλιμο και ευεργετικό και το εναλλακτικό ως αφελές. Η φαντασία διαρρηγνύει ακριβώς αυτή την ψευδαίσθηση, μας υπενθυμίζει ότι αυτό που υπάρχει δεν είναι αναγκαστικά αυτό που πρέπει να υπάρχει.

Ο ύστερος καπιταλισμός έχει την ικανότητα να παρουσιάζει το υπάρχον ως ωφέλιμο και το εναλλακτικό ως αφελές. Η φαντασία διαρρηγνύει αυτή την ψευδαίσθηση.

Για εμένα είναι όρος για να αντέχεται η ζωή. Με βοηθά να θυμάμαι ότι ο κόσμος όπως είναι δεν έχει  ιδανική  μορφή και πως μπορώ να φανταστώ άλλες μορφές ζωής, σχέσεων, εργασίας και χρόνου και άρα να παλέψω και να τα διεκδικήσω όλα αυτά. Υπερασπίζομαι το δικαίωμα της φαντασίας. Χωρίς  αυτή την δυνατότητα η ζωή κινδυνεύει να γίνει απλώς διαχείριση του δεδομένου  και όλα μοιάζουν μάταια.

Όμως μπορεί να γίνει και παγίδα όταν η φαντασία λειτουργεί απλώς ως φυγή. Όταν καταναλώνουμε φανταστικούς κόσμους χωρίς να αμφισβητούμε τις συνθήκες που μας εγκλωβίζουν. Τότε ο ίδιος ο καπιταλισμός έχει εμπορευματοποιήσει τη φαντασία μας και μας πουλάει  "την καλύτερη εκδοχή του εαυτού μας".

Μ.Φ.: Δεν ξέρω αν όλα αυτά είναι παγίδα. Αν είναι χάπι για τον ύστερο καπιταλισμό. Ξέρω πως δεν είναι αυτά που με σηκώνουν κάθε πρωί να βγω έξω και να πολεμήσω για την ζωή. Οι φίλοι μου, η δουλειά μου και η αγάπη είναι. 

Δ.Τ.: Οι Ταϋλάνδες οι καημένες δεν φταίξαν σε τίποτα. Η ψυχή μας πάντα ψάχνει άλλοθι για να δικαιολογήσει άλλοτε την αδυναμία μας να αντεπεξέλθουμε την κούραση μας, την ανωριμότητά μας. Άλλοθι σαν μια προσμονή για ένα μέρος εξωτικό, όπου όλα τα ζητήματα που αντιμετωπίζουμε θα εξαφανιστούν ως διά μαγείας. Άλλοθι στα πρόσωπα κάποιων που γίνονται οι ήρωες μας και μέσω αυτών δικαιολογούμαστε για τους αγώνες που δεν κερδίσαμε ή δεν κάναμε ποτέ. Είναι όμως κι ένας τρόπος να συνεχίσουμε να ονειροπολούμε και να φαντασιωνόμαστε. Να φεύγουμε για λίγο από την πραγματικότητά μας και να υπενθυμίζουμε στους εαυτόυς μας πως υπάρχει κάτι διαφορετικό πέρα πό το μικρόκοσμό μας. Μπορούν να μας δώσουν νόημα και στόχο που ίσως ποτέ δεν θα φτάσουμε αλλά μπορεί να μετακινηθούμε προς κάτι διαφορετικό και πιο φωτεινό.

Τέλος, για εσάς ως ερμηνευτές, πώς λειτουργεί η ελεύθερη συνθήκη παρακολούθησης που χαρακτηρίζει την παράσταση; Έχει φέρει ποτέ απρόοπτα;

Μ. Φ.: Μέσα στα χρόνια έχει φέρει απρόοπτα, όπως φέρνει κι η ζωή. Έχει μια ελευθερία κι ένα ρίσκο –είναι δηλαδή ζωντανή άρα για μένα κι αληθινή. Προσωπικά το βρίσκω ερεθιστικό.

Ευδ. Αν.: Η ελεύθερη συνθήκη παρακολούθησης είναι απελευθερωτική. Μας υπενθυμίζει συνεχώς ότι αυτό που κάνουμε είναι και δεν είναι θέατρο, μας εξισώνει με τους θεατές, τους κάνει μέρος της ίδιας της αφήγησης, μπορούν να τραγουδήσουν μαζί μας, μπορούν να βαρεθούν, να βγουν για ένα τσιγάρο. Ελπίζουμε φέτος -αν πεινάσουν- να πάρουν το θάρρος και να παραγγείλουν να φάνε κάτι, όπως κάνουμε κι εμείς.

Για εισιτήρια επισκεφθείτε το more.com.