Οι κομματάρχες επιστρέφουν με "Δάφνες και Πικροδάφνες"

Είκοσι χρόνια από τον θάνατο του Δημήτρη Κεχαΐδη, ενός από τους πιο εμβληματικούς Έλληνες θεατρικούς συγγραφείς, το ΔΗΠΕΘΕ Καλαμάτας αποτίει φόρο τιμής με μία από τις σημαντικότερες ελληνικές πολιτικές κωμωδίες: τις "Δάφνες και Πικροδάφνες". Γραμμένο από κοινού με την Ελένη Χαβιαρά, το έργο είναι ένας καθρέφτης της ελληνικής πολιτικής και κοινωνικής πραγματικότητας, γεμάτο χιούμορ, πίκρα και σαρκασμό.

Η παράσταση ανεβαίνει σε σκηνοθεσία του Μάνου Καρατζογιάννη, ενός καλλιτέχνη με βαθιά και συνεπή αγάπη για το ελληνικό έργο, που τιμά σταθερά την εγχώρια δραματουργία μέσα από τις σκηνοθετικές του επιλογές. Στην προσέγγισή του, το δωμάτιο της Αρκαδίας όπου εκτυλίσσεται η δράση μετατρέπεται σε έναν μικρόκοσμο της μεταπολιτευτικής Ελλάδας- ένας χώρος που πάλλεται από πολιτικές αυταπάτες, προσωπικές ματαιώσεις, αλλά και μια οικεία, σχεδόν κωμικοτραγική, ανθρωπιά.

Ο Θανάσης Βλαβιανός, ο Γιώργος Ζιόβας, ο Φίλιππος Σοφιανός και ο Γιάννης Τσουρουνάκης ενσαρκώνουν τέσσερις κομματάρχες σε προεκλογικό πυρετό. Τους βλέπουμε να διασταυρώνουν τις στρατηγικές τους με φόντο την ιδιοτέλεια, την πλάνη και τη φαιδρότητα που συχνά συνοδεύουν την πολιτική σκηνή. Η παράσταση, πέρα από την ψυχαγωγία, ανοίγει έναν ζωντανό διάλογο με το σήμερα, αποδεικνύοντας ότι το θέατρο παραμένει οξυδερκές, ζωντανό και αναγκαίο.

Το πρόγραμμα περιοδείας περιλαμβάνει τις παρακάτω στάσεις: Δημοτικό Θέατρο Άλσους Ηλιούπολης "Δημήτρης Κιντής" (17/7), Θέατρο Βράχων "'Άννα Συνοδινού" (18/7), Σαϊνοπούλειο Αμφιθέατρο Σπάρτης (13/8), Ανοιχτό Θέατρο Συκεών "Μάνος Κατράκης" (27/8).

Σημείωμα του σκηνοθέτη

"Εφόσον υπάρχει ο Δημήτρης, θα υπάρχουν και άλλοι" συνήθιζε να λέει για τον Κεχαΐδη ο μεγάλος δάσκαλος του θεάτρου Κάρολος Κουν. "Ήταν από τους πρώτους βασικούς μου ερεθισμούς για να αφιερώσω τον χρόνο ώστε να δημιουργηθούν αρκετοί νέοι Έλληνες συγγραφείς. Είμαι ευτυχής για τον Δημήτρη γιατί αποδείχτηκε μια από τις κορυφές μέσα στο Ελληνικό Θέατρο. Είναι από τους συγγραφείς που αισθανόμαστε περηφάνια για τον αιώνα μας, που δημιουργήθηκαν και δημιουργούν". Και πράγματι ο Κουν στα 1979, παρουσιάζει στο Θέατρο Τέχνης δυο έργα βαθιά πολιτικά, σπαρακτικά και σπαρταριστά αντίστοιχα: τη "Νίκη" της Λούλας Αναγνωστάκη και τις "Δάφνες και Πικροδάφνες" των Δημήτρη Κεχαΐδη και Ελένης Χαβιαρά.

Φέτος, 20 χρόνια από τον θάνατο του Δημήτρη Κεχαΐδη, ύστερα από πρόσκληση του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ Καλαμάτας και του καλλιτεχνικού του διευθυντή Φίλιππου Σοφιανού τιμούμε τη μνήμη του με "Δάφνες και Πικροδάφνες". Δάφνες για τη διαχρονικότητα της απολαυστικής πολιτικής σάτιρας των ηθών μας και Πικροδάφνες, γιατί ακριβώς το 1979 γραμμένο έργο μοιάζει να γράφτηκε χθες, σήμερα, πολύ φοβάμαι και αύριο.

Η ποιητικότητα του Κεχαΐδη και ο σαρκασμός της Χαβιαρά, "τρία μαγνητόφωνα και μια γραφομηχανή", τέσσερα χρόνια συγγραφής και πολλά περισσότερα της κοινής τους ζωής μας χάρισαν "ένα, σχεδόν, θεατρικό αριστούργημα" όπως σημειώνει η κριτική της εποχής. Τέσσερις κομματάρχες, παραμονές των εκλογών, μηχανορραφούν, μπλοφάρουν και συνωμοσιολογούν, στην τσόχα της δημόσιας ζωής μας "για ένα πουκάμισο αδειανό", για μια καρέκλα. Κάπου, σ’ ένα δωμάτιο της Αρκαδίας που κουβαλάει περιέργως, υπαινικτικά και περιπαικτικά τα μεταπολιτευτικά μας τραύματα, μετουσιώνοντας τα όμως σε σκηνικά θαύματα. Άλλωστε, "το γέλιο", όπως πιστεύει ο ίδιος ο θεατρικός συγγραφέας, "είναι η μεγαλύτερη περιφρόνηση προς τον χρόνο".

​​​​