"Family secrets" αποκαλύπτονται στο θέατρο Αλκμήνη

Μια μαύρη κωμωδία με άρωμα Ιταλίας μάς συστήνει ο σκηνοθέτης Αλέξανδρος Λιακόπουλος με τον Γιώργη Κοντοπόδη και τη Μαίη Σεβαστοπούλου στους πρωταγωνιστικούς ρόλους. Ο λόγος για το έργο του Ενρίκο Λούτμαν "Family secrets" που μιλά για το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση και την επιλογή. Από 12 Μαΐου και κάθε Δευτέρα και Τρίτη θα παίζεται στο θέατρο Αλκμήνη η νέα παράσταση του πολυταξιδεμένου έργου που έχει ανέβει εκτός από την Ιταλία σε Αμερική, Βουδαπέστη και Αφρική, και συγκαταλέγεται ανάμεσα στις πρεμιέρες που έρχονται μετά το Πάσχα, όπως μάθαμε σε αποκλειστικότητα. 

Ποιοι είναι η Γκράτσια και ο Αδάμ - Λίγα λόγια για το έργο 

Μια συνταξιούχος δασκάλα, η Γκράτσια (Μαίη Σεβαστοπούλου ), έχει απομονωθεί στο σπίτι της και ζει πλέον μέσα από τις σαπουνόπερες, που έχουν μετατραπεί στη καθημερινή πραγματικότητά της. Λατρεύει την "Τόλμη και Γοητεία", την οποία παρακολουθεί ανελλιπώς, ζώντας μέσα από τις σκηνές της στιγμές και συναισθήματα που η ίδια δεν μπόρεσε ποτέ να βιώσει.

Ο Αδάμ (Γιώργης Κοντοπόδης), γιός της, σεναριογράφος σε σαπουνόπερες και επίδοξος θεατρικός συγγραφέας, επιστρέφει στο πατρικό του, μετά από απουσία πολλών ετών, για να περάσει λίγο χρόνο με τη μητέρα του, ύστερα από μία αποτυχημένη προσπάθεια να κάνει το επόμενο επαγγελματικό βήμα στη ζωή του. 

Η συνύπαρξή τους θα φέρει στο φως οικογενειακά μυστικά, κρυμμένα μέχρι τώρα στο παλιό μπαούλο... με αποκορύφωμα το μεγάλο μυστικό της Γκράτσια, που θα αλλάξει, για πάντα, τη σχέση τους. 

Μέσα από κλαυσίγελο, χιουμοριστικές ατάκες κι ένα ταξίδι μπρος και πίσω στο χρόνο,  ο συγγραφέας θίγει θέματα της εποχής μας, με κυρίαρχο την αγάπη μεταξύ μητέρας και γιου, όπως το δικαίωμα της επιλογής της μη θνητότητας, της ομοφυλοφιλίας, καθώς και ριζικά θέματα όπως η αποδοχή από τους γονείς εν έτει 2025, η ταυτότητα και η καταπίεση από νόρμες που μας έχουν "φορέσει" και αρνούμαστε να απαλλαγούμε.

'Ένα τρυφερό έργο, που περνάει από το γέλιο στο δάκρυ – ακριβώς όπως συμβαίνει και στη ζωή. 'Όπως διαβάζουμε και στο έργο, άλλωστε "όλοι το παθαίνουμε… μεγαλώνουμε νιώθοντας πως οι γονείς μας είναι αθάνατοι και σχεδόν ποτέ δεν τους ρωτάμε για τη ζωή τους πριν από εμάς. Για τις οικογένειές τους, τις παρέες τους, τα ενδιαφέροντά τους ως παιδιά... λες και γεννήθηκαν ενήλικες. Λες και γεννήθηκαν "μαμά" και "μπαμπάς".  Αισθανόμαστε πως θα υπάρχουν για εμάς εις τους αιώνας των αιώνων... Σαν τον Άρη. Σαν την Αφροδίτη. Σαν τη γη… σαν τον ήλιο, για να φωτίζουν τις ζωές μας...". 

Το σημείωμα του συγγραφέα

Μου αρέσει να γράφω απλές ιστορίες, για ανθρώπους που η ζωή ξαφνικά τους τραβάει το χαλί κάτω απ τα πόδια τους, τους βγάζει απο τις νόρμες τους και σπάει τον μικρόκοσμο, τον οποίο οι ίδιοι έχουν χτίσει μέρα με τη μέρα, και τελικά δεν είναι αυτό που ονειρεύονταν, αλλά μια φυλακή, στην οποία έχουν οικειοθελώς δημιουργήσει και εγκλωβιστεί σε αυτή και από την οποία αρνούνται να βγουν. 

Η Γκράτσια και ο Αδάμ, οι δύο πρωταγωνιστές της ιστορίας μας, προσπαθούν να αντισταθούν με κάθε δύναμη που έχουν στο τσουνάμι γεγονότων που κατακλύζουν τη ζωή τους. Αμπαρώνουν πόρτες, σφραγίζουν τα παράθυρα, αλλά και πάλι δεν αρκει. Το καράβι μπάζει πια νερά και σιγά, σιγά βουλιάζει και τους παρασύρει στο βυθό.

Σε τέτοιες περιστάσεις, έχουμε δύο μονοπάτια. Είτε παρατηρούμε παθητικά, περιμένοντας πότε θα βουλιάξουμε, είτε αντιστεκόμαστε και παλεύουμε. Σημασία δεν έχει τι από τα δύο θα επιλέξουμε, αλλά ο τρόπος που θα αντιμετωπίσουμε το καθετί. Το σθένος που θα υποδείξουμε. Και φυσικά είναι αυτές οι στιγμές που ανακαλύπτουμε το μεγαλύτερό μας όπλο απέναντι στις δυσκολίες, την αληθινη και άνευ όρων αγάπη. 

Ο σκηνοθέτης Αλέξανδρος Λιακόπουλος υπογράφει και τους φωτισμούς. Η μετάφραση του έργου είναι του Γιώργου Δόξα, το σκηνικό και τα κοστούμια της Νόρας Πόντη και η πρωτότυπη μουσική σύνθεση του Άγγελου Ανδρεόπουλου.