"Σε φιλώ, Πέτρος": Ο Βασίλης Βηλαράς ήθελε "αυτή η ιστορία να ακουστεί σαν χάδι, ενώ στην πραγματικότητα είναι μια σφαλιάρα"

Η παράσταση "Σε φιλώ, Πέτρος" βασίζεται σε μια αληθινή ιστορία που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό ΑΜΦΙ. Πώς ήρθες σε επαφή με αυτή την ιστορία και τι σε κέντρισε για να τη μεταφέρεις στη σκηνή;
Ερευνώντας υλικό για την προηγούμενη παράσταση μου, τον "Καταποντισμό" στην Πειραματική του Εθνικού, έπεσα πάνω σε αυτό το περίεργο ρεπορτάζ που έκανε κάποιος Πέτρος για τη ζωή του. Έκατσε και αντέγραψε χειρόγραφα τα γράμματα που αντάλλαξε με τη μαμά του στα οποία συζητούσαν για την ομοφυλοφιλία του. Ανάμεσα στα γράμματα ο Πέτρος σχολίαζε αφηγηματικά τις σκέψεις του και μετά σαν σε δεύτερη πράξη θεατρικού έργου, έκατσε και έγραψε το τι ζήσανε μαζί όταν την επισκέφτηκε στην Πάτρα σε διάλογο. Ο άνθρωπος  αυτός έγραψε ένα εντελώς μοντέρνο και ακατάτακτο θεατρικό έργο χωρίς να έχει ιδέα.  Αυτό με κέντρισε παράλληλα με το ότι αυτή η ιστορία έχει πάρα πολλά στοιχεία που μιλάνε για την δική μου ζωή αλλά και για την κάθε ζωή κάθε Πέτρου. 

Ποια είναι η κύρια πρόκληση που αντιμετώπισες ως σκηνοθέτης κατά την αναπαράσταση αυτής της αλληλογραφίας μεταξύ του Πέτρου και της μητέρας του; 
Ήθελα αυτή η ιστορία να ακουστεί σαν χάδι, ενώ στην πραγματικότητα είναι μια σφαλιάρα. Αυτή ήταν η πρόκληση φέτος, και ευτυχώς είχα μαζί μου τη Λένα που ότι ονειρεύτηκα το απέδωσε επί εκατό. 

Το έργο καταγράφει μια πολύ προσωπική σχέση, γεμάτη ένταση, καχυποψία, αλλά και μια απόπειρα επανασύνδεσης. Πώς βρεθήκατε και πώς δουλέψατε με τη Λένα Κιτσοπούλου για να αποδώσετε αυτή τη συναισθηματική διάσταση της ιστορίας;
Είναι όντως μια προσωπική σχέση γεμάτη ένταση αλλά και πολλή αγάπη. Και αυτό συνήθως το ξεχνάμε. Η αγάπη σε κάνει να έχεις απαιτήσεις, από εκεί προκύπτουν οι εντάσεις. Με τη Λένα δουλέψαμε χωρίς εντάσεις, με πολλή αγάπη και πολλή χαρά. Τώρα το πως βρεθήκαμε; Βρεθήκαμε επειδή έπρεπε να βρεθούμε, επειδή αυτή η παράσταση έπρεπε να γίνει έτσι και το σύμπαν έκανε τη δουλίτσα του. Από εκεί και πέρα, η Λένα ως ηθοποιός είναι μάλλον η πιο πρόθυμη και υποστηρικτική ηθοποιός που έχω γνωρίσει ποτέ, έφερε όλο της το σύμπαν στην πρόβα και συνάντησε το δικό μου τόσο γενναιόδωρα. Είναι πολύ ευγενική συνεργάτης παιδιά, δεν είναι μόνο αιρετική, αντισυμβατική και φωνακλού! 

Πώς πιστεύεις ότι αυτή η ιστορία που ακουμπά ζητήματα προσωπικής ταυτότητας και οικογενειακών σχέσεων έχει αξία και νόημα σήμερα;
Έχει αξία επειδή συμβαίνει ακόμα. Έχει αξία γιατί το coming out παραμένει ένα τεράστιο θέμα στη δημόσια σφαίρα. Γιατί είναι μετρημένοι στα δάχτυλα του ενός χεριού οι άντρες ηθοποιοί που δηλώνουν άφοβα τη σεξουαλικότητα τους. Αντίστοιχα γυναίκες λεσβίες ηθοποιούς - που υπάρχουν - ξέρουμε μια; Δύο; Το αφήγημα λοιπόν ότι τα "πράγματα" γίνονται όλο και καλύτερα συνήθως προέρχεται από άτομα που στα συγκεκριμένα "πράγματα" δεν ήταν ποτέ μέσα. 

Το "Σε φιλώ, Πέτρος" αναφέρεται σε μια ιστορία που πραγματεύεται την αποδοχή και την κατανόηση μέσα από το γράμμα. Θεωρείς ότι τα γράμματα, ως μέσο επικοινωνίας, εξακολουθούν να είναι ένα σημαντικό εργαλείο για επικοινωνία;
Εγω που πρόλαβα την εποχή της αλληλογραφιας στα τελευταία της θα πω ότι ήταν ένα ωραίο μέσο επικοινωνίας, αλλά λίγο καλλωπισμένο μιας και ήταν πολύ σημαντικό αυτό το ΕΝΑ γράμμα που θα έκανε μέρες να φτάσει. Οποτε του φοράγαμε τα καλά του. Το ζουμί νομίζω είναι στα γράμματα που γράψαμε και δεν στείλαμε ποτέ. 

Έχεις σκηνοθετήσει παραστάσεις με κωφούς ηθοποιούς και δουλεύεις με ευαίσθητες κοινωνικές ομάδες. Πιστεύεις ότι το θέατρο είναι προσβάσιμο σε όλους ή είναι ακόμα ένα "προνόμιο";
Προσβάσιμο δεν είναι σίγουρα. Γίνονται πολύ ωραίες προσπάθειες να υπάρχει πρόσβαση, αλλά συγκεκριμένες ημέρες και σε συγκεκριμένα θέατρα. Για να το θεωρήσουμε προσβάσιμο θα πρέπει ένας κωφός να μπορεί να πάει οποιαδήποτε μέρα θέλει θέατρο και όχι μόνο τη μία συγκεκριμένη μέρα που θα υπάρχει διερμηνεία ή υπέρτιτλοι. Και που ένα άτομο σε αμαξίδιο θα πρέπει να μην πάρει το θέατρο από πριν τηλέφωνο να ρωτήσει αν υπάρχει πρόβλεψη, ράμπες, σκάλες κτλ. Αλλά αυτό το ζήτημα είναι ταξικό, όπως όλα. Όλα αυτά κοστίζουν. Και τα λεφτά, όταν υπάρχουν, δεν πάνε εκεί. Συχνότερα πάνε εκεί όταν δεν υπάρχουν. 

Αν έπρεπε να ζήσεις μια εβδομάδα μέσα σε μία από τις παραστάσεις σου, ποια θα ήταν αυτή και γιατί;
Ε, σε αυτή που κάνω τώρα. Πιστεύω θα διόρθωνα πολλά λάθη του παρελθόντος αν είχα το κουράγιο του Πέτρου. 

Υπάρχει κάποια αλήθεια που έχεις ανακαλύψει μέσα από το θέατρο και δεν θα ήθελες ποτέ να μάθεις;
Η τέχνη δεν είναι συγχωροχάρτι για απαράδεκτες συμπεριφορές ούτε η ενασχόληση μαζί της σε κάνει ευαίσθητο άνθρωπο απαραίτητα. 

Ποια είναι η μεγαλύτερη παρεξήγηση που υπάρχει γύρω από την τέχνη σου;
Την δική μου τέχνη; Οτι αν δεν είσαι γκέι  ή queer δεν σε αφορά. Κάθε φορά που ακούω το "τελικά δεν είναι γκέι έργο, μιλάει για όλους μας!" θέλω να εκραγώ. ΕΙΝΑΙ γκέι έργο και ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ μπορεί να μιλάει για όλους μας. Συμβαίνει συχνά, όπως για αιώνες συνέβαινε το αντίθετο. Επίσης γελάω όταν με συμβουλεύουν να μην το πουλάω σαν γκέι έργο γιατί δεν είναι μόνο για γκέι τελικά. 

Τι σε τρομάζει περισσότερο: να μην έχεις κάτι να πείς ή να μην υπάρχει κανείς να ακούσει;
Δεν διαλέγω. Και τα δύο μου φαίνονται εφιαλτικά. Προσωπικά προσπαθώ να χτίσω ένα σύμπαν στο οποίο και να έχω να πω και να υπάρχουν άνθρωποι να απορροφήσουν αυτό που λέω. Συχνά όχι με μεγάλη επιτυχία. 

Πιστεύεις ότι το ελληνικό θέατρο τολμά αρκετά; Ή παίζει ακόμα "ασφαλές παιχνίδι";
Εξαρτάται πιο θέατρο παρακολουθεί κανεις. Όλα συμβαίνουν. Είμαστε τόσα πολλά άτομα σε αυτή τη δουλειά που συμβαίνουν όλα. Και πολύ θαρραλέες παραστάσεις υπάρχουν, και πολύ φρέσκιες, και πολλές προγονόπληκτες και συντηρητικές. Πρέπει όμως να είσαι σε επαφή με τους ανθρώπους αυτού του χώρου που δεν προβάλλονται τόσο, όχι μόνο με τη πρώτη γραμμή και όχι μόνο με τους φορείς και τα κτίρια ώστε να μπορείς να πεις τι θέατρο συμβαίνει στην πόλη. Ακούω πολύ τελευταία ότι το θέατρο είναι συντηρητικό στην Αθήνα και το μόνο που έχω να πω είναι: ψάξτε περισσότερο. 

Ποια είναι τα επόμενα καλλιτεχνικά σχέδια;
Μια μουσική παράσταση στη Λυρική τον Ιούνιο και μετά με τα μούτρα στο καινούριο έργο που γράφω για έναν άνθρωπο θρύλο της ελληνικής σόου-μπιζ.