"Εκτός ύλης reloaded" με τον Γεράσιμο Σκιαδαρέση για λίγο ακόμα στο Κακογιάννης

Το κοινό της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης αγάπησε τις παραστάσεις του πολυβραβευμένου έργου "Εκτός ύλης reloaded" του Κώστα Λεϊμονή που ολοκληρώνει τις παραστάσεις, την Κυριακή 2 Μαρτίου στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης. Υπό τη σκηνοθετική καθοδήγηση της Κωνσταντίνας Νικολαΐδη, ο Γεράσιμος Σκιαδαρέσης καθηλώνει το κοινό στον ρόλο ενός Υπουργού που αποφασίζει να εγκαταλείψει την πολιτική, αποκαλύπτοντας τις αλήθειες που ποτέ δεν ειπώθηκαν.

Ένα πολιτικό και υπαρξιακό δράμα, μια κραυγή συνείδησης και αυτοκριτικής, το "Εκτός Ύλης reloaded" δεν είναι απλώς ένας αποχαιρετιστήριος λόγος· είναι μια βαθιά εξομολόγηση. Σε μια νύχτα καθοριστική για το μέλλον της κυβέρνησης, ο ήρωας σπάει τα δεσμά της υποκρισίας και επιλέγει, έστω και αργά, την αλήθεια. Το έργο μάς φέρνει αντιμέτωπους με τις ευθύνες των ηγετών, αλλά και με τις δικές μας ως κοινωνία, σε μια εποχή όπου η πολιτική ηθική παραμένει ζητούμενο. Μαζί με τον Γεράσιμο Σκιαδαρέση παίζουν οι: Κωνσταντίνος Μουταφτσής, Κωνσταντίνα Λάλου, Θανάσης Καφενταράκης.

Διαβάστε το σημείωμα του συγγραφέα

Το "Εκτός ύλης" αποτελεί προϊόν ενός πνιγμού, μιας ανάγκης για την αλήθεια, δεν έχει σχεδόν καμία επαφή με τον ρεαλισμό, διότι μιλά για αυτήν ακριβώς την αλήθεια όσο οξύμωρο κι αν αυτό ακούγεται. Έναυσμα της συγγραφής η αγανάκτηση και η αδήριτη ανάγκη να βρεθεί ένας ή μία πολιτικός επιτέλους, οι οποίοι κάποια στιγμή θα ξεχάσουν τα κομψά ρούχα που τους "τυλίγουν" και θα θυμηθούν τον άνθρωπο που κρύβεται μέσα σε αυτά. Μιλάμε καθημερινά για ανθρώπους και έχουμε ξεχάσει την ανθρωπιά στη γωνία.

Οι γενιές του ’80 και του ’90 έχουν υποθηκευτεί. Όμως μια υποθήκη δεν συνεπάγεται απαραιτήτως και ξεπούλημα, όσο υπάρχουν ακόμη φωνές, όσο υπάρχουν λόγοι που κρατούν την αισιόδοξη φλόγα του "μήπως και..." αναμμένη κι αυτές οι φωνές μπορούν να βρουν τον εκφραστή τους μέσα από τα παιδιά. Τα παιδιά της Ελλάδας, τα οποία αυτή τη στιγμή βλέπουν τη χώρα σαν καιόμενο φοίνικα, που περιμένει με ανεξάντλητη καρτερία κάποια στιγμή να αναγεννηθεί. Μόνο αν γλιτώσει το παιδί, υπάρχει ελπίδα... Χαίρομαι πολύ που θα δοθεί στο θεατρικό κοινό η ευκαιρία να δει τους κυβερνώντες, όπως θα έπρεπε να είναι. Οφείλεται μία "συγγνώμη" εδώ και χρόνια σε έναν λαό που δοκιμάζεται. Μέσα από αλλεπάλληλες διαπιστώσεις, βρίσκουμε και τις απαντήσεις για το τι θα πρέπει να κάνουμε ή να μην ξανακάνουμε, για να δούμε αυτόν τον τόπο, που ονομάζουμε πατρίδα, να ανθίζει.

"Εκτός ύλης" ξανά, λοιπόν. Αναγνώσεις, διαβουλεύσεις, χαρά, δημιουργία, έμπνευση και όλα αυτά για να προσπαθήσουμε να βάλουμε μία ψηφίδα στη συλλογική προσπάθεια αναδημιουργίας των συνειδήσεών μας. Πόσες φορές έχει τύχει σε μία παρέα να μιλήσουμε λογικά, ειλικρινά και αληθινά και να παρεξηγηθούμε; Να πειράξουμε, επειδή πολύ απλά τολμήσαμε να πούμε όχι αυτό που νιώθουμε μόνο, αλλά αυτό που ισχύει. Όμως η πλειοψηφία δε θέλει την αλήθεια, δεν τη χρειάζεται. Κι έτσι μένουν κάποιοι γραφικοί να προσπαθούν να πείσουν τους μη γραφικούς ότι 1+1 δεν κάνει 3 αλλά 2, όχι γιατί έτσι μας έμαθαν στο σχολείο, αλλά γιατί έτσι αποδεικνύεται στην ίδια τη ζωή".