Άλεξ Κατ
Το έργο του του Ζαν-Πολ Λίλιενφελντ "Η Μέρα της Φούστας" είναι τραγικά επίκαιρο, δεν προσφέρει εύκολες απαντήσεις, αλλά μας προκαλεί να προβληματιστούμε βαθιά πάνω στο θέμα της βίας! Μάλιστα, μπορεί να αποτελέσει έναυσμα για εκπαιδευτικά εργαστήρια και συζητήσεις, τόσο με μαθητές όσο και με εκπαιδευτικούς, σχετικά με την πρόληψη της βίας, την ενδυνάμωση του διαλόγου και τη δημιουργία ενός ασφαλέστερου σχολικού περιβάλλοντος. Διαβάστε όσα μας είπε η Ζωή Χατζηαντωνίου σκηνοθέτρια της παράστασης που κάνει πρεμιέρα στο θέατρο Δίπυλο (από 28/11).
"Νεαροί έφηβοι τρομοκρατούν αλλήλους και όλοι μαζί όποιον επιχειρεί να περιορίσει την ελευθεριότητά τους. Μπορεί να τους - και να μας - σώσει μια ιδανική και ευρωπαϊκών προδιαγραφών εκπαίδευση; Ή ο τρόμος είναι η μοναδική απάντηση στον τρόμο και η βία η μοναδική απάντηση στη βία; Αυτοί οι ενοχλητικοί και επικίνδυνοι νέοι δε μασάνε τα λόγια τους και δεν κρύβουν τις διαθέσεις τους. Στέκονται ανοιχτοί απέναντί μας και θέτουν απροκάλυπτα ενώπιον μας την ορμή και την οργή τους. Κι όμως, κατά τη διάρκεια ενός "μαθήματος”, το παιχνίδι του θεάτρου θα δώσει κάποιες απαντήσεις στα προβλήματα ζωής αυτής της οργισμένης και αχαλίνωτης νεολαίας.
Μια εκπαιδευτικός αρπάζει την ευκαιρία που της δίνεται αναπάντεχα μια μέρα και διδάσκει στους ατίθασους μαθητές της τις ευρωπαικές ιδέες για την ελευθερία και τον ανθρωπισμό με τη "βοήθεια” ενός αληθινού όπλου. Τρομοκρατείται η ίδια αρχικά, ωστόσο στη συνέχεια κρατά ομήρους τους μαθητές και τους αναγκάζει υπό την απειλή του όπλου να παίξουν θέατρο και να μάθουν κάτι για τη ζωή τους μέσα από αυτό. Αυτό που προκύπτει μοιάζει με ένα σκηνικό roller coaster που διατρέχει όλα τα είδη θεάτρου και καταλήγει σε ένα μετα - θεατρικό φινάλε. Η αποστολή της δασκάλας είναι η διαφώτιση των μαθητών. Το μέσο της είναι η βία, γιατί "δεν γίνεται διαφορετικά”. Ευρωπαίοι διαφωτιστές, Μολιέρος, Γερμανοί ιδεαλιστές, Σίλλερ, Γκαίτε και Σολωμός επιστρατεύονται προκειμένου οι μαθητές να έρθουν σε επαφή με τον πραγματικό δυτικό πολιτισμό, να ψυχανεμιστούν τί (θα μπορούσε να) σημαίνει Ευρώπη, πραγματική Δημοκρατία, Ελευθερία και Ισότητα. Στόχος της είναι να μπορέσουν οι μαθητές να ανοίξουν φτερά και να πετάξουν μακριά, "στις χώρες της ποίησης” ή, αν το θελήσουν, να επιστρέψουν, όσοι έχουν έρθει από την Ανατολή και τα Βαλκάνια, στις πατρίδες τους και να βοηθήσουν με τη σειρά τούς τους συμπατριώτες τους.
Στο τέλος, η λύση που απομένει είναι ένα είδος "εκκαθάρισης” των ενόχων, αυτών που δημιουργούν το πρόβλημα στην τάξη, αυτών που δεν αφήνουν τους ανθρώπους να ελευθερωθούν. Όμως η βία δεν κάνει εξαιρέσεις και δε σταματά από τη στιγμή που ξεκινά. Η βία γυρίζει πάντοτε πίσω: όποιος σπέρνει ανέμους, θερίζει θύελλες. Η δραματουργία της παράστασης βασίζεται στη γαλλική ταινία "Η μέρα της φούστας" και τη γερμανική διασκευή της "Τρελό αίμα"".
Προπώληση εισιτηρίων: more.com
Περισσότερες πληροφορίες
Η μέρα της φούστας
Η απόγνωση της Σόνιας, μιας καθηγήτριας λογοτεχνίας σε ένα δημόσιο λύκειο με παραβατικούς μαθητές, οδηγεί το καταιγιστικό έργο που βασίζεται στην ομότιτλη ταινία του Ζαν-Πολ Λίλιενφελντ. Η ηρωίδα στοχοποιείται γιατί δε συμμορφώνεται με τις υποδείξεις του Διευθυντή να μην φορούν φούστα οι καθηγήτριες και οι μαθήτριες. Ένα τυχαίο συμβάν κάποιο πρωί θέτει σε κίνηση μια σειρά απρόβλεπτων εξελίξεων. Η Σόνια κρατά ομήρους τους μαθητές της τάξης και τους κάνει μάθημα θεάτρου διά της βίας. Η κατάσταση ξεφεύγει από τον έλεγχό της καταλήγοντας σε ένα μεταδραματικό φινάλε. Το έργο με στοιχεία ψυχολογικού θρίλερ, επικού θεάτρου και δομή αρχαίου δράματος, εκτυλίσσεται μέσα από μια σειρά κωμικοτραγικών επεισοδίων όπου οι ρόλοι θυτών και θυμάτων εναλλάσονται διαρκώς γεννώντας ερωτήματα που αφορούν τη δύναμη της βίας και τη διαχείριση της ανθρώπινης ελευθερίας.
