© Πάνος Κέφαλος
Θα κυκλοφορήσει σύντομα, μέσα στον Νοέμβριο, από τις εκδόσεις Κάπα το κείμενο του "Οξυγόνου", της παράστασης που σκηνοθετεί ο Γιώργος Κουτλής στη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση. Πρόκειται για το δυνατό κείμενο του Ιβάν Βιριπάγεφ (μετάφραση: Γιώργος Κουτλής, διασκευή: Βασίλης Μαγουλιώτης – Γιώργος Κουτλής), που αξίζει να προσεγγιστεί και ως ανάγνωσμα.
Λίγα λόγια για το βιβλίο
Το Οξυγόνο, έργο-μανιφέστο της γενιάς των 00s, γράφτηκε ως θεατρική πρόζα ειπωμένη από δύο πρόσωπα – ένα κορίτσι κι ένα αγόρι. Η παράσταση, δομημένη σε δέκα κεφάλαια, σαν μια μεταγραφή των Δέκα Εντολών, σαν μια νέα Καινή Διαθήκη, εκκινεί από το ανάποδο του "Ου φονεύσεις" και καταλήγει σε μια βιβλική Αποκάλυψη.
"Γράφω για μια γενιά μορφωμένων νέων που δεν πολυπηγαίνει στο θέατρο" δήλωσε το 2003 ο Ιβάν Βιριπάγεφ, ο κορυφαίος εκπρόσωπος της Νέας Ρωσικής δραματουργίας, επικηρυγμένος από το ρωσικό καθεστώς και πολιτογραφημένος Πολωνός.
Η έκδοση περιλαμβάνει δύο κείμενα: "τη μετάφραση, που είναι ακριβής και πιστή στο πρωτότυπο, όμως δεν έχει τη ροή και την ηχητική πολυπλοκότητά του, και μια διασκευή-απόδοση που έχει τη μουσικότητα που χρειάζεται αλλά και πολλές αλλαγές, κοψίματα και προσθήκες, που είναι όμως σύμφωνα –πιστεύω– με το πνεύμα του συγγραφέα", αναφέρει ο Γιώργος Κουτλής, ο οποίος μετέφρασε το έργο.
Και προσθέτει, αναφορικά με τη διασκευή που έκανε σε συνεργασία με τον Βασίλη Μαγουλιώτη: "Οι εναλλαγές του ύφους και ο ρυθμός της γραφής δημιουργούν μια δραματουργία στη φόρμα της γλώσσας, ένα γλωσσικό κολάζ τρομερά πρωτότυπο. […] Επιλέξαμε να προσαρμόσουμε το έργο ώστε να επικοινωνεί πιο εύκολα με το σημερινό κοινό. Λείπουν λοιπόν πολλές αναφορές που έχει το πρωτότυπο σε γεγονότα της εποχής που γράφτηκε ή σε στοιχεία της ρωσικής κουλτούρας που είναι άγνωστα στον Έλληνα θεατή".
Διαβάστε Επίσης
Περισσότερες πληροφορίες
Οξυγόνο
Ένα έργο-μανιφέστο των 00s, που παρουσιάζεται ως αντίδοτο στην «ψυχοπολιτική ασφυξία» της Generation Z, με έναν θίασο 25 ατόμων σε μια spiritual rave εμπειρία. Ο θίασος σαν ένας μεταδραματικός Χορός, αποζητά, με τους όρους μιας βλάσφημης ποιητικής, το αντίδοτο στην ψυχοπολιτική ασφυξία των καιρών μας, καθρεφτίζοντας τους προβληματισμούς και τους πόθους κάθε ανθρώπου που δεν σταματά να αγωνιά και να ελπίζει. Η παράσταση, δομημένη σε δέκα κεφάλαια, σαν μια μεταγραφή των Δέκα Εντολών, σαν μια νέα Καινή Διαθήκη, εκκινεί από το ανάποδο του «Ου φονεύσεις», καταλήγει σε μια βιβλική Αποκάλυψη, ενώ τη διατρέχει το εναγώνιο ερώτημα «τι είναι για σένα οξυγόνο;».
