Marilena_Anastasiadou
Αυτό που με κέντρισε στο "The Dumb Waiter” ήταν το ύφος, το πυκνό του χιούμορ και η ευφυής ιστορία του.
Τα δύο πρόσωπα του έργου που ερμηνεύουν ο Αντώνης Καφετζόπουλος και ο Μιχάλης Τιτόπουλος είναι ιδιαίτεροι, μα και αναγνωρίσιμοι. Είναι σκληροί και ταυτόχρονα ανθρώπινοι. Επιφανειακοί και γι’ αυτό ιδιόμορφα ποιητικοί.
Για μένα ο Πίντερ είναι αίνιγμα που με παιδεύει, είναι μια ερώτηση που θέλω να φέρω στην επιφάνεια και να την εκθέσω στο φως.
Αυτό που θέλω να πάρει ο θεατής μαζί του είναι να απολαύσει το ταξίδι και μετά το χαμόγελο, να ψάξει τη λύση του γρίφου στη δική του ζωή.
Η πορεία μου μέχρι σήμερα στο θέατρο μου έδειξε ότι το θέατρο είναι μαραθώνιος. Θέλει δουλειά και πίστη στον πυρηνικό εαυτό και στους συνεργάτες. Είναι στάση ζωής. Είναι τρέλα και εργασία μαζί.
Η φιλοσοφία μου είναι να είμαι ειλικρινής και να έχω κατανόηση. Να μην παραμυθιάζομαι. Να βλέπω την αληθινή ζωή με τις δυσκολίες της και τις αδικίες της, αλλά να μην τις συνηθίζω ως "φυσιολογικές". Να θυμάμαι πως είμαι περαστική και αυτό είναι αυτό που είναι.
Συνειδητοποίησα ότι δεν υπάρχει μεγαλύτερο παράδοξο… από την λογική. Την αγαπώ, μα ξέρω ότι δεν είναι μόνη της πάντα αρκετή. Κάποια πράγματα δεν είναι προσεγγίσιμα μόνο με την λογική. Αυτό με διασκεδάζει. Θέλει και άλλο τρόπο κίνησης για να προσεγγίσεις κάτι πιο βαθύ.
Η Ελλάδα σήμερα είναι δύσκολη. Είναι πολλές Ελλάδες, ανάλογα με το που ζεις και ποια είσαι. Είναι δύσκολη.
Η μοναδική ελπίδα επιβίωσης είναι να μένουμε ζωντανοί και ζωντανές μέσα μας. Να καίει το αίμα, να φανταζόμαστε ελεύθερα, να κάνουμε παρέα όνειρα. Να αγαπάμε όλα τα παιδιά του κόσμου. Να μην συνηθίζουμε.
Off the record: Η τέχνη είναι ρίσκο. Ο φόβος είναι πάντα εκεί όταν παίρνεις ρίσκα. Δεν μπορώ να φανταστώ τη ζωή χωρίς ρίσκα. Θέλω να τολμάω. Θέλω να δουλεύω με ανθρώπους που εκτιμώ. Θέλω να επιμένω να μην με νοιάζει να είμαι της μόδας. Θέλω να εμπιστεύομαι το ένστικτό μου. Θέλω να βάλω μπρος ιδέες και κείμενα που με τραβάνε δυνατά. Θέλω το θέατρο να το διαφυλάττω, πρώτα ως διαδικασία στις πρόβες και έπειτα ως αποτέλεσμα. Το να προσπαθείς να δουλεύεις και να κάνεις τέχνη θέτοντας τους όρους σου, είναι πραγματικά σπουδαίο στις μέρες μας.
Προπώληση: more.com
Διαβάστε Επίσης
Περισσότερες πληροφορίες
The dumb waiter
Ως κωμωδία της απειλής χαρακτηρίζεται το σκοτεινό έργο -ένα από τα πιο χαρακτηριστικά του Θεάτρου του Παραλόγου- του κορυφαίου νομπελίστα που εξερευνά την αβεβαιότητα, την εξουσία και την αποξένωση. Ο Μπεν και ο Γκας κλεισμένοι σε ένα υπόγειο δωμάτιο περιμένουν τις οδηγίες τους. Ο χρόνος κυλά, η ένταση πυκνώνει σε κάθε ανάσα, ενώ οι ήρωες μιλούν σοβαρά για πολύ καθημερινά θέματα: τα σακουλάκια του τσαγιού, το ποδόσφαιρο, τις ασήμαντες ειδήσεις της τρίτης σελίδας στην εφημερίδα. Όμως, οι μυστηριώδεις και παράλογες παραγγελίες που έρχονται -κυριολεκτικά- άνωθεν, ανεβάζουν την ένταση, τεντώνουν τα νεύρα και δημιουργούν μια αίσθηση επικείμενης απειλής. Το “The dumb waiter”, που γράφτηκε το 1957 και παρουσιάστηκε για πρώτη φορά το 1960, διερευνά την ιεραρχική δομή του κόσμου μας και το μερίδιο της προσωπικής ευθύνης των ατόμων.
