"Το πιο όμορφο σώμα που έχει βρεθεί ποτέ σε αυτό το μέρος": Γιατί να μην χάσετε την παράσταση που ερμηνεύει ο Αργύρης Ξάφης

Το άγνωστο ως πέρυσι έργο με το μακροσκελή τίτλο αποτέλεσε μία από τις παραστάσεις-διαμαντάκια της σεζόν και η ερμηνεία του Αργύρη Ξάφη συζητήθηκε όσο λίγες, γεμίζοντας ασφυκτικά το θέατρο Θησείον. Εμείς σας θυμίζουμε γιατί δεν πρέπει να χάσετε την παράσταση, η οποία επιστρέφει στο ίδιο θέατρο από την 1η Οκτωβρίου.

Το "γκελ" της σύγχρονης ισπανικής δραματουργίας 

Το έργο του Καταλανού Ζουζέπ Μαρία Μιρό ήρθε να επιβεβαιώσει πως οι σύγχρονοι Ισπανοί θεατρικοί συγγραφείς μιλάνε ξεχωριστά στους Έλληνες θεατρόφιλους. Ο συγγραφέας αφηγείται μια σειρά γεγονότων που ακολουθούν τη μυστηριώδη δολοφονία ενος πανέμορφου δεκαεφτάχρονου αγοριού, του Άλμπέρ, που βρίσκεται νεκρό και ακρωτηριασμένο στο χωριό του, κάπου στην ισπανική επαρχία. Από εκεί και πέρα, ξετυλίγεται ένα γοητευτικό κουβάρι, που επιχειρεί να ξεδιαλύνει τη μεγάλη εικόνα, χωρίς όμως το έργο να καταλήγει ένα "αστυνομικό μυστήριο". Με πολύ λυρισμό, συναίσθημα και πάθος, ο Μιρό ακτινογραφεί τις παθογένειες μιας κλειστής κοινωνίας που διακατέχεται από ενοχές και μυστικά και με απολύτως θεατρικό τρόπο, χωρίς διδακτισμούς και ρητορείες, μιλάει για την ομορφιά των ελεύθερων σωμάτων και την ανάγκη να απελευθερωθούμε, επιτέλους, από τα επικριτικά βλέμματα που δεν αποδέχονται τη διαφορετικότητα.

Το συναρπαστικό εύρημα του έργου

Το "Πιο όμορφο σώμα που έχει βρεθεί ποτέ σε αυτό το μέρος" δομείται πάνω σε μια σειρά μονολογικών αφηγήσεων και η συγγραφική οδηγία είναι να ερμηνεύεται από έναν ή μία ηθοποιό, ανεξαρτήτως ηλικίας, φύλου, σωματικής διάπλασης. Ο ρεαλισμός μπλέκει με το υπερβατικό στοιχείο σε αυτές τις ολοζώντες αφηγήσεις, που ξεκινούν από τον ίδιο τον Αλμπέρ και περνούν στα άλλα πρόσωπα του χωριού, τα οποία προσθέτουν μικρές, μικρές ψηφίδες στο μεγάλο παζλ του έργου. Έτσι, καθώς ένας/μία ηθοποιός επί σκηνής ερμηνεύει όλους τους ρόλους "συμπυκνώνει σε ένα ανθρώπινο σώμα όλα τα πρόσωπα –την ποικιλομορφία, τις νοοτροπίες, τις παθογένειες, την ομορφιά και την ασχήμια– ενός συλλογικού σώματος", ενώ συνολικά η παράσταση του έργου αποδεικνύεται μία συναρπαστική εμπειρία και ως προς την ερμηνεία του, αλλά και ως προς την πρόσληψή του από τους θεατές.

Ο Αργύρης Ξάφης

Η πρώτη ελληνική παράσταση του έργου είχε την τύχη να έχει ως ερμηνευτή τον σπουδαίο Αργύρη Ξάφη, σε μία ερμηνεία ζωής. Όπως γράφαμε στην κριτική μας, "ο τρόπος με τον οποίο ο Ξάφης μεταβαίνει από ρόλο σε ρόλο αδιόρατα, σχεδόν ανεπαίσθητα, αλλά αλλάζοντας τελικά την παραμικρή έκφραση και κίνησή του, πλάθοντας τόσα διαφορετικά πρόσωπα, υπερβαίνει το επίπεδο μίας τεχνικής επιδεξιότητας· δεν θα μπορούσε να επιτευχθεί αν δεν υπήρχε ουσιαστική προσέγγιση του κειμένου και των ρόλων από τον ηθοποιό και τη σκηνοθέτρια".

Η σκηνοθεσία

Σύμμαχός του, αόρατη επί σκηνής, η ανερχόμενη σκηνοθέτρια Ζωή Ξανθοπούλου, που έχει ένα ευρύ καλλιτεχνικό πεδίο δραστηριοποίησης: κινηματογράφος, φωτογραφία, τηλεόραση, θέατρο. Κατάφερε να "ξεδιαλύνει" ένα πυκνό κείμενο, να μεταδώσει με πλήρη ζωντάνια τις γλαφυρές εικόνες του και να καθοδηγήσει τον ηθοποιό σε αυτή τη σπουδαία ερμηνεία. Η ίδια, δήλωσε στο "α" σχετικά με τη συγγραφική οδηγία για ένα/μία ερμηνευτή/ρια: "Πιστεύω ότι, και να μην υπήρχε αυτή η οδηγία, πάλι θα επέλεγα αυτή τη διαδρομή. Οι χαρακτήρες είναι κομμάτια ενός ολόκληρου σώματος, είναι οι πολλαπλές μορφές μιας ζωής που δε βιώθηκε. Είναι πρόκληση, γιατί πρέπει να βρεθεί με μια γεωμετρική κι αρμονική σχέση το τι ενώνει και τι διαφοροποιεί τους χαρακτήρες, με μεγάλη προσοχή ώστε να είναι γνώριμοι αλλά όχι στερεοτυπικές επιλογές" - κρίνοντας εκ του αποτελέσματος, αυτή η πρόκληση αντιμετωπίστηκε στο έπακρο.