Νίκος Παγωνάκης©
To Theatre of the No, το πρώτο αγγλόφωνο θέατρο της Αθήνας, παρουσιάζει από 20 Σεπτεμβρίου την μαύρη κωμωδία "Bachelors and bachelorettes" του κορυφαίου δραματουργού, σκηνοθέτη και συγγραφέα Χανόχ Λεβίν, σε σκηνοθεσία της Βάσιας Βασιλείου.
"Δεν την αγαπώ. Σε δύο μήνες παντρευόμαστε. Έτσι είναι": Μια μαύρη, σπιρτόζικη, διασκεδαστικά διεστραμμένη κωμωδία που εκθέτει με θράσος τη γελοιότητα της φύσης μας, μέσα από την ανάγκη μας να αποφύγουμε την μοναξιά, ενώ παράλληλα θέτει ουσιώδη και καίρια ερωτήματα: Είναι η συντροφικότητα πραγματική ανάγκη ή απλώς φόβος της μοναξιάς; Έχει τελικά σημασία η αγάπη σε μια σχέση; Είναι η οικειότητα μια εσωτερική ανάγκη ή απλώς ένας τρόπος για να ξεπεράσουμε τις ανασφάλειές μας;
Ο Ζ. πρόκειται να παντρευτεί την Φ., την οποία δηλώνει κατηγορηματικά ότι δεν την αγαπά. Η Φ. παρατάει τον Ζ. και συνδέεται με τον Χ., ο οποίος συνδέονταν με την Μ., που συνδέεται με τον Ο. Εκείνος γνωρίζει ότι η Μ. συνδέεται με τον Χ. και αργότερα με τον Ζ. αλλά επιμένει να συνδέεται μαζί της. Ο Ζ. παρατάει την Μ. και επιστρέφει στην Φ. για λίγο αφού η Φ. επιστρέφει στον Χ., και ο Ζ. στην Μ. πάντα με την παρουσία του Ο. Ένας λαβύρινθος επιθυμιών, φόβων και ανασφάλειας που δεν τελειώνει ποτέ.
Το σκηνοθετικό σημείωμα
Η γνωριμία μου με τον Χανόχ Λεβίν είναι σχετικά πρόσφατη, όμως καθόλα ευοίωνη και αποκαλυπτική. Ένας ευφυής συγγραφέας δε χρειάζεται να καταπιαστεί με κάτι διαφορετικό ή σύνθετο για να μας παρασύρει στους κόσμους του. Ο Λεβίν στο έργο γράφει απλά για τη μοναξιά. Οι χαρακτήρες του είναι παρορμητικοί, ανασφαλείς, ενστικτώδεις με την έμφυτη τάση να παραδίδονται άνευ όρων στους στιγμιαίους πόθους τους, που βαφτίζουν αγάπη. Στην πραγματικότητα η έννοια της αγάπης, της σύνδεσης, της οικειότητας και της επικοινωνίας, δεν υφίσταται ούτε μια στιγμή στο έργο. Οι τολμηρές ενώσεις της σαρκός ακολουθούνται από την απόλυτη βαρεμάρα και απογοήτευση και αυτό φαίνεται να μην έχει τέλος.
Θεμελιακής σημασίας στο "Bachelors and bachelorettes", είναι ο βαθμός γελοιότητας στην οποία η φύση μας είναι ικανή να υποπέσει, στην προσπάθειά της να αποκτήσει αυτό που θεωρεί ότι έχει απόλυτη ανάγκη. Η άγνοια αυτής της γελοιότητας δε, είναι η απόδειξη ότι ο κόσμος κατοικείται από μικρά παιδιά σε σώματα ενηλίκων. Είμαστε πλάσματα της συνήθειας, της επιθυμίας, των παθών, της ανάγκης, των φόβων, της ανασφάλειας. Οι συνεχείς εξωτερικές και εσωτερικές μας συγκρούσεις που προκαλεί η καθημερινή εμπειρία, φέρουν συνεχώς στο προσκήνιο την πολυπλοκότητα του ανθρώπου που πασχίζει να χωρέσει μέσα στα στενά κοινωνικά όρια και τους δαιδαλώδεις κανόνες της εποχής του. Τι θέλει πραγματικά ο Ζ., η Φ., ο Χ., η Μ., ο Ο.; Να είναι ευτυχισμένοι. Με λίγα λόγια το πιο δύσκολο πράγμα. Άραγε η ευτυχία μας εξαρτάται απλά από τις επιλογές μας; Είναι πιθανόν η ευρύτερη έννοια της ευτυχίας να μην πληροί τις προϋποθέσεις της προσωπικής μας ευτυχίας;
Παίζουν οι Ανέστης Ισχνόπουλος, Κατερίνα Κλαυδιανού, Γιώργος Χουσάκος, Γεωργία Γρίβα και Αδαμάντιος Τιρέλ.
Η πρωτότυπη μουσική είναι του Φίλιππου Περιστέρη. Εκτός από τη σκηνοθεσία, η Βάσια Βασιλείου επιμελείται την κίνηση, τους φωτισμούς και τα σκηνικά.
Προπώληση εισιτηρίων: more.com
Περισσότερες πληροφορίες
Bachelors and bachelorettes
Για τη μοναξιά, το κατά πόσο η συντροφικότητα είναι εσωτερική μας ανάγκη και τη γελοιότητα της ανθρώπινης φύσης μιλάει η μαύρη κωμωδία θέτοντας καίρια ερωτήματα για τις ανθρώπινες σχέσεις. Ο Ζ. πρόκειται να παντρευτεί την Φ., την οποία δηλώνει κατηγορηματικά ότι δεν την αγαπά. Η Φ. παρατάει τον Ζ. και συνδέεται με τον Χ., ο οποίος συνδέονταν με την Μ., που συνδέεται με τον Ο. Εκείνος γνωρίζει ότι η Μ. συνδέεται με τον Χ. και αργότερα με τον Ζ. αλλά επιμένει να συνδέεται μαζί της. Ο Ζ. παρατάει την Μ. και επιστρέφει στην Φ. για λίγο αφού η Φ. επιστρέφει στον Χ., και ο Ζ. στην Μ. πάντα με την παρουσία του Ο. Ένας λαβύρινθος επιθυμιών, φόβων και ανασφάλειας που δεν τελειώνει ποτέ.
