Στις 5 Ιουνίου ανοίγει φέτος τις πόρτες της η Πειραιώς 260, για να υποδεχθεί το κοινό του Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου και να γιορτάσει την έναρξη της καλλιτεχνικής σεζόν με ένα μεγάλο πάρτι. Συναυλίες και πάρτι θα μας συντροφεύσουν από τις 5 Ιουνίου έως και τις 25 Ιουλίου στην ανανεωμένη Πλατεία της Πειραιώς 260, ενώ στον προαύλιο χώρο του συγκροτήματος θα φιλοξενείται μπαρ και food truck.
"Εlizabeth Costello / J. M. Coetzee. Επτά μαθήματα και πέντε παραβολές"
Ο Κριστόφ Βαρλικόφσκι ανοίγει το φετινό θεατρικό πρόγραμμα και παρουσιάζει με το θίασό του, Nowy Teatr, την τελευταία τους δουλειά, αμέσως μετά την πρεμιέρα της στην Πολωνία. Το υλικό της αντλείται από τρία βιβλία του νομπελίστα Νοτιαφρικανού συγγραφέα Τζ. Μ. Κουτσί ("Ελίζαμπεθ Κοστέλο", "Ένας αργός άνθρωπος", "Moral Tales"), στον οποίο καταφεύγει συχνά ο Βαρλικόφσκι, σκηνοθέτης που χρησιμοποιεί πολλές διακειμενικές αναφορές προκειμένου να δομήσει τους σκηνικούς κόσμους του. Ερώτημα της παράστασης: "Μπορεί η τέχνη να σώσει τον κόσμο"; (Χώρος Δ, 5-7/6)
"À la Carte"
Ο Γιάννης Μανταφούνης –βραβευμένος με το Ελβετικό Βραβείο Χορού, ως εξαίρετος άνδρας χορευτής το 2015 και χορογράφος με διεθνή σταδιοδρομία– μας συστήνεται ως ο νέος καλλιτεχνικός διευθυντής της Dresden Frankfurt Dance Company. Πρόκειται για ένα έργο μεγάλης κλίμακας, που διαμορφώνεται από τη χορευτική ομάδα σε ζωντανό χρόνο και έχει ως αφετηρία τη συνομιλία των χορευτών/ριών με το κοινό. Καταφεύγοντας σε ποικίλα σκηνικά αντικείμενα, ηχητικά εφέ και χορευτικά είδη, συνθέτουν ένα ντελιριακό και διασκεδαστικό θέαμα για τη μη προβλεψιμότητα των ανθρώπινων συναντήσεων (Χώρος Η, 5-6/6).
"The verso"
Επιχειρώντας να ανατρέψει το στερεότυπο της μετωπικής απεύθυνσης προς το κοινό, η Αναστασία Βαλσαμάκη εμπνέεται από το ρομαντικό κίνημα Rückenfigur, που κυριολεκτικά σημαίνει "πίσω όψη", και τον Γερμανό ζωγράφο Caspar David Friedrich, ο οποίος ζωγράφιζε ανθρώπινες φιγούρες με γυρισμένη την πλάτη. Η χορογράφος τοποθετεί τους τέσσερις χορευτές και χορεύτριες με την πλάτη στο κοινό, διερευνώντας έτσι τη δυναμική των εικόνων και των τοπίων σε ένα έργο από το οποίο απουσιάζει η οπτική επαφή και τα σώματα δείχνουν να έχουν τοποθετηθεί λάθος σε σχέση με τους θεατές (Χώρος Ε, 5-7/6).
Προπώληση εισιτηρίων μέσω more.com
Διαβάστε Επίσης
Περισσότερες πληροφορίες
Επτά μαθήματα και πέντε παραβολές
Μπορεί η τέχνη να σώσει τον κόσμο; Ή μήπως η επιθυμία των καλλιτεχνών να μιλήσουν «μέσα από την τέχνη» και να αφήσουν το στίγμα τους είναι απλώς ουτοπική; Αυτό είναι το ερώτημα που θέτει η Ελίζαμπεθ Κοστέλο, ηρωίδα μυθοπλασίας του Νοτιοαφρικανού νομπελίστα Τζ. Μ. Κουτσί, στον δημιουργό της, πάνω σε τρία έργα του οποίου βασίζεται αυτή η διεθνής παραγωγή (συγκεκριμένα τα «Ελίζαμπεθ Κοστέλο», «Ένας αργός άνθρωπος» και «Moral tales»). Σύμφωνα με τον Κουτσί, η Ελίζαμπεθ Κοστέλο εισβάλλει στη φαντασία του και στα γραπτά του, και στη συνέχεια χρησιμοποιεί τη φωνή του για να μιλήσει για τη φιλοσοφία, το περιβάλλον, για κοινωνικά και υπαρξιακά ζητήματα, ή να ευαισθητοποιήσει για την κακοποίηση των ζώων, την κοινωνική αδικία και τον αποκλεισμό των ηλικιωμένων και των αναπήρων. Ο Πολωνός ανατρέχει σταθερά στο έργο του Κουτσί. Η Κοστέλο φαίνεται να στοιχειώνει και το θέατρό του, καθώς έχει ήδη εμφανιστεί σε πέντε παραστάσεις του μέχρι στιγμής – άλλοτε αυτοπροσώπως και άλλοτε ως αναφορά. Όμως είναι η πρώτη φορά που της αφιερώνει ένα ολόκληρο έργο και την καθιστά κεντρικό πρόσωπο της νέας του παράστασης.
Α la carte
Με το έργο αυτό ο διεθνής Έλληνας χορογράφος μάς συστήνεται ως ο νέος καλλιτεχνικός διευθυντής της Dresden Frankfurt Dance Company. Πρόκειται για ένα έργο μεγάλης κλίμακας, που έχει λάβει ενθουσιώδεις κριτικές. Η δομή του, όπως συμβαίνει με το μενού ενός εστιατορίου, είναι ορισμένη από πριν. Ό,τι παρουσιάζεται ωστόσο στη σκηνή διαμορφώνεται από τους χορευτές και τις χορεύτριες σε ζωντανό χρόνο, κατά την αναγνωρίσιμη χορογραφική μέθοδο του Μανταφούνη, πάντα με αφετηρία τη συνομιλία μεταξύ της ομάδας και του κοινού, σαν να ετοιμάζουν μαζί ένα πολύχρωμο μενού. Με τη γενναιόδωρη αυτή πρόσκληση προς την πλατεία ανοίγει αυλαία το φετινό πρόγραμμα χορού του Φεστιβάλ.
The verso
Πώς μπορούν το χορευτικό σώμα και η χορογραφία να αντισταθούν στην κλασική μετωπική απεύθυνση και να δημιουργήσουν κινούμενα τοπία; Η παράσταση εμπνέεται από την αισθητική τάση του ρομαντικού κινήματος Rückenfigur και πειραματίζεται με τη χρήση της «πίσω όψης», μεταφορικά και κυριολεκτικά. Στις αρχές του 1800, ο Γερμανός ζωγράφος Κάσπαρ Ντάβιντ Φρίντριχ επέστρεφε στο ίδιο θέμα ξανά και ξανά: φιγούρες που κοιτούσαν υπέροχα τοπία, με την πλάτη προς τον θεατή τους. Στην παράσταση τέσσερις χορευτές/τριες εκθέτουν την πλάτη τους στο κοινό, δημιουργώντας έτσι μια σειρά από ατμοσφαιρικές εικόνες που εναλλάσσονται μεταξύ κινούμενων και στατικών τοπίων. Η απουσία βλεμματικής επαφής και η αίσθηση εσφαλμένης τοποθέτησης των σωμάτων συνθέτουν μια πρωτόγνωρη δραματουργική σύμβαση, όπου θεατά και αθέατα στοιχεία προτείνουν κάθε φορά νέες παραστατικές αφηγήσεις. Ένα έργο «διαβατήριο» για νέες εξερευνήσεις, όπως η πίσω όψη (verso) ενός πίνακα ζωγραφικής, που αποκαλύπτει τη διαδρομή του μέσα στον χρόνο.
