"Καθαρίστρια": Είδαμε τον Αντώνη Παπαηλία να ερμηνεύει την γλυκόπικρη ιστορία της Πελαγίας

Ανάμεσα στους ηθοποιούς που ανέλαβαν φέτος το στοίχημα να υποδυθούν ρόλους που ξεφεύγουν από την έμφυλη τους διάσταση ή προσφέρονται γι’ αυτόν τον σκοπό, είναι και ο Αντώνης Παπαηλίας που γνωρίσαμε στο πλευρό του Τόνι Σφήνου μέσα από την περσόνα της Λόλας αλλά και στον τέταρτο κύκλο του Just the Two of Us. Φέτος ερμηνεύει την γλυκόπικρη ιστορία της Πελαγίας στην "Καθαρίστρια", τον μονόλογο του Αντώνη Τσιπιανίτη Αθερινού που σκηνοθετεί ο Αλέξανδρος Λιακόπουλος στο θέατρο Coronet.

Παρότι ο ρόλος της Πελαγίας είναι κάτι πολύ διαφορετικό απ’ ότι έχει κάνει μέχρι τώρα, ο Αντώνης Παπαηλίας πήρε το ρίσκο και αξιοποιώντας τις ικανότητες του ως περφόρμερ στο έπακρο, με μπρίο, ενέργεια και ρυθμό, κατάφερε να μας κάνει να γελάσουμε, να συγκινηθούμε αλλά και να σκεφτούμε, ερμηνεύοντας την ηρωίδα του Αντώνη Τσιπιανίτη Αθερινού ("Πόρνη από πάνω”), την οποία εμπνεύστηκε ο συγγραφέας από τη θητεία του ως αρχισυντάκτης lifestyle περιοδικού.

"Μέσα από την αφήγηση της "Καθαρίστριας" Πελαγίας ξεδιπλώνεται μια ολόκληρη εποχή "ένδοξου” lifestyle, όταν η Ελλάδα ζούσε σε μια μεγάλη πλειοψηφία μέσα σε μια φούσκα".

Η Πελαγία είναι μια "καθαρίστρια από κούνια” που πάντα πίστευε ότι ανήκει στα μεγάλα "όχι” της ζωής, με το όνειρο να της πει η ζωή επιτέλους το μεγάλο "ναι”. Εργάζεται σε μεγάλες επιχειρήσεις, δίπλα σε όμορφες και καλοντυμένες γυναίκες που θεωρεί ότι ζουν μια ζωή γεμάτη "ναι” με την επιθυμία να γίνει σαν κι αυτές,  ερωτεύεται τον διευθυντή της και πιστεύει ότι "Τα σκουπίδια δείχνουν τι άνθρωπος είσαι”. Μέσα από την αφήγησή της ξεδιπλώνεται μια ολόκληρη εποχή "ένδοξου” lifestyle, όταν η Ελλάδα ζούσε σε μια μεγάλη πλειοψηφία μέσα σε μια φούσκα.

Μαζί με την παιδική φίλη της τη Θεοξένη, που μοιράζονται και το ίδιο επάγγελμα, παίρνουν δάνειο γιατί ονειρεύονται ρούχα από επώνυμους οίκους μόδας και διακοπές στη Μύκονο. Βλέπουν "Sex and the city” και ταυτίζονται με τη μία ή την άλλη από τις τέσσερις ηρωίδες. Κι ενώ σιγά σιγά αρχίζουν τα όνειρα να γίνονται πραγματικότητα και η φίλη της Πελαγίας θέλει να πιάσει την καλή περισσότερο από οτιδήποτε άλλο (και να τυλίξει την τύχη της "σαν αμπελόφυλλο που τυλίγει τον κιμά”), εκείνη αναρωτιέται "Πόσοι διάσημοι χωράνε στο χωριό που λέγεται Ελλάδα”;

Η αφήγησή της, που ξετυλίγεται από το σαλόνι του σπιτιού της, ανάμεσα στους κουβάδες, τις σκούπες και τις σφουγγαρίστρες της, την απλώστρα και τη σιδερώστρα της, καθώς καθαρίζει και ξεσκονίζει, μαζεύει και διπλώνει ρούχα, και φτάνει μέχρι τα σοκάκια της Μυκόνου, παρασύρει το κοινό σε ένα ταξίδι στις πιο σημαντικές στιγμές της ζωής της. Τη μοναξιά που έχει νιώσει, την έλλειψη εγγύτητας, το χαμό της μητέρας της και το τελευταίο πιάτο ψαρόσουπας που έφαγε ποτέ από τα χέρια της (ιδιαίτερα συγκινητική στιγμή του έργου). Βιώνοντας, όμως, και η ίδια από λίγο πιο κοντά όλη αυτή τη λαμπερή πραγματικότητα που μέχρι εκείνη τη στιγμή μπορούσε μόνο να κοιτάξει από έξω, ανακαλύπτει ότι δεν είναι τίποτα περισσότερο από θεαθήναι και "η Μύκονος είναι ένα λούνα παρκ για μεγάλους". Και μπορεί για λίγο να θαμπώθηκε απ’ όλα αυτά, ποτέ όμως δεν ξέχασε τα θέλω της και την αναζήτηση του αγνού, αληθινού αισθήματος. Στο τέλος δίνει την απάντηση η ίδια στον εαυτό της και λυτρώνεται: "Κι αν αρνείται η ζωή να μου πει το ναι, θα πω εγώ το ναι στον εαυτό μου”.