Χορός για τη φιλία και την έκσταση στο Θησείον από τους Χαρά Κότσαλη και arisandmartha

Το θέατρο Θησείον, στο πλαίσιο του κύκλου παραστάσεων χορού που έχει ξεκινήσει από τις 8 Νοεμβρίου με τίτλο "Dance, Dance, Otherwise We Are Lost", υποδέχεται τους arisandmartha και τη Χαρά Κότσαλη για τρεις Τετάρτες, 7, 14 και 21 Φεβρουαρίου, που αφιερώνονται στο χορό. 

arisandmartha | All that matter or notes on performing friendship 

Το "All that matter or notes on performing friendship" είναι ένα έργο από τον Άρη Παπαδόπουλο και την Μάρθα Πασακοπούλου, όπου η ιδέα των δύο ως ένα, τοποθετείται αυτούσια επί σκηνής και εξετάζεται ως επιτέλεση: της φιλίας, της συνεργασίας, της σχέσης και της σκηνικής τους συνύπαρξης. Οι δυο ερμηνευτές επισκέπτονται ένα σωματικό και συναισθηματικό αρχείο που ενώ αντλεί στοιχεία από το παρελθόν, (ανα)δομείται επί τόπου στη σκηνή.

Το αρχείο αυτό, ανοιχτό και προσωπικό ταυτόχρονα, τους επιτρέπει να επανασυστήνονται και να χαρτογραφούν τον αδιόρατο διάμεσο χώρο ―χώρο νοητό που δεν ανήκει αποκλειστικά σε κανέναν τους, ο οποίος φέρει τόσο τα προσωπικά τους ίχνη όσο και το αποτύπωμα της σχέσης τους. Το κοινό βρίσκεται παρόν σε αυτή την συνθήκη ως τρίτος πόλος, ως ανακλαστική επιφάνεια και ως αναγκαίος, για την ερμηνεία της σχέσης, μάρτυρας (7, 14, 21 Φεβρουαρίου, 8.30 μ.μ.).

Χαρά Κότσαλη | Τo be possessed

Ένα χρόνο μετά την πρώτη παρουσίαση στο φεστιβάλ νέων χορογράφων της Στέγης του Ιδρύματος Ωνάση κι εν μέσω περιοδείας σε σημαντικά φεστιβάλ του εξωτερικού, η Xαρά Κότσαλη προσγειώνεται για τρεις Τετάρτες στο Θέατρο Θησείον με την παράσταση "to be possessed" (7, 14, 21 Φεβρουαρίου, 9.30 μ.μ.).

Σώματα που ξεχειλίζουν, σώματα που γνωρίζουν γλώσσες που δεν διδάχθηκαν, σώματα που εισέρχονται σε μια ζώνη διακινδύνευσης και ταυτόχρονα γίνονται απειλητικά. Σώματα για πάντα εκτός εαυτού, μορφές εμπειρίας που αμφισβητούν την αυτάρκεια και την αυτονομία του ατόμου. Το "to be possessed" είναι μια σόλο σωματική και ηχητική περφόρμανς που εκθέτει υλικές και ηχητικές πτυχές ενός ετερόκλητου DIY αρχείου "δαιμονισμένων" γυναικών.

Η γενεαλογία των κατειλημμένων σωμάτων αφηγείται το αδύνατο της απόλυτης μοναξιάς και αποκαλύπτει ότι ο λόγος και η γραφή, η πράξη και η συνείδηση, o άυλος και ο υλικός κόσμος είναι στοιχειωμένα από φωνές που προηγήθηκαν και φωνές που δεν έχουν ακόμα γεννηθεί. Συλλέγοντας ένα αρχείο ήχων, εικόνων και υλικών, το έργο αποπειράται να βάλει διαφορετικές φωνές σε συνομιλία για το βίωμα και την έννοια της κατάληψης από δυνάμεις που ξεπερνούν το ατομικό σώμα, για τη μοναχικότητα ως συνάντηση με τις φασματικές παρουσίες της μνήμης και της σκέψης, για τα αντικείμενα που κουβαλάνε άλλες ζωές και, τελικά, για "τα ανήκουστα τραγούδια", την αόρατη μουσική που κατοικεί στα επί σκηνής ντοκουμέντα.