"Αγωνία ιερή. στον αργαλειό της Εύας Palmer–Σικελιανού": Ένα ιδιαίτερο ritual performance που αξίζει

Μια queer Aμερικανίδα έρχεται στην Ελλάδα, υφαίνει, συνθέτει βυζαντινή μουσική, αντιστέκεται στην αποικιοκρατία, τη βιομηχανοποίηση, τον φασισμό, χορογραφεί και αναβιώνει το αρχαίο δράμα. Πρόκειται για την Εύα Palmer-Σικελιανού, από την οποία εμπνέεται η πρωτότυπη δραματουργία "αγωνία ιερή. στον αργαλειό της Εύας Palmer–Σικελιανού", που βασίζεται στη βιογραφία, την αυτοβιογραφία της, σε επιστολές αλλά και ντοκουμέντα της εποχής. (από 8/1, για οκτώ παραστάσεις στο H.ug)

μια πλούσια λευκή Aμερικανίδα
μέλος σαπφικού κινήματος
αντικαπιταλίστρια, απο-αποικιοκράτισσα
υφαίνει. σπουδάζει βυζαντινή μουσική
διοργανώνει και σκηνοθετεί τις δελφικές εορτές
αντιστέκεται στη βιομηχανοποίηση, στον φασισμό και ηττάται
μία αργαλειός που υφαίνει τον χρόνο

"αγωνία ιερή". Μία ritual performance για την ανωφερή δύναμη που απελευθερώνει από την καταπίεση του δυτικού, μηχανοποιημένου τρόπου ζωής. Συνυφαίνοντας τα ιδεώδη που παρακίνησαν το έργο της Εύας Palmer-Σικελιανού με μία αιχμηρή κριτική για τις αμφιλεγόμενες στιγμές της ιστορίας της, η νέα παραγωγή της Ομάδας Θέατρο Πρόταση αποτελεί μια σπουδή στη γυναίκα που γεφύρωσε τον αρχέγονο κόσμο με τον σύγχρονο και αναβίωσε το αρχαίο δράμα ανακτά ένα παρελθόν που ποτέ δεν υπήρξε για να υπαινιχθεί ένα μέλλον που ποτέ δεν θα υπάρξει.

Ερμηνεύει η Ελένη Νιωτάκη, της οποίας είναι και η σύλληψη. Η δραματουργία και η σκηνοθεσία είναι του Κωνσταντίνου Αβράμη, ενώ η μουσική της Δέσποινας Γεώργα.

Η παράσταση διακρίθηκε ως τον τελικό του Adapt Festival 3 (στο Tempus Verum) και έκανε πρεμιέρα σε μία μοναδική, site specific εκδοχή στη Λευκάδα, στο μουσείο Άγγελου Σικελιανού, με τη συμμετοχή χορού. Έκτοτε, η "αγωνία ιερή" έχει παρουσιαστεί στον αρχαιολογικό χώρο Ηραίου Περαχώρας (Λουτράκι), στο Μουσείο Ιστορίας Πανεπιστημίου Αθηνών και στο θέατρο Γραμμές Τέχνης (Πάτρα). Η παράσταση δεν επιχορηγείται από κανέναν δημόσιο ή ιδιωτικό φορέα.

Με τα λόγια του σκηνοθέτη...

Ο μύθος της Εύας Palmer Σικελιανού με συγκίνησε και με συγκινεί βαθύτατα χάρη στις ρωγμές που αφήνει να χάσκουν αγεφύρωτες. Φέρει ένα queer παρελθόν, αλλά αυτολογοκρίνεται και το αποκρύπτει όταν αφηγείται τη ζωή της. Αντιλαμβάνεται την Ελλάδα ως θύμα του δυτικού ιμπεριαλισμού, αλλά δεν καταγγέλλει τα φασιστικά ξεσπάσματα του Άγγελου Σικελιανού. Στα λευκαδίτικα την αποκαλούν "ζόρκα", που θα πει γυμνή, και την περιφρονούν. Στην Αμερική θεωρούν πως σπατάλησε την περιουσία της για ένα άπιαστο όνειρο. Πόσες αντιφάσεις, πόσες ιδιοτροπίες και πόσο μόχθο κρύβει η τουριστικοποίηση, η αποκρυστάλλωση ενός προσώπου ως μιας γραφικής, απλοϊκής φιγούρας; Από την στιγμή που η Ελένη, η ηθοποιός, μου πρότεινε να ασχοληθούμε με τη ζωή της Εύας, αισθάνθηκα πως μία κριτική των ατοπημάτων της θα παρέμενε ρηχή, εύκολη· ένας ύμνος στο όραμά της θα ήταν ανέντιμος, ανήθικος. Μπορούμε να βουτήξουμε στην τελετουργική καρδιά της "ιερής αγωνίας" της, όπως την έψαξε για τριάντα χρόνια στα χορικά του αισχύλου, και ―ταυτόχρονα― να επικρίνουμε τα ηθικά και πολιτικά της σφάλματα;

Προπώληση με ένα κλικ εδώ.

Last but not least: Το πλήρες κείμενο της παράστασης κυκλοφορεί από την Κάπα Εκδοτική υπό τον τίτλο "αγωνία ιερή. θραύσματα της Εύας Palmer Σικελιανού" (2023).