©Πάνος Κόφφας
Οι ανεπαίσθητες χαραμάδες της καθημερινότητας. Εκεί στις αόρατες λεπτομέρειες κρύβεται ο ψυχισμός μας. Κι η Ρεζά το γνωρίζει αυτό καλά. Μέσα από μυστικά, γέλια, βλέμματα, ψέματα, αγγίγματα, κοάσματα και σιωπές μιλάει για τι άλλο; Για τον χρόνο που φεύγει. Τον άνθρωπο που βαλτώνει. Και ξεχνά να ζήσει. Συμβιβάζεται κι ασφυκτιά. Συνεχίζει να παίζει όμως το παιχνίδι της ζωής και να ρισκάρει επίμονα σαν άλλος τζογαδόρος παλεύοντας να ξεγελάσει το χρόνο και το θάνατο σε μια παρτίδα με σημαδεμένα χαρτιά. Κι ο έρωτας, συχνά απαγορευμένος, ματαιώνεται.
Ματαιότητα και ματαιοδοξία εναλλάσσονται άλλοτε με χιούμορ κι άλλοτε με τραγικότητα. Είναι η φύση μας τέτοια. Χορεύουμε, τραγουδάμε, μοιραζόμαστε, κρύβουμε, γελάμε και κλαίμε, ξεσπάμε, φλερτάρουμε.... Μέχρι να "απορρυθμιστεί" η βραδιά. Μέχρι να ξαναπάρουμε τον οπλισμό μας στα χέρια μας: ένα ζευγάρι παπούτσια και μια τσάντα που μας συνοδεύουν στον αστικό μας ιστό, στον απρόβλεπτο ιστό της ζωής μας και της ζωής των άλλων.
Κι οι άλλοι, είναι η κόλασή μας; Ή είναι κι αυτοί ένα μέρος, μικρό έστω, του παράδεισου; "Κι η φούστα μου είναι κοντή; Θα χρεοκοπήσω! Δεν θυμάμαι... Ο δικαστής… Το Παρίσι και η Ρώμη!" Και όνειρα όνειρα... Να τα λέμε και να μην τα ζούμε. Τα φάρμακα, τα χάπια, το αλκοόλ, τα τσιγάρα, οι εξαρτήσεις μας... και το βλέμμα των άλλων πάνω μας σε κάποια από τα γενέθλια μας. Περνάει η ζωή κι η μελαγχολία μας δεν αρκεί. Χρειάζεται ένα στιλ, μια Bella Figura, να πιαστούμε από κάπου. Να τη βγάλουμε καθαρή. Για όσο...
Μια βραδιά, Έξι σκηνές και τέσσερις χώροι: ένα αυτοκίνητο, μια τουαλέτα, ένα εστιατόριο, το μέσα και το έξω του στη σκηνή του Σταθμού. Ο δημόσιος και ο ιδιωτικός μας εαυτός. Που συγκρούονται και που συναντιούνται; Αν συναντιούνται. Αυτή την ψυχική συνάντηση επιδιώξαμε στις πρόβες με τη Φαίη και τη Ραφίκα στη δεύτερη συνεργασία μας, τον Χρήστο και τον Παναγιώτη. Και βέβαια την Υβόννη που συμπωματικά έχει το όνομα του ρόλου της, για να μας θυμίσει αφοπλιστικά ότι στο θέατρο αφηγούμαστε την ιστορία κάποιου άλλου που, που και που, βέβαια μπορεί να είναι κάπου κάπου και δική μας.
Δεν έχει σημασία η υπόθεση. Θα μπορούσε να είναι και "Τα κίτρινα γάντια". Σημασία έχει το παιχνίδι. Να ακούς και να μιλάς. Κι ας σε ενοχλούν τα κουνούπια, κι ας μην έχει αχινούς, κι ας μην έρχεται ποτέ η τούρτα με τ’ αχλάδια. Κι ας μαίνεται ο αιώνιος πόλεμος μεταξύ ανδρών και γυναικών. Οι ψυχές περιπλανιόνται από πάνω μας. Μας προστατεύουν αλλά και μας τρομάζουν. Τα τζιτζιντούλ είναι ακριβά. Παραπατάμε πάνω τους. Αλλά περπατάμε ακόμη.
Η παράσταση κάνει πρεμιέρα στις 7 Δεκεμβρίου. Η μετάφραση είναι του Γιώργου Αρχιμανδρίτη, η μουσική του Τηλέμαχου Μούσα, τα σκηνικά της Τέτας Τσαβδαρίδου, οι φωτισμοί του Άγγελου Παπαδόπουλου. Ερμηνεύουν οι: Χρήστος Κοντογιώργης, Υβόννη Μαλτέζου, Παναγιώτης Μπουγιούρης, Φαίη Ξυλά, Ραφίκα Σαουίς.
Περισσότερες πληροφορίες
Bella figura
Η δράση εκτυλίσσεται έξω από ένα εξοχικό εστιατόριο. Ένας άντρας και μια γυναίκα διαπληκτίζονται μέσα σ’ ένα πάρκινγκ. Ο Μπορίς προσπαθεί να πείσει την ερωμένη του, Αντρεά, ανύπαντρη μητέρα και τεχνικό σε φαρμακευτική εταιρεία,να βγει από το αμάξι. Έχει κάνει πριν από λίγο τo λάθος να της αποκαλύψει ότι το εστιατόριο που την πήγε, του το συνέστησε η ίδια η σύζυγός του. Τα πράγματα δε θα αργήσουν να γίνουν χειρότερα. Ενώ ο Μπορίς δε βλέπει την ώρα να τελειώσει η βραδιά, ένα ακόμα ζευγάρι κάνει την εμφάνισή του στη σκηνή: ο Ερίκ και η παιδική φίλη της γυναίκας του, Φρανσουάζ, συνοδευόμενοι από τη μητέρα του Ερίκ, την Υβόν, που γιορτάζει τα γενέθλιά της. Ένα πολύπλοκο, αστείο και σκληρό παιχνίδι εξουσίας θα ξεκινήσει προς όλους και για όλα και κανείς δεν πρόκειται να βγει αλώβητος απ’ αυτό.
