"Εκάβη": Η Ελένη Κοκκίδου υποδύεται την ηρωίδα συνώνυμο του θρήνου

Στο βίωμα του συλλογικού πένθους και το πώς αντιμετωπίζουμε τις καθημερινές εικόνες βίας που αντικρίζουμε στους δέκτες μας εστιάζει η ταλαντούχα Ιώ Βουλγαράκη στην "Εκάβη" του Ευριπίδη, που σκηνοθετεί φέτος το καλοκαίρι, στη δεύτερη συνολικά παρουσία της στο Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου. Η παράσταση με την Ελένη Κοκκίδου στον ομώνυμο ρόλο και έναν εξαίρετο θίασο στο πλευρό της έχει ήδη ξεκινήσει την πορεία της ανά την Ελλάδα. Στο μεγάλο αργολικό θέατρο θα παρουσιαστεί στις 11 και 12 Αυγούστου, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου, ενώ η πρώτη της παράσταση στην Αττική θα πραγματοποιηθεί στις 3 Αυγούστου στο Τεχνολογικό και Πολιτιστικό Πάρκο Λαυρίου. 

Μαζί με τις "Τρωάδες" (που θα έχουμε επίσης την ευκαιρία να παρακολουθήσουμε φέτος στην Επίδαυρο από το ΚΘΒΕ) και την "Ανδρομάχη", η "Εκάβη" συμπληρώνει την τριλογία του Ευριπίδη που βλέπει τον Τρωικό πόλεμο από την πλευρά των ηττημένων. Γράφτηκε το 427 π.Χ., κατά την πρώτη και ιδιαίτερα σκληρή για τους Αθηναίους περίοδο του Πελοποννησιακού πολέμου, για να καταδείξει την εξαχρείωση της ανθρώπινης φύσης υπό το βάρος του πολέμου. Η διαχρονικότητα του έργου, που παρακολουθεί το θρήνο της Εκάβης και των γυναικών της Τροίας που έχουν πιαστεί αιχμάλωτες από τους Αχαιούς και συσπειρώνονται μέσα από την απώλεια, είναι τρομακτική. Τα στιγμιότυπα που μας κατακλύζουν καθημερινά μας έχουν οδηγήσει στο να αντιμετωπίζουμε τη βία και το παράλογο του πολέμου ως ένα γεγονός που αφορά μόνο όσους το ζουν. Ακριβώς από αυτό που μας λείπει, το πένθος, ο θρήνος μας για την ανθρωπότητα, ξεκινά η τραγωδία του Ευριπίδη. "Ο πόλεμος είναι έξω από την πόρτα μας. Στην Ουκρανία, το Σουδάν, στους μετανάστες που πνίγονται στα ανοιχτά. Η Εκάβη είναι ένα σύμβολο απώλειας και πένθους. Είναι μια βασίλισσα που φτάνει στο μηδέν και γίνεται σκλάβα, είναι μια μάνα που έχει χάσει όλα της τα παιδιά στον πόλεμο, είναι μια μάνα που καταφτάνει πάνω σε μια βάρκα από την Τουρκία, από τη Λιβύη, και μέχρι να φτάσει σε μια άλλη ακτή έχει χάσει τα μισά της παιδιά ή τον άντρα της, η μάνα που θα πάει σε μια χώρα που δεν ξέρει τη γλώσσα και καταλήγει σε έναν camp. Ο Ευριπίδης δείχνει πώς ο πόλεμος κάνει τον άνθρωπο να χάσει την ανθρωπιά του, να ξαναγίνει ζώο. Η Εκάβη μεταμορφώνεται από θρηνητική φιγούρα –για τη θυσία της κόρης της Πολυξένης (Μαρίνα Καλογήρου) και τη δολοφονία του γιου της Πολύδωρου (Ερρίκος Μηλιάρης)– σε φορέα εκδίκησης, σκοτώνοντας τα παιδιά του βασιλιά της Θράκης Πολυμήστορα (φονιά του γιου της, που ερμηνεύει ο Άκης Σακελλαρίου), αλλά και τυφλώνοντας τον ίδιο", όπως σημειώνει η Ελένη Κοκκίδου. Η Ιώ Βουλγαράκη, βέβαια, προτάσσει ένα δεύτερο επίπεδο του έργου, την έμφυλη διάσταση, αφού "σε κάθε πόλεμο οι γυναίκες είναι εκτεθειμένες σε αδιανόητη βία".

Το πεδίο της μετάβασης από το αδιανόητο του πολέμου στο πένθος κι έπειτα στην εκδίκηση χαρακτηρίζεται ως ένας μεταιχμιακός χωροχρόνος με τη δική του μεταφυσική. Εδώ ζωντανοί και νεκροί βρίσκονται σε διαρκή συνομιλία, και η Εκάβη του πένθους μετατρέπεται σε εκείνη της εκδίκησης. Μια "no man’s land", όπως τονίζει ο Αλέκος Συσσοβίτης (που υποδύεται τον ανεκτικό στην εκδίκηση Αγαμέμνονα): "Η τραγωδία διαδραματίζεται στα παράλια της Θράκης, εν αναμονή της αναχώρησης των Ελλήνων. Όταν οι άνθρωποι βρίσκονται σε τέτοιες ουδέτερες ζώνες, μακριά από το σπίτι τους, είναι ευκολότερο να αφήσουν πίσω τις αρχές τους και να διαπράξουν ασύλληπτες αγριότητες".

Συμπρωταγωνιστούν οι Ιωσήφ Ιωσηφίδης, Θανάσης Κουρλαμπάς και Ηλεάνα Μπάλλα. Η μουσική σύνθεση του Νίκου Γαλενιανού και η νέα μετάφραση της Ελένης Βαροπούλου αποτελούν τους πυλώνες του εγχειρήματος.

Τα σκηνικά και τα κοστούμια είναι της Μαγδαληνής Αυγερινού, η κίνηση της Χαράς Κότσαλη και οι φωτισμοί του Αλέκου Αναστασίου. Ζωντανά ερμηνεύει τη μουσική επί σκηνής η Άρτεμις Βαβάτσικα.

Προπώληση εισιτηρίων μέσω viva.gr