"LOVETRAIN2020"
Ο Ισραηλινός χορογράφος Εμανουέλ Γκατ φέρνει στην Πειραιώς 260 μια γιορτή της ζωτικότητας και της ευφορίας, επιλέγοντας ως μουσική υπόκρουση τις εκρηκτικές μελωδίες της βρετανικής new wave μπάντας, Tears for Fears. Η σκηνική ατμόσφαιρα, λαμπερή, πολύχρωμη και πληθωρική, κατακλύζεται από τις δυναμικές χορογραφίες, τα θεατρικά πλούσια κοστούμια και τους χαρακτηριστικούς κιαροσκούρο φωτισμούς, τους οποίους υπογράφει επίσης ο Γκατ. Δώδεκα χορευτές και χορεύτριες, καλλιτέχνες με τους οποίους ο χορογράφος έχει μακροχρόνια συνεργασία εξερευνώντας από κοινού, με καλλιτεχνικούς όρους, την ανθρώπινη αλληλεπίδραση και εμπειρία, ανεβαίνουν στη σκηνή για να αναζητήσουν την ουτοπία, τον ανέφικτο, ιδεώδη "μη τόπο", όπου μπορεί να πραγματωθεί η συμβίωση χωρίς συγκρούσεις (22-23/6).
"Η απόλαυση της αναπαράστασης"
Στο νέο της έργο, η Αγνή Παπαδέλη-Ρωσσέτου πραγματεύεται το υπαρξιακό ζήτημα του χρόνου και της φθοράς. Η ίδια με δύο ακόμη ερμηνεύτριες επί σκηνής εξερευνούν το ανεξίτηλο αποτύπωμα του χρόνου στο σώμα, έχοντας ως άξονες την κατά Μιχαήλ Μπαχτίν έννοια της "ανολοκλήρωσης", που διαπερνάει το γκροτέσκο και τη ζωγραφική του Τεοντόρ Ζερικό. Η χορογράφος και χορεύτρια έχει δημιουργήσει το δικό της ύφος στην κίνηση, με βάση το οποίο το σώμα ως πρωταγωνιστής ανασύρει μνήμες από το φανταστικό. Σε αυτή την παράσταση, η παρουσία και η διάδραση των τριών σωμάτων αφήνουν να αναδυθούν γνώριμες ή και αλλόκοτες εικόνες, στις οποίες ο θεατής μπορεί να αναγνωρίσει κάτι δικό του (24-26/6).
Διαβάστε Επίσης
Διαβάστε Επίσης
Περισσότερες πληροφορίες
LOVETRAIN2020
Ο Εμάνουελ Γκατ χορογραφεί μία παράσταση που αφιερώνεται στην ουτοπία. Στα έργα του, η έννοια αυτή παύει να είναι απλώς μία ιδέα. Αντίθετα, ο Γκατ τής δίνει υπόσταση μέσα από τον τρόπο που προσεγγίζει τη δημιουργία, έχοντας στο πλάι του μία ομάδα μακροχρόνιων συνεργατών με την οποία εξερευνά της ανθρώπινες αλληλεπιδράσεις και εμπειρίες. Στο "LOVETRAIN2020", ο καλλιτέχνης δημιουργεί έναν ύμνο στη ζωτικότητα, χορογραφώντας σώματα που άλλοτε ενώνονται σε ομάδες ή ντουέτα και άλλοτε απομακρύνονται. Τον ιδιαίτερο χαρακτήρα της παράστασης δίνει η μουσική, με τις διαχρονικές επιτυχίες της βρετανικής new wave μπάντας Tears for Fears, καθώς και τα ογκώδη κοστούμια και οι κιαροσκούρο φωτισμοί.
Η απόλαυση της αναπαράστασης
Μεταξύ κωμικού και τραγικού, με λεπτές αποχρώσεις και πολυδιάστατη προσέγγιση, η χορογράφος Αγνή Παπαδέλη-Ρωσσέτου, στο νέο έργο της, πραγματεύεται το υπαρξιακό ζήτημα του χρόνου και της φθοράς. Άξονές της, η κατά Μιχαήλ Μπαχτίν έννοια της «ανολοκλήρωσης» που διαπερνάει το γκροτέσκο και η ζωγραφική του Τεοντόρ Ζερικό. Οι τρεις ερμηνεύτριες του έργου, άλλοτε σε επαφή και σχηματίζοντας συμπλέγματα και άλλοτε μόνες, αφήνουν να αναδυθούν μέσα από τον χορό τους μορφές σωμάτων, στιγμιότυπα εμπειρίας, εικόνες γνώριμες ή αλλόκοτες, μεταξύ πραγματικότητας και φαντασίας. Καταστάσεις στις οποίες η σάρκα είναι παρούσα και ο θεατής μπορεί με κάποιον τρόπο να αναγνωρίσει κάτι γνώριμο, δικό του σ’αυτές.
