© Κατερίνα Τρίκογλου
Γιατί τόσες ιδέες μένουν ανεκπλήρωτες; Από ποια στάδια θα περάσει κάποιος μέχρι να ολοκληρώσει μια ιδέα; Με τι έρχεται αντιμέτωπος; Ποιοι θα τον βοηθήσουν; Πού κρύβεται η έμπνευση; Τι μπορεί να είναι τελικά ολοκλήρωση; Αυτά τα ερωτήματα έρχεται να προσεγγίσει η παράσταση "Ωδή στο ανεκπλήρωτο" σε κείμενο και σκηνοθεσία Δέσποινας Γραμματικάκη.
Στη σκηνή του Bios (έως 23/5 και για λίγες παραστάσεις), με αφετηρία έντεκα πρωτότυπα ποιήματα τα οποία ενώθηκαν, μπλέχτηκαν, συνδέθηκαν, τσαλακώθηκαν, ντύθηκαν
με μουσική και βρήκαν ζωή περνώντας από το χαρτί στον λόγο, παρουσιάζεται μια παράσταση σχετικά με την εκπλήρωση των ιδεών, την διαδικασία του γραψίματος, τον φόβο της έκθεσης, την μοναξιά, την έμπνευση, τα γραφεία κάστινγκ και την σημαντικότητα του μαζί. Μέσα από τα έντεκα ποιήματα, τις προσωπικές ιστορίες, ένα κρεβάτι και στιγμιότυπα της ζωής που καταγράφτηκαν σε βίντεο, τρία κορίτσια (Δέσποινα Γραμματικάκη, Ελένη Δημητροπούλου, Μαρία Πολυμεροπούλου) προσπαθούν να τελειώσουν μια ιδέα για πρώτη φορά στη ζωή τους.
Ένα απόσπασμα της παράστασης αποτυπώνεται στο ποίημα με τίτλο "Όχι στο ανεκπλήρωτο": "Εκείνο που δεν δόθηκε χρωστάς./ Εκείνο που το νιώσαμε και δεν μπορούμε να το πούμε./ Αυτό που μόνο εμείς ξέρουμε χρωστάς./ Παραμελημένο ανεκπλήρωτο απ’ τις ψυχές γυρεύεις σημασία."
Η σκηνογραφία φέρει την υπογραφή του Ζάχου Σιάγκα, τα κοστούμια της σκηνοθέτιδος και της Ελένης Δημητροπούλου, η πρωτότυπη μουσική της Μαρίας Πολυμεροπούλου και της Ελένης Δημητροπούλου, ενώ τη χορογραφία επιμελήθηκε η Μυρτώ Παγκάλου και τα φώτα ο Σπύρος Δασκαλάκης.
Διαβάστε Επίσης
