Γιώργος Χατζηνικολάου, Μαρία Αναματερού ©
Κατά τη φετινή περίοδο η "Ομάδα Νάμα”, έχοντας την εμπιστοσύνη του εκλιπόντα Μάριου Ποντίκα, ανέβασε το σκληρό έργο "Ο γάμος", σε σκηνοθεσία Ελένης Σκότη. Μετά από έναν επιτυχημένο χειμώνα, η παράσταση πρόκειται να συνεχίσει και μετά το Πάσχα (από τις 21/4) στην κεντρική σκηνή του "Επί Κολωνώ”, με ένα εξαιρετικό καστ ηθοποιών: Ηλίας Βαλάσης, Μαρία Κάτσενου, Στέλιος Δημόπουλος, Αθανασία Κουρκάκη και Ελωρίς Αλπανίδου -που αντικαθιστά τη Μέγκυ Σούλι).
Σε μια εποχή που εξακολουθούν τις ειδήσεις να κατακλύζουν θέματα για γυναικοκτονίες, για άνιση και προσβλητική μεταχείριση, σε μια εποχή που δίνονται συνεχώς ακόμη μάχες για το δικαίωμα των γυναικών πάνω στο σώμα τους, το έργο, παρακολουθώντας την ιστορία του διασυρμού μίας κοπέλας που βιάστηκε, μιλάει το ίδιο καθαρά και δυνατά στους θεατές όσο και τη στιγμή της συγγραφής του, αιχμηρό σαν ακονισμένο ξυράφι.
"Η παράσταση αυτή που σκηνοθετεί η Ελένη Σκότη (με συνεργάτη τον Γιώργο Χατζηνικολάου) έχει μοιραστεί ανάμεσα στο ρεαλισμό και στο "ντοκουμενταρίστικο" ύφος του έργου· τα αποδίδει και τα δύο, τα κρατάει όμως σε διακριτούς ρόλους, χωρίς να καταφέρει να τα ενσωματώσει σε ένα ομοιογενές σύνολο. Στη σκηνή βλέπουμε δύο κόσμους, δύο σκηνικούς τρόπους. Πολύ καλές οι σκηνές του δικαστηρίου και εξαιρετική η απόφαση να ανατεθούν οι ρόλοι των μαρτύρων (ιατροδικαστής, δικηγόρος, γειτόνισσα, δράστης) σε έναν ηθοποιό, καθώς όλες μεταφέρουν αποχρώσεις της ίδιας σεξιστικής αντίληψης (δείγμα της συγγραφικής διάνοιας είναι πως ακόμη και η υπεράσπιση του θύματος γίνεται πάνω στη ρητορική περί προάσπισης της "τιμής" των νεαρών κοριτσιών). Τους αποδίδει ωραία ο Στέλιος Δημόπουλος, μεταφέροντας εύστοχα –και με την απαιτούμενη ουδετερότητα όπου χρειάζεται– τον κεκαλυμμένο μισογυνισμό τους.” διαβάζουμε στην κριτική του "α”.
Διαβάστε Επίσης
Περισσότερες πληροφορίες
Ο γάμος
Μια νεαρή κοπέλα βιάζεται και ό,τι ακολουθεί είναι οι αλλεπάλληλοι «βιασμοί» της από την οικογένεια, την κοινωνία, τους εκπροσώπους της δικαιοσύνης. Η ίδια βρίσκεται «καθηλωμένη» σε όλη τη διάρκεια του έργου, αμέτοχη και ανυπεράσπιστη, ενώ παρακολουθούμε όλους τους ανθρώπους γύρω της να έχουν λόγο και άποψη γι’ αυτό που της συνέβη και δικαιώματα πάνω στο σώμα της, που γίνεται ένα πεδίο συγκρούσεων. Η υποκρισία οδηγεί στη συμβιβαστική λύση του γάμου της με τον βιαστή της και την ίδια στην αυτοπυρπόληση. Τυλιγμένη ολόκληρη σε επιδέσμους λόγω των καθολικών εγκαυμάτων, παραμένει βουβή μέχρι τέλους στην αίθουσα δικαστηρίου, αρνούμενη να ενδώσει σε οποιαδήποτε συναινετική συμμετοχή της και γίνεται το τραγικό σύμβολο της αξιοπρέπειας απέναντι σε κάθε είδους βιασμό. Ο ρεαλισμός και το ντοκουμενταρίστικο ύφος συναγωνίζονται σε αυτήν τη σκηνική απόδοση του σημαντικού νεοελληνικού έργου, που εκθέτει χωρίς ωραιοποιήσεις την κακοποίηση που επιφυλάσσει η οικογένεια και η κοινωνία στα θύματα βιασμού.
