Η επαγγελματική συμπεριληπτική (ανάπηρων και μη ανάπηρων ατόμων) θεατρική ομάδα ΘΕΑΜΑ παρουσιάζει φέτος το έργο του θεάτρου του παραλόγου "Η φαλακρή τραγουδίστρια" του Ευγένιου Ιονέσκο σε μετάφραση και σκηνοθεσία Σοφίας Σταυρακάκη με διερμηνεία στην Ελληνική Νοηματική Γλώσσα (ΕΝΓ) για Κ(κ)ωφά και βαρήκοα άτομα στο θέατρο Ίσον. Η διανομή απαρτίζεται από την ίδια τη σκηνοθέτιδα, την Όλγα Νικολαΐδου, τον Πάνο Ζουρνατζίδη, τον Βασίλη Οικονόμου, την Έλη Δρίβα και τον Ανδρέα Αντωνιάδη. Ο Ηλίας Κουρτπαρασίδης υπογράφει τη μουσική και η Θένια Καρλάφτη τα σκηνικά και τα κοστούμια.
Σκηνοθετικό σημείωμα
"Η φαλακρή τραγουδίστρια δεν είναι μια παράλογη ιστορία, αλλά η επικύρωση της ανθρώπινης ματαιοδοξίας. Στη θαλπωρή της αστικής κατοικίας δύο κατ' επίφαση ζευγάρια, ένας πυροσβέστης και μια υπηρέτρια βρίσκονται αιχμάλωτοι σε μια χαοτική δίνη μυθοπλασιών, σ' ένα καλειδοσκόπιο των υπερφίαλων εικόνων τους, να επινοούν τον εαυτό τους κυριολεκτικά κάθε στιγμή. Οι ήρωες υπνοβατούν χαμένοι σε ένα αποσυντιθέμενο γλωσσικό σύστημα επικοινωνίας και στη τυχαιότητα των "οικογενειακών" δεσμών, χωρίς την παραμικρή βεβαιότητα ποιος είναι ποιος. Πριν από το Salto mortale, καθώς ο χρόνος ψιθυρίζει την αντίστροφη μέτρηση, πρόσωπα της "καλής" κοινωνίας καταπίνουν αντιληπτικά χάπια σαν Θεία Ευχαριστία και θυμίζουν γκρεμοτσακισμένους κλόουν σε μια κωμικοτραγική πράξη σωματικής και πνευματικής καθυπόταξης στην ανίατη αρρώστια των παρόντων απόντων, των ζωντανών νεκρών, των πειθήνιων οργάνων της πολιτικής νομιμότητας που στήνει τον περίτεχνο ιστό της αράχνης για να παγιδεύσει όσους νομίζουν ότι καθορίζουν τη μοίρα τους. Και αν υποθέσουμε ότι ο θάνατος μας καταδικάζει σε μια απέραντη ερημιά ονείρων χωρίς διαφυγή, μια προκάτ ζωή χωρίς περιεχόμενο και νόημα, που ματαιώνει το μέλλον, πώς την αναχαιτίζεις;".
Προπώληση μέσω Viva.gr
Διαβάστε Επίσης
Περισσότερες πληροφορίες
Η φαλακρή τραγουδίστρια
Η συμπεριληπτική ομάδα αναπήρων και μη ηθοποιών ΘΕΑΜΑ αντιλαμβάνεται το εμβληματικό έργο του θεάτρου του παραλόγου ως μια κωμικοτραγική επικύρωση της ανθρώπινης ματαιοδοξίας. Στη θαλπωρή της αστικής κατοικίας δύο κατ' επίφαση ζευγάρια, ένας πυροσβέστης και μια υπηρέτρια βρίσκονται αιχμάλωτοι σε μια χαοτική δίνη μυθοπλασιών, σ' ένα καλειδοσκόπιο των υπερφίαλων εικόνων τους, να επινοούν τον εαυτό τους κυριολεκτικά κάθε στιγμή. Οι ήρωες υπνοβατούν χαμένοι σε ένα αποσυντιθέμενο γλωσσικό σύστημα επικοινωνίας και στη τυχαιότητα των «οικογενειακών» δεσμών, χωρίς την παραμικρή βεβαιότητα για το ποιος είναι ποιος.
