Πού σε ξέρω;
Με ξέρετε από την παράσταση "Άρης” της Σοφίας Αδαμίδου και από τα "Κόκκινα φανάρια”.
Πού αλλού σε βρίσκω;
Αυτές τις μέρες βρίσκομαι στο θέατρο Οlvio, κάνοντας την πρώτη μου σκηνοθεσία πάνω στο έργο της Δήμητρας Παπαδήμα "Ρίσκο". Είμαστε λίγες μέρες πριν την πρεμιέρα μας και εργαζόμαστε εντατικά για την έναρξη των παραστάσεων. Παράλληλα συνεχίζω γυρίσματα για το "Κόκκινο ποτάμι - η συνέχεια" απολαμβάνοντας την συνεργασία με τον κ. Μανούσο Μανουσάκη. Όταν δεν είμαι στο θέατρο ή στο γύρισμα, θα με βρείτε σε μικρά μπαράκια – στέκια γύρω από την Πλατεία Ελευθερίας στον Κορυδαλλο. Τη γειτονιά μου.
Η παράσταση που σε έχει συγκινήσει περισσότερο;
Δεν είναι μόνο μία. Θα ξεχωρίσω όμως την "Αντιγόνη" του Σοφοκλή σε σκηνοθεσία Νικαίτης Κοντούρη, το "Εκάβη/ Κύκλωπας" του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος σε σκηνοθεσία Διαγόρα Χρονόπουλου και Γιάννη Ρήγα και φυσικά το "Οδός Αβύσσου αριθμός 0" του Μενέλαου Λουντέμη σε θεατρική διασκευή της Σοφίας Αδαμίδου και σκηνοθεσία της Ρουμπίνης Μοσχοχωρίτη για ευνόητους λόγους.
Ο ποιο απαιτητικός ρόλος που έχεις ερμηνεύσει;
Χωρίς δεύτερη σκέψη θα πω τον "Άρη" της Σοφίας Αδαμίδου σε σκηνοθεσία Βασίλη Μπισμπίκη. Βέβαια δεν μπορώ να μην αναφέρω πόσο απαιτητική και παράλληλα μεγάλο σχολείο ήταν η συμμετοχή μου στην "Αντιγόνη" του Σοφοκλή σε σκηνοθεσία Σπύρου Βραχωρίτη στα αρχαία ελληνικά ως Κορυφαίος - Αγγελιοφόρος.
Το μικρόβιο της σκηνοθεσίας μπήκε…
Δεν ξέρω ακόμα. Νομίζω ότι είναι συγκυριακή αυτή η συνεργασία με την Δήμητρα, το συγκεκριμένο έργο και τα παιδιά που ερμηνεύουν τους ρόλους. Τον Γιώργο Καφετζόπουλο και την Νάντια Καφφετζή. Σίγουρα με έχει κάνει να βλέπω, να μετράω και να σκέφτομαι διαφορετικά τα πράγματα. Ένα μονοπάτι αχαρτογράφητο ακόμα, αλλά δελεαστικό. Είναι πολύ νωρίς να σκέφτομαι τον εαυτό μου ως σκηνοθέτη. Αλλά ποτέ δε λες ποτέ στη ζωή και προχωράς...ρισκάροντας!
Η μεγαλύτερη αγωνία σου για το έργο "Ρίσκο" που σκηνοθετείς είναι…
Σε ότι αφορά εμένα είναι να έχω φανεί αντάξιος της εμπιστοσύνης που μου έδειξε η Δήμητρα που επέμεινε να σκηνοθετήσω εγώ το έργο της. Από εκεί και πέρα η μόνη αγωνία που έχω είναι να απολαύσουν τα παιδιά που παίζουν την παράσταση, να την πάρουν και να την απογειώσουν έτσι όπως πρώτα τους πρέπει, γιατί εργάστηκαν με πολύ αγάπη και μεράκι, και όπως αξίζει στην παράσταση. Είναι δική τους πλέον και επιβάλλεται να την χαρούν.
Αποκάλυψε μου την πιο αγαπημένη σου σκηνή στην παράσταση.
Είναι μια τρυφερή σκηνή μέσα στην σκληρότητα του έργου, όπου ο Γιώργος πλησιάζει και προσφέρει τσιγάρο στην Νάντια και της το ανάβει γέρνοντας το κεφάλι του προς εκείνη σαν να τη φιλάει....!
Τα επόμενα καλλιτεχνικά σχέδια;
Συνεχίζω τα γυρίσματα μου για την τηλεόραση. Παράλληλα θέλω να ξαναπάρουν μπρος οι μηχανές και να συνεχίσω με τον "Άρη". Άλλωστε είναι πολύ συγκινητική η αγάπη του κόσμου που εξακολουθεί και μετά από 4 χρόνια συνεχίζει και ζητάει την παράσταση, δίνοντάς μου μεγάλη χαρά και δύναμη για να την ξανακάνω. Σε ότι αφορά τα μουσικά μου, από πέρυσι έχω ξεκινήσει την σύνθεση μιας ροκ όπερας. Ελπίζω να βρω άμεσα τον χρόνο να την τελειώσω και φυσικά να την δω να παίρνει σάρκα και οστά...και βλέπουμε....!
Πες μου κάτι off the record
Δημιουργία: ο καλύτερος τρόπος να απολαμβάνεις τη ζωή.
