"Τουρνέ" στη Μικρή Επίδαυρο από τον Ευριπίδη Λασκαρίδη

Το όνομά του είναι συνώνυμο με αυτό που αποκαλούμε υβριδικό θέαμα. Χορευτής, σκηνοθέτης, ηθοποιός, εικαστικός και ανοιχτός σε κάθε πιθανότητα παραμένει ο Ευριπίδης Λασκαρίδης, που τα τελευταία 12 χρόνια παρουσιάζει με την ομάδα Osmosis πολύ ενδιαφέρουσες παραστάσεις, οι οποίες έχουν ταξιδέψει σε δεκάδες φεστιβάλ και ιδρύματα σε όλο τον κόσμο, όπως η Biennale de la danse της Λιόν, το Palais de Tokyo (Παρίσι), το Barbican Pit (Λονδίνο) και το Public Theater (Νέα Υόρκη). Η μοναδική σκηνική του γλώσσα, η οποία πειραματίζεται πολύ με τη μεταμόρφωση, τη φαιδρότητα και το γκροτέσκο, του έχει προσφέρει διεθνή καταξίωση, καθώς όπως πιστεύει και ο ίδιος είναι κατανοητή από όλους. Δεν είναι αμιγώς θεατρική ή χορευτική γλώσσα, γαντζωμένη από ένα θεατρικό κείμενο, ενώ παράλληλα δανείζεται στοιχεία από το μπουρλέσκ, το τσίρκο, τον κινηματογράφο και όλες τις παραστατικές τέχνες. Μαρτυρά, με άλλα λόγια, ότι αναζητά κάτι νέο σε επίπεδο δημιουργίας και έρευνας.

Σε αυτό το μεταίχμιο μεταξύ χορού, θεάτρου και εικαστικών τεχνών πατά και η νέα του παράσταση, "Τουρνέ", που θα δούμε στις 29 και 30 Ιουλίου στο Μικρό Θέατρο της Αρχαίας Επιδαύρου. Η "νέα κωμική τραγωδία" που αποτελεί ανάθεση του Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου, η οποία δεν κατέστη δυνατό να παρουσιαστεί στην προηγούμενη διοργάνωση, ερευνά διαφορετικές πτυχές της τέχνης του θεάτρου και έπειτα της σύγχρονης ελληνικής ταυτότητας. Μέσα σε ένα αμφιθέατρο αφιερωμένο στον Διόνυσο, ο Ευριπίδης Λασκαρίδης φωτίζει τις "αλλοπρόσαλλες ιστορίες που λέμε για μας και την αρχαιότητα", σε μια παράσταση που λειτουργεί παράλληλα ως προσωπική ανασκαφή, που ανασύρει μνήμες, εικόνες και συναισθήματα από την κουλτούρα των θερινών θεατρικών περιοδειών (ή τουρνέ).

Όπως σημειώνει ο δημιουργός: "Στο Θέατρο Τέχνης έμαθα την ερμηνεία στα ανοιχτά θέατρα. Κοιτώντας από την κουίντα γνώρισα τους άγραφους κώδικες της καλοκαιρινής περιοδείας. Πάνω και γύρω απ’ τη σκηνή. Το αρχαίο δράμα και η κωμωδία δεν ήταν ένα σώμα κειμένων αλλά το σώμα του χορού, οι επιτονισμοί των πρωταγωνιστών, οι ρυθμοί των μουσικών, τα σπετσάτα, οι κόθορνοι και τ’ αχυρένια σκηνικά. Παρέα με τους πρώτους παραθαλάσσιους έρωτες ανακάλυψα το τραγικό "μέγεθος" και διάφορα ιερά τέρατα. Στο μεταξύ, μου τράβηξε απ' την αρχή το ενδιαφέρον το μαστοριλίκι της κατασκευής σπαραξικάρδιων θρήνων αλλά και χοντροκομμένων χωρατών. Ξαφνιάστηκα, επίσης, βλέποντας με πόση ευκολία έρχονταν οι 'από μηχανής θεοί'". 

Το κείμενο και τη χορογραφία συνυπογράφει η ομάδα Osmosis. Επί σκηνής ανεβαίνουν ο Ευριπίδης Λασκαρίδης, ο Ευθύμιος Μοσχόπουλος και η Μαρία Μοσχούρη. Η πρωτότυπη μουσική σύνθεση και ο ηχητικός σχεδιασμός είναι του Γιώργου Πούλιου, τα σκηνικά του Λουκά Μπάκα, τα κοστούμια του Άγγελου Μέντη, τα σκηνικά αντικείμενα της Όλγας Βλάσση και οι ειδικές κατασκευές του Κωνσταντίνου Χαλδαίου.