Τελικά τι είναι η εφηβεία και τι αντιπροσωπεύουν οι έφηβοι; Μεγάλα παιδιά ή μικρούς «μεγάλους»; Ίσως κάτι κι από τα δύο, το σίγουρο είναι ότι παραμένουν μοναδικοί και αυτός είναι μόνο ο πρώτος λόγος να τους δει και να τους ακούσει κανείς. Για αρκετές μέρες (8-19 Μαΐου) οι έφηβοι ανέβηκαν στη σκηνή τους και έδωσαν ακόμη περισσότερους λόγους να μιλήσει κανείς για αυτούς, έπειτα από την παρακολούθηση σχεδόν όλων των παραστάσεων της δεύτερης χρονιάς του Εφηβικού Φεστιβάλ στο Εθνικό Θέατρο.
Το Μικρό Εθνικό έχει κάνει μεγάλα βήματα και αποδεικνύει πόσο σημαντικός θεσμός είναι και πρέπει να είναι. Στη γιορτή για το θέατρο της επινόησης φάνηκε πόσο δημιουργικοί και δυναμικοί μπορούν να γίνουν οι έφηβοι, αν οι επαγγελματίες του θεάτρου τους αντιμετωπίσουν με σεβασμό και ειλικρίνεια. Η σχέση της τέχνης και της εκπαίδευσης με τους εφήβους είναι κεντρική στο ενδιαφέρον και τους στόχους των συντελεστών του φεστιβάλ, που όπως τονίζει η υπεύθυνη του, Σοφία Βγενοπούλου: «Έχουμε και θα έχουμε ανάγκη από ανθρώπους που θα έχουν μάθει να πιστεύουν ότι κάθε αλλαγή που θέλω να φέρω ξεκινά από μέσα μου και γύρω μου, και ότι πολλές μικρές παρεμβάσεις στη ζωή και την τέχνη ενώνονται σε μία μεγάλη.»
Γενναιοδωρία και γενναιότητα, σοβαρότητα αλλά και σοβαροφάνεια, ειρωνεία που σπάει κόκαλα και ένας αυτοσαρκασμός με αφόρητη ειλικρίνεια που κλείνει το μάτι και βάζει το θεατή στη θέση του. Έπιασα τον εαυτό μου να ανατριχιάζει, να συγκινείται, να γελάει ασταμάτητα ή να φοβάται, ενώπιον αυτών των νέων ανθρώπων που έχουν τόσα να πουν. Βλέποντας θεατρικές συνθήκες, ρυθμούς και ποιότητες στις δουλειές που παρουσιάστηκαν χρειαζόταν να ανοιγοκλείσεις τα μάτια σου, για να σιγουρευτείς ότι μπροστά σου έχεις παιδιά γυμνασίου και λυκείου.
Κι αν πολλές φορές οι έφηβοι νιώθουν ότι δεν έχουν φωνή για να πουν όσα θέλουν, παραστάσεις σαν το βουβό εργαστήρι «Στο ασανσέρ» του Θανάση Μεγαλόπουλου, αποδεικνύουν πώς μόνο τα σώματα μπορούν να μιλήσουν. Αν πάλι, ο κόσμος νομίζει πως η εφηβεία είναι μόνο έρωτες και σαλιαρίσματα τότε ο «Δον Ζουάν. Ο έφηβος» της Κατερίνας Σκουρλή έρχεται να το ανατρέψει, γιατί όλες οι αρετές του μυθικού εραστή δεν είναι αρκετές για να βοηθήσουν τον έφηβο πρωταγωνιστή να διαχειριστεί τις ορδές κοριτσιών που ζητούν να τις κάνει γυναίκες. Πάνω από όλα όμως, η εφηβεία είναι οι «Ελέφαντες» της Αρτέμιδος Μάνου, δηλαδή όλα αυτά για τα οποία δεν θέλει κανείς να μιλήσει, όλες οι σκέψεις, όλοι οι φόβοι και όλες οι επιθυμίες που εκφράζει μια ομάδα γεμάτη παιδιά γυμνασίου.
Ο ελέφαντας, ακόμη κι αν κρυφτεί πίσω από την κουρτίνα, παραμένει εκεί, καλώντας τα παιδιά να αναμετρηθούν μαζί του, δηλαδή με τον εαυτό τους, με το σώμα τους που αλλάζει, τις τρίχες που εμφανίζονται στα πιο απίθανα σημεία και με το άβολο συναίσθημα που τα καλεί απλώς να τους βρίσουν όλους, ενώ θέλουν να μάθουν μόνο αν υπάρχουν ή πώς να υπάρξουν.
