Ο Γιώργος Ζυγούρης μας συστήνεται

Κάτι είδε στο Γιώργο Ζυγούρη η Κατερίνα Ευαγγελάτου και συνεργάζεται μαζί του, για δεύτερη φορά, μετά την «Άλκηστη». Ποιος είναι ο νέος και πολλά υποσχόμενος ηθοποιός, που παίζει στο «Βόυτσεκ» του Μπίχνερ, πού τον πρωτοείδαμε και τι πιστεύει;

Με πρωτοείδες στους «Πόθους κάτω από τις λεύκες» του Αντώνη Αντύπα στο Εθνικό Θέατρο, στον χορό των ηθοποιών.

Ίνδαλμα μου υπήρξε κάθε άνθρωπος που μπόρεσε στην πορεία της ζωής του να κρατήσει τον πυρήνα του άθικτο, ατόφιο και αθώο ενώ ταυτόχρονα πορεύτηκε στον κόσμο ικανός να επηρεαστεί και να διαμορφωθεί από αυτόν.

Αυτό που με κέντρισε στο «Βόυτσεκ» του Γκέοργκ Μπίχνερ ήταν, από την πρώτη ανάγνωση, η ποίηση και η συμπύκνωσή του. Η απλή του γλώσσα που αν σε έβρισκε αμέτοχο, θα έφτανε να πεις ότι σε αυτό το έργο μάλλον δεν συμβαίνει και τίποτα τρομερό. Αυτό που εκ πρώτης όψεως μοιάζει αδιάφορο, κρύβει στις ανθρώπινες σχέσεις του μια πρωτοφανή βία, μια μη δυνατότητα να ξεφύγει κανείς από την τάξη του, κάτι που καθορίζεται από την στιγμή που έρχεται κανείς στον κόσμο, και αποκαλύπτει τελικώς πού επιλέγεται ή μάλλον καθοδηγείται από την κοινώς αποδεκτή γνώμη να εκτονωθεί αυτή η καταπίεση.

Ως Αντρές (ο ρόλος που έχω σε αυτήν την παράσταση) είμαι ο μόνος φίλος του Βόυτσεκ στο σύμπαν αυτού του έργου. Την ίδια στιγμή, τρομάζω με το γεγονός ότι ακόμα και στη σχέση μου με τον Βόυτσεκ, εμφανίζονται ανθρωποφαγικές συμπεριφορές.

Συνειδητοποίησα ότι δεν υπάρχει μεγαλύτερο παράδοξο από το παράδοξο του να αισθάνεται κανείς ηθοποιός μόνο όταν έχει δουλειά. Παραμένεις ηθοποιός ακόμα κι όταν δεν έχεις δουλειά Το σύνολο της σκέψης μας οργανώνεται γύρω από μια δραστηριότητα, από τον τρόπο που παρατηρούμε τον κόσμο στην καθημερινότητά μας μέχρι το πώς συγκινούμαστε από τα ερεθίσματα, και αυτό μας κάνει ηθοποιούς, ηλεκτρολόγους, γιατρούς, χορευτές.

Στην Ελλάδα με απογοητεύει ότι η έννοια του λάθος είναι συνυφασμένη με την αποτυχία και όχι με την δημιουργικότητα. Επίσης με απογοητεύει που υπάρχει μια ευκολία στο να συζητάμε με ευκολία για το τι μας απογοητεύει και μου αρέσει όταν συναντάω ανθρώπους που επιλέγουν να μιλάνε για πράγματα που τους γοητεύουν περισσότερο για αυτά που τους από-γοητεύουν.

Αν μπορούσα να αλλάξω κάτι αυτό θα ήταν ολόκληρη η δομή και η νοοτροπία της εκπαίδευσης. Θα δοκίμαζα να περιορίσω τη συνήθεια του να αποθεώνουμε την έννοια του εξαιρετικού ταλέντου. Της περίπτωσης δηλαδή που κατόρθωσε και ξεχώρισε ανάμεσα σε άλλες που ήταν καταδικασμένες να αποτύχουν, λόγω του ότι έτυχε να προσπαθούν να ανθίσουν σε ένα χώρο όπου επιβραβεύεται η εξαίρεση και επιβάλλεται μια γενική αδιάφορη καλλιέργεια, και όχι σε έναν χώρο όπου αποδέχεται ότι ο καθένας μας έχει ταλέντα διαφορετικά από τον άλλον και που χρήζουν διαφορετικής προσέγγισης για να μπορέσουν να αναδειχθούν.