Η νεαρή ηθοποιός είναι σίγουρα ένα από τα θεατρικά και κινηματογραφικά πρόσωπα της σεζόν. Η ερμηνεία της στην ανατρεπτική παράσταση «Αντιγόνη - Lonely Planet» της Λένας Κιτσοπούλου στη Στέγη και στην ταινία «Το Νήμα» του Αλέξανδρου Βούλγαρη μας καθήλωσαν με την ενέργεια και το πάθος τους.
Έχει καταφέρει κάτι που στη χώρα μας είναι σπάνιο, να έχει σε νεαρή ηλικία μια εξίσου σημαντική παρουσία στη σκηνή και τη μεγάλη οθόνη με αξιοσημείωτες ερμηνείες και συνεργασίες με σκηνοθέτες πρώτης γραμμής, πολλοί από τους οποίους υπήρξαν και αγαπημένοι της καθηγητές στη Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, όπως ο Ακύλλας Καραζήσης, ο Νίκος Χατζόπουλος και ο Πέτρος Σεβαστίκογλου. Η Σοφία Κόκκαλη κέρδισε την καρδιά του κοινού με τη συγκινητική ερμηνεία στην πρώτη της κινηματογραφική εμφάνιση στη «Μικρά Αγγλία» του Παντελή Βούλγαρη, ανήκει ήδη στην dream team της νέας γενιάς του ελληνικού θεάτρου, ενώ πρόσφατα βραβεύτηκε από την Ελληνική Ακαδημία Κινηματογράφου (Βραβείο α΄ γυναικείου ρόλου για το «Νήμα»). Παρ’ όλα αυτά, όπως μας είπε, για εκείνη το πιο σημαντικό σε κάθε δουλειά είναι η ουσιαστική επικοινωνία των δημιουργών.
Πώς προσεγγίζεις ερμηνευτικά ρόλους όπως αυτός του «Νήματος», που όπως και η «Electra» του Πέτρου Σεβαστίκογλου στο παρελθόν, είναι στην ουσία one-woman-show;
Συγκεκριμένα στο «Νήμα» το πιο βασικό ήταν η γνωριμία και η σχέση μου με τον Αλέξανδρο Βούλγαρη. Ο Αλέξανδρος έχει έναν πολύ πλούσιο κόσμο και ξέρει τι θέλει. Δεν κάναμε πρόβες, αλλά συζητούσαμε πολύ καιρό, γνώρισα τον ίδιο, τον τρόπο που βλέπει το σινεμά. Υπήρξε μεγάλη εμπιστοσύνη κι έτσι σιγά σιγά, όταν μπήκα στα γυρίσματα, ένιωθα πάρα πολύ ελεύθερη αλλά και απόλυτα συμβατή με τον κόσμο της ταινίας.
Θεωρείς επομένως ότι η επικοινωνία είναι βασικός παράγοντας σε μια δουλειά, είτε θεατρική είναι αυτή είτε κινηματογραφική;
Μπορεί να γίνει μια καλή δουλεία και χωρίς επικοινωνία, αλλά αυτές που έχω ξεχωρίσει μέχρι τώρα ήταν αυτές στις οποίες επικοινώνησα ουσιαστικά με τους δημιουργούς – και στο «Νήμα», παρότι φαίνεται να περνάω μεγάλη ταλαιπωρία (γέλια), ο Αλέξανδρος έκανε τα πάντα για να δουλέψουμε στις καλύτερες συνθήκες.
Στο «Νήμα» είναι κεντρική η έντονη σχέση της μητέρας με τον γιο. Τέτοιοι ρόλοι σε μετακινούν ψυχικά;
Είναι κάτι που δεν αντιλαμβάνεσαι ακριβώς εκείνη τη στιγμή, πολλές φορές όμως, τελειώνοντας μια δουλειά, νιώθεις ότι έχεις αλλάξει.
Η ταινία χρησιμοποιεί την επιστημονική φαντασία για να μιλήσει για την πρόσφατη ελληνική ιστορία. Πιστεύεις ότι η νέα γενιά δημιουργών ασχολείται αρκετά με θέματα που αφορούν τη σύγχρονη κοινωνικοπολιτική κατάσταση;
Νομίζω πως δεν ασχολούμαστε με την πολιτική, επειδή δεν υπάρχει πια καμία σύνδεση και καμία εμπιστοσύνη στον τρόπο με τον οποίο ασκείται. Είναι σαν ένα πολύ κακό αστείο, το οποίο δεν μπορείς να χωνέψεις με τίποτα.
Από την άλλη, στην «Αντιγόνη» σε ακούσαμε να δηλώνεις πως την ηρωίδα την εξιτάρει το απάτητο χιόνι, μια αναλογία που χρησιμοποίησε η δραματολογία βλέποντας την ηρωίδα του Σοφοκλή ως σκιέρ. Νιώθεις το ίδιο καλλιτεχνικά; Πόσο εύκολο είναι να επιλέγεις νέους δρόμους;
Έχω την αίσθηση ότι δεν το επιλέγεις. έρχεται και σε βρίσκει μέσα από την καλλιτεχνική διαδικασία. Είναι στιγμές που νιώθεις ότι βρίσκεσαι σε περιοχές που δεν έχεις ξαναπάει και είναι εξίσου τρομακτικό και γοητευτικό όταν συμβαίνει.
Έχεις εμπειρία από παραστάσεις που έχουν προσεγγίσει διαφορετικά το αρχαίο δράμα [σ.σ.: «Αίας» της Σ. Λιούλιου (2015), «Λυσιστράτη» του Μ. Μαρμαρινού (2016) και τώρα η «Αντιγόνη» της Λ. Κιτσοπούλου]. Πιστεύεις πως υπάρχει κάποιος ιδιαίτερος κώδικας που πρέπει να τηρείται στην τραγωδία, ακόμη και σε ένα μοντέρνο ανέβασμα;
Δεν θεωρώ πως υπάρχει συγκεκριμένος κώδικας. Αυτό ορίζεται από τον δημιουργό και το έργο του. Ωστόσο, ναι, αυτά τα κείμενα έχουν πάντα κάτι κοινό, το οποίο είναι κατά τη γνώμη μου η μεγάλη απόσταση που πρέπει να διανύσεις για να διαπιστώσεις αν σε εμπεριέχουν, ένα μεγάλο και ιδανικό κάδρο για τις δυνατότητες του ανθρώπου και μια ποίηση πολύ βαθιά.
Είναι ένας καλλιτεχνικός τόπος που σε αφορά το αρχαίο δράμα, πάντως...
Ναι, πολύ.
Τι ετοιμάζεις τώρα;
Ετοιμάζομαι για την ταινία «Digger», την πρώτη μεγάλου μήκους του βραβευμένου Τζώρτζη Γρηγοράκη.
Πώς φαντάζεσαι τον εαυτό σου καλλιτεχνικά σε δέκα με δεκαπέντε χρόνια;
Με τρομάζει να φαντάζομαι τον εαυτό μου σε βάθος χρόνου. Ας πούμε ότι η μεγαλύτερή μου επιθυμία όσον αφορά τη δουλειά είναι να συνεχίσω να την κάνω και να την αγαπάω όσο και τώρα. Δεν θέλω να νιώσω ποτέ πλήξη...
