«Με συναντούν στο δρόμο και μου λένε “τι θα κάνεις φέτος;” και όταν τους λέω ότι θα είμαι με τον Πιατά και τον Φέρτη τρελαίνονται!» λέει ο Ιεροκλής Μιχαηλίδης και γελάνε και τα μουστάκια του. Η αλήθεια είναι ότι οι προσδοκίες είναι μεγάλες, όταν μια τόσο δυνατή τριάδα ανεβάζει για πρώτη φορά στην Ελλάδα ένα πολυβραβευμένο έργο, και μάλιστα σε σκηνοθεσία Νικίτα Μιλιβόγεβιτς. Δείτε τι μας είπαν οι πρωταγωνιστές λίγο πριν από την πρεμιέρα (9/12) στο Νέο Θέατρο «Κατερίνα Βασιλάκου».
Λίγες ημέρες πριν από την πρεμιέρα και στο φουαγιέ του θεάτρου επικρατεί χαλαρότητα. Σε αυτό ίσως συμβάλλουν και οι παιδικές φωνές από την παράσταση του «Μολυβένιου Στρατιώτη», που έχει προηγηθεί της σημερινής πρόβας κι έχουν κυριολεκτικά πλημμυρίσει το χώρο με τη θετική τους ενέργεια.
Λίγο μεγαλύτερα σε ηλικία παιδιά είναι και οι τρεις πρωταγωνιστές των «Ηρώων» του Τζ. Σιμπλέιρας, ο Γιάννης Φέρτης, ο Δημήτρης Πιατάς και ο Ιεροκλής Μιχαλίδης, που δεν σταματούν να πειράζουν ο ένας τον άλλον και να απολαμβάνουν κάθε στιγμή της πρόβας. Τι κι αν στη σκηνή έχουν κληθεί να ερμηνεύσουν τους βετεράνους στρατιωτικούς; Στη ζωή τα χρόνια φαίνεται να περνάνε μόνο στα ημερολόγια.
Τι συμβαίνει σε αυτό το έργο και γιατί αξίζει να το δούμε; Ο Γ. Φέρτης μου λέει: «Είμαστε τρεις απόστρατοι στρατιωτικοί που ζούμε σε έναν οίκο ευγηρίας και περνάμε μαζί τις ώρες μας σε μια ταράτσα». Ο Ιερ. Μιχαηλίδης συμπληρώνει: «Είναι ένα κείμενο σύγχρονο, με εμφανείς επιρροές από τον Τσέχοφ και τον Μπέκετ. Με ένα θέμα απλούστατο, αλλά ταυτόχρονα πολύ αστείο και πολύ τρυφερό και με ένα δεύτερο επίπεδο που κρύβει μια πικρία, ακριβώς όπως είναι και η ζωή». Και ο Δ. Πιατάς επισημαίνει: «Το γεγονός ότι ο συγγραφέας είναι ηθοποιός έχει μια ιδιαιτερότητα σε επίπεδο γραφής και σε επίπεδο ηρώων. Είναι όλοι ίσης αξίας, που σημαίνει ότι είναι γραμμένο από έναν άνθρωπο ο οποίος ξέρει το “μετιέ” του θεάτρου».
Και οι τρεις δηλώνουν ενθουσιασμένοι με τον σκηνοθέτη τους. Ο Ιεροκλής μου λέει σχετικά: «Ο Μιλιβόγεβιτς ξέρει να δουλεύει με τους ηθοποιούς που αγαπάει. Ξέρετε, εμείς οι ηθοποιοί έχουμε ανάγκη να νιώθουμε ότι ο σκηνοθέτης μας μας αγαπάει. Γι’ αυτό γίναμε ηθοποιοί, για να μας αγαπάνε, και υπάρχουν σκηνοθέτες που δεν το νιώθουν αυτό».
Ποιοι είναι όμως οι πραγματικοί ήρωες της ζωής; Ο Γιάννης Φέρτης πιστεύει ότι «ήρωες είναι οι άνθρωποι που ζουν μέσα στη δυστυχία, παιδεύονται αλλά καταφέρνουν να επιζήσουν, άλλοι δεν έχουν λεφτά, άλλοι έρχονται αντιμέτωποι με σοβαρά προβλήματα υγείας, αλλά παλεύουν». Συμφωνεί και ο Ιερ. Μιχαηλίδης: «Όλοι εμείς που αγωνιζόμαστε να πραγματοποιήσουμε τις βαθύτερες επιθυμίες μας μέσα από μια διαδικασία εσωτερικής αυτοπραγμάτωσης. Δεν εννοώ να πετύχεις απλώς κάτι, αλλά να θυσιάζεις πολλά πράγματα για να πεις ότι αξίζει να ζεις».
Όσο για τους δικούς του παιδικούς ήρωες, ο Δ. Πιατάς θα μου αποκαλύψει την αγάπη του για τον «Μικρό Ήρωα»: «Είχα την τύχη να μεταφέρω στη σκηνή τις περιπέτειες του Γ. Θαλάσση, όπου ερμήνευα τον Σπίθα. Χάρτινους ήρωες είχα ως παιδί, όπως συμβαίνει και στη σημερινή εποχή. Υπάρχουν παντού κατασκευές, αλλά λείπει η αλήθεια».
Ήρωες στο θέατρο συνάντησε κάποιος από το πρωταγωνιστικό τρίο; «Δεν πιστεύω ότι υπάρχουν ήρωες στο θέατρο. Ακόμη και τον σπουδαίο Κ. Κουν, του οποίου υπήρξα μαθητής, δεν τον έβλεπα ως ήρωα αλλά ως έναν άνθρωπο που είχε μανία με το θέατρο», μου λέει ο Γ.Φέρτης. Οι συμπρωταγωνιστές του, από την άλλη, μοιάζουν λίγο πιο ρομαντικοί: «Έχω πολλούς ήρωες στη δουλειά! Από τον Μ. Μπράντο μέχρι τον Άντ. Χόπκινς και από τον Λογοθετίδη μέχρι πολλούς νεότερούς μου. Ήμουν και τυχερός, διότι συναντήθηκα με ήρωές μου επί σκηνής, ας πούμε ήταν συγκλονιστική η συνεργασία μου με τον Μ. Βολανάκη», δηλώνει ο Ιερ. Μιχαηλίδης, ενώ ο Δ. Πιατάς συγκινείται όταν θυμάται τη σκηνική του συνύπαρξη με τον Θ. Βέγγο, τον Μ. Φωτόπουλο, τον Κ. Βουτσά και τον Γ. Κωνσταντίνου, «καλλιτέχνες με τους οποίους μεγάλωσα και είχα την τύχη να τους συναντήσω και να συνυπάρξω μαζί τους σκηνικά».
Αλήθεια όμως αισθάνονται βετεράνοι της σκηνής; Ο Γ. Φέρτης μου απαντά πρώτος: «Βετεράνος δεν αισθάνομαι καθόλου. Νιώθω απλώς ότι μεγάλωσα. Μου κάνει κέφι να συνεχίσω να παίζω, αλλά δεν ξέρεις ποτέ... Τα χρόνια περνάνε, μπορεί να αναγκαστώ να σταματήσω θέλω δεν θέλω. Νομίζω όμως ότι αντέχω ακόμη». Το μυαλό του Δ. Πιατά, από την άλλη, τρέχει ήδη μακριά: «Εγώ θα ήθελα να βλέπω ηλιοβασιλέματα στο Πήλιο και να ονειρεύομαι. Εμείς οι ηθοποιοί είμαστε διαχειριστές και κατασκευαστές ονείρων, όταν όμως χτίζεις κάτι δεν το απολαμβάνεις, είσαι σαν τον οικοδόμο. Ακόμη είμαι ενεργός. Δεν θέλω να είμαι βετεράνος, με τρομάζει αυτό. Υπάρχει όμως πάντα το plan B μου να φύγω από την Αθήνα».
Περισσότερες πληροφορίες
Ήρωες
Τρεις βετεράνοι στρατιωτικοί που ζουν έγκλειστοι σε ένα νοσοκομείο αναπολούν τις παλιές δόξες και καταστρώνουν φιλόδοξα μα και ανέφικτα σχέδια.
