Πάθος, ορμή και δεξιοτεχνία. Πάνω σ’ αυτό το τρίπτυχο στήνει ο καταξιωμένος Gustavo Russo την παράσταση «Tango Revolution. Ο Αργεντίνος χορευτής και χορογράφος του τάνγκο μίλησε στη Μαρία Κρύου με αφορμή τη μουσικοχορευτική παράσταση που θα φιλοξενηθεί στη σκηνή του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά από τις 20 έως τις 25 Απριλίου.
Νοσταλγικό, λυπημένο, άγριο, αισθησιακό... Τι αντιπροσωπεύει το τάνγκο για εσάς;
Στις παραστάσεις μου υπάρχει μια μεγάλη γκάμα συναισθημάτων. Η θλίψη, η ευτυχία, το μίσος, η αγάπη αποδίδονται ερμηνευτικά από τους χορευτές μέσα από τις χορογραφίες μας. Υπάρχει ένα μαγικό φωτοστέφανο γύρω από αυτόν το χορό, ένα μυστηριώδες συστατικό που τον καθιστά αισθησιακό και σαγηνευτικό. Προσωπικά νιώθω ότι το τάνγκο έχει κάτι μελαγχολικό αλλά και κάτι αρρενωπό και αλαζονικό.
Υπάρχει νέα και παλιά σχολή τάνγκο;
Εξαρτάται από το τι εννοεί κανείς νέο και τι παλιό. Το τάνγκο είναι ένα! Αυτό που μπορώ να πω είναι πως οι παλαιότεροι εκφραστές του δεν ήξεραν με ποιον τρόπο να μεταδώσουν τις γνώσεις τους. Τώρα πια υπάρχουν συγκεκριμένες τεχνικές γύρω από το τάνγκο οι οποίες διδάσκονται. Κάποιοι από αυτούς που τις γνωρίζουν πιστεύουν ότι αυτές αποτελούν κομμάτι μιας «νέας εποχής» του τάνγκο. Η αλήθεια είναι μια: αυτό που είναι το τάνγκο σήμερα το οφείλουμε στους tangueros της δεκαετίας του '40.
Η μουσική είναι το σημείο εκκίνησης για να στήσετε μια νέα παράσταση;
Η εκκίνηση είναι πάντα διαφορετική. Κάποιες φορές μπορεί να αποτελέσει αφετηρία η μουσική, κάποιες άλλες η κίνηση ή ακόμα και μια διαφωνία που θα προκύψει από τις πρόβες, το στιλ ενός χορευτή ή μιας χορεύτριας. Κάτι από αυτά με οδηγεί να δημιουργήσω κάτι ιδιαίτερο.
Έχετε την κρυφή αγωνία της επανάληψης του καλλιτεχνικού σας ύφους;
Μπορείτε να φανταστείτε τον Ρόμπερτ ντε Νίρο ή τον Αλ Πατσίνο να παίζουν διαφορετικά; Ό,τι κι αν κάνουν είναι πάντα ο Ντε Νίρο και ο Πατσίνο. Υπάρχουν βέβαια και ηθοποιοί όπως ο Τζόνι Ντεπ ή ο Ρόμπερτ Πάλμερ που είναι σαν χαμαιλέοντες και μοιάζει να έχουν διαφορετική προσωπικότητα κάθε φορά. Και οι τέσσερις είναι εξαιρετικοί και ο καθένας δίνει ό,τι καλύτερο μπορεί να δώσει. Γιατί να αγωνιώ λοιπόν αν επαναλαμβάνεται το στιλ μου; Είμαι ένας χορογράφος με νέες ιδέες, αλλά ακόμα κι αν έχω ένα χαρακτηριστικό ύφος, δεν βλέπω τίποτα κακό σε αυτό. Τι να πει κανείς για τον Μπομπ Φόσι; Είναι τόσο αναγνωρίσιμο το σκηνοθετικό και χορογραφικό του στιλ σε μιούζικαλ όπως το «Cabaret», το «Chicago» και το «All That Jazz». Όσο χαρακτηριστικό και αν είναι το στιλ του παραμένει ο καλύτερος στο χώρο του μιούζικαλ.
Τι είναι πιο σημαντικό για έναν χορευτή: το ταλέντο ή η υψηλή τεχνική;
Για μένα ως χορευτή του τάνγκο είναι το ίδιο σημαντικά, ανεκτίμητα εργαλεία. Το ένα το μαθαίνεις και με το άλλο γεννιέσαι. Αν διαθέτεις και τα δυο θα κάνεις τη διαφορά.
Ποια είναι η πιο δυνατή ανάμνηση που έχετε από τη μέχρι τώρα πορεία σας;
Μιλώντας ως καλλιτέχνης κι όχι ως σκηνοθέτης ή χορογράφος, το πιο σημαντικό απ’ όλα είναι το να βρεθώ στη σκηνή. Δεν έχω μόνο μία δυνατή ανάμνηση. Ήταν φοβερό το συναίσθημα όταν βρεθήκαμε σε περιοδεία στο Ισραήλ και το κοινό ήρθε να μας ευχαριστήσει γιατί βρεθήκαμε εκεί, κοντά του, τη στιγμή που στη χώρα τους γινόντουσαν καθημερινά επιθέσεις σε δημόσιους χώρους, από τα λεωφορεία μέχρι τις λαϊκές αγορές. Θυμάμαι την ανταπόκριση του κόσμου στην Πολωνία την εποχή μάλιστα που είχε πεθάνει ο Πάπας Ιωάννης Παύλος Β΄ και υπήρχε πένθος αλλά και την αντίδραση των ανθρώπων στα Αραβικά Εμιράτα, μια χώρα με εντελώς διαφορετική κουλτούρα από τη δική μας. Ακόμα, δεν θα ξεχάσω ποτέ τις κριτικές που πήρα μετά την παράσταση στο παριζιάνικο Οlympia. Ένας δημοσιογράφος με χαρακτήρισε Μπαρίσνικοφ του τάνγκο.
Περισσότερες πληροφορίες
Tango Revolution
Ο γνωστός καλλιτέχνης και το μπαλέτο του ξεδιπλώνουν επί σκηνής την ιστορία του αργεντίνικου τάνγκο
