Ενεργούς συμμέτοχους μας κάνουν οι δύο περφόρμερ στη βιωματική παράσταση «Διακόσιες δέκα χιλιάδες οκάδες βαμβακιού - μια παράσταση στο Αρχείο» που παρουσιάζει η Ιόλη Ανδρεάδη στο Ιστορικό Αρχείο του ΠΙΟΠ.
Ένα πλούσιο αρχειακό υλικό από τις τράπεζες του Ομίλου Πειραιώς, από oργανισμούς που συνδέθηκαν με την ιστορική διαδρομή των τραπεζών αυτών μέχρι και από αρχεία βιομηχανικών επιχειρήσεων έχει στη διάθεσή του το Πολιτιστικό Ίδρυμα Ομίλου Πειραιώς. Μέσα σε αυτό «βούτηξε» η Ιόλη Ανδρεάδη και ανέσυρε το αρχειοθετημένο υλικό για την άλλοτε ναυαρχίδα της κλωστοϋφαντουργίας στην Ελλάδα, την Πειραϊκή-Πατραϊκή. Έχοντας λοιπόν στα χέρια της φωτογραφίες, συνελεύσεις, μισθολογικές καταστάσεις, δείγματα υφασμάτων κ.ά. έγραψε μαζί με τον Άρη Ασπρούλη το κείμενο της παράσταση «Διακόσιες δέκα χιλιάδες οκάδες βαμβακιού - μια παράσταση στο Αρχείο» και ξεκίνησε να «υφαίνει» τη βιωματική παράσταση, η οποία βασίζεται σε ένα παιχνίδι με τη μνήμη.
Οι θεατές, ενδυόμενοι το ρόλο του παρατηρητή-μαθητευόμενου αρχειονόμου, μαζί με τις ηθοποιούς Ιφιγένεια Γρίβα και Κατερίνα Μισιχρόνη, θα περιηγηθούν στο πρώην βιομηχανικό κτίριο του Ιστορικού Αρχείου του ΠΙΟΠ και θα βιώσουν την εμπειρία της έρευνας. Λίγο πριν από την πρεμιέρα (1/4), ξεκλειδώνουμε μαζί με τη σκηνοθέτιδα Ιόλη Ανδρεάδη τα στάδια αυτής της θεατρικής διαδρομής.
Υποδοχή και καταγραφή. Λίγο πριν από τη δύση του ήλιου, 20 θεατές φτάνουν στην είσοδο του Ιστορικού Αρχείου του ΠΙΟΠ. Εκεί τους περιμένουν δύο γυναίκες με στολή αρχειονόμου. Στα πρώτα λεπτά της συνάντησης, καταγράφουν τα ονόματα των επισκεπτών και τους χωρίζουν σε δύο ομάδες: «Εργαζόμενοι» και «Βιομήχανοι». Κάθε θεατής φέρει πλέον ένα διακριτικό.
Είσοδος στο αρχείο και έρευνα. Όλοι μαζί προχωρούν στο εσωτερικό του κτιρίου. Οι δύο ερευνήτριες μυούν τους επισκέπτες στην αρχειακή έρευνα. Στο πλαίσιο ενός παιχνιδιού προσομοίωσης της έρευνας ζητείται από τους θεατές να ψάξουν και να βρουν τεκμήρια και αρχειακό υλικό μέσα στο αρχειοστάσιο, όπως: μητρώα εργατών, φωτογραφίες από εγκαίνια, χορούς, γιορτές για τα παιδιά των εργαζομένων, πρακτικά από γενικές συνελεύσεις, μετοχές, περιοδικά εποχής και διαφημιστικό υλικό.
Επιμερισμός. Οι δύο ερευνήτριες οδηγούν τους θεατές στον πάνω όροφο και τους μοιράζουν σε δυο ξεχωριστά δωμάτια. Όλοι κάθονται γύρω από ένα τραπέζι και κάθε ερευνήτρια αναλαμβάνει ρόλο καθοδηγητή της δεκαμελούς ομάδας της.
Ιστορικό πλαίσιο. Σε κάθε δωμάτιο, οι δύο ερευνήτριες αφηγούνται την ιστορία της Πειραϊκής-Πατραϊκής. Για το δικό της ξεχωριστό λόγο η καθεμία, οι δύο γυναίκες αρχίζουν να νιώθουν βαθιά συγκίνηση.
Αφηγήσεις ζωής. Οι δύο ερευνήτριες διεισδύουν τόσο βαθιά στο αντικείμενο της μελέτης τους, ώστε σταδιακά μεταλλάσσονται, ταυτίζονται με αυτό, αναβιώνοντας ζωές, φωνές και ψίθυρους από το παρελθόν. Στο ένα δωμάτιο, η ηθοποιός Κατερίνα Μισιχρόνη «γίνεται» ο βιομήχανος Μιχαήλ Βρανάς, ενώ στο άλλο δωμάτιο η συνάδελφός της Ιφιγένεια Γρίβα «γίνεται» η εργάτρια Μαρία. Οι προσωπικές ιστορίες που αφηγούνται οι δύο ρόλοι είναι βγαλμένες με τη σειρά τους από το ίδιο το αρχειακό υλικό και συμπληρώνουν με το στίγμα της ανθρώπινης θέλησης την εικόνα που αποκτούμε για το ιστορικό πλαίσιο της εποχής.
Η άλλη όψη. Οι θεατές που παρακολούθησαν την αφήγηση του «βιομήχανου» μεταφέρονται στο δωμάτιο της «εργάτριας» και το αντίθετο. Το έργο ξαναπαίζει σε λούπα. Με αυτό τον τρόπο όλοι γίνονται αποδέκτες της άλλης όψης της ίδιας ιστορίας. Στο τέλος της παράστασης, το συναίσθημα του κάθε θεατή έχει πλέον αλλάξει.
Περισσότερες πληροφορίες
Διακόσιες δέκα χιλιάδες οκάδες βαμβακιού - μια παράσταση στο Αρχείο
Οι θεατές, ενδυόμενοι το ρόλο του παρατηρητή-μαθητευόμενου αρχειονόμου, περιηγούνται στο πρώην βιομηχανικό κτίριο του Ιστορικού Αρχείου του ΠΙΟΠ και βιώνουν την εμπειρία της έρευνας.
