Εν όψει Αγίου Βαλεντίνου, θα προσπαθήσω να ανακαλέσω στη μνήμη σας ορισμένα από τα πιο δυνατά love-stories που «ζήσαμε» επί σκηνής τα τελευταία δέκα χρόνια.
Σημείο εκκίνησης, το 2002 και το «Αγάπης αγώνας άγονος» δια χειρός Στάθη Λιβαθινού σαν εναρκτήρια παράσταση της τότε Πειραματικής Σκηνής του Εθνικού θεάτρου: ένα ομαδικό θέαμα-πανηγύρι του έρωτα, με μπροστάρη τον πηγαίο λυρισμό του Σαίξπηρ και τους ζωηρούς αυτοσχεδιασμούς μιας παντοδύναμης ομάδας ηθοποιών^ ανάμεσά τους, ο Δημήτρης Ήμελλος, η Μαρία Ναυπλιώτου και οι περισσότεροι από τους ερμηνευτές του φετινού «Ερωτόκριτου».
Ένα αυστηρώς ακατάλληλο για ανηλίκους θέαμα μας πρότεινε την επόμενη χρονιά ο Γιάννης Χουβαρδάς στο τότε θέατρο Αμόρε: το νοσηρά αισθησιακό «Σπίτι των κοιμισμένων κοριτσιών» του Ιάπωνα Γιασουνάρι Καβαμπάτα. Θέμα του, η τραγικωμωδία της σεξουαλικότητας, με αφορμή τη συγκατοίκηση οχτώ ανδρών με έξι παρθένες σε ένα απομονωμένο οίκημα. Ένας ολόγυμνος θίασος -ανάμεσά τους οι Ακύλας Καραζήσης, Αργύρης Ξάφης, Γωγώ Μπρέμπου και Ιωάννα Παππά- ερμήνευε τους ήρωες που πάσχιζαν να κατευνάσουν τα πάθη τους τραγουδώντας το … «Besame mucho»! Το 2004, ο Μιχαήλ Μαρμαρινός με το μεταμοντέρνο «Ρωμαίος και Ιουλιέτα: η Τρίτη Μνήμη» συνδέει τον λόγο του Σαίξπηρ με γκουρμέ συνταγές και τους στίχους του Αρσένι Ταρκόφσκι με τις αδιάκριτες ερωτήσεις των ηθοποιών, οι οποίοι δεν ήταν άλλοι από τους μετέπειτα «αρχηγούς» της σημερινής ομάδας Blitz: «Έχετε κάνει ποτέ σεξ χωρίς να αγαπάτε τον άλλο;» Αξέχαστη σκηνή εκείνη με τον Γιώργο Βαλαή ως αφηγητή να παροτρύνει τον Ρωμαίο που έχει σαστίσει μπροστά στην Ιουλιέτα: «Πες της, πες της, πως κάθε στιγμή μαζί της είναι γιορτή, Επιφάνια! Πες της, γιατί δεν της λες; Αυτό πρέπει να της το πεις: Ευλογημένη να ‘σαι!»
Σε μια εντελώς αντι-ποιητική ατμόσφαιρα μας προσγείωσαν το 2005 οι «Σεξουαλικές νευρώσεις των γονιών μας» του σύγχρονού μας Ελβετού Λούκας Μπέρφους στο Θέατρο του Νέου Κόσμου, με την Κόρα Καρβούνη να δίνει ρεσιτάλ ως σεξομανής Ντόρα. Μια Κυριακή του 2006 θυμάμαι πως ανέβηκα μαζί με μια ομήγυρη θεατών σ’ ένα λεωφορείο και περιπλανήθηκα στην πόλη παρέα με κάμποσους …αγγέλους. Ήταν για χάρη της πρωτότυπης, ρομαντικής και «on a bus» θεατρικής εκδοχής της ταινίας του Βιμ Βέντερς «Τα Φτερά του Έρωτα» από τον 23χρονο τότε Γρηγόρη Χατζάκη. Την ίδια χρονιά, μια παράσταση κατάφερε να συνδυάσει το ασυνδύαστο: την ερωτική έκσταση με την αθωότητα του προπατορικού αμαρτήματος. Σύσσωμοι οι θεατρόφιλοι έσπευσαν να δουν στο θέατρο Πορεία το πάλαι-ποτέ βουκολικό ειδύλλιο «Δάφνις και Χλόη» σκηνοθετημένο από τον Λιθουανό Τσέζαρις Γκραουζίνις σαν ένα όργιο αυτοσχεδιασμών κι ένα ξεφάντωμα θεατρικών παιχνιδιών, με τον -γνωστό πλέον ως εκείνον που λέει το «Ομορφάντρα μου!»- Μανόλη Μαυροματάκη να επιτελεί άλλοτε χρέη γιδοβοσκού κι άλλοτε αρχι-παραμυθά της παράστασης.
Η πιο ερωτική παράσταση του 2007 ήταν γκόθικ ως το κόκαλο. Μιλάω, βέβαια, για την «Ερωτευμένη Νεκρή» του Τεοφίλ Γκοτιέ στη θριλερική σκηνοθεσία της νεότατης Κατερίνας Ευαγγελάτου, με την Στεφανία Γουλιώτη να ερμηνεύει ένα ερωτευμένο …βαμπιρ! To 2008 o Κωνσταντίνος Ρήγος σκάρωσε μια αξιολάτρευτη ροζ σκανδαλιά μέσα στο Εθνικό Θέατρο με το ανέμελο, ακομπλεξάριστο, μοντέρνα λαϊκό, επιτηδευμένα κιτς και ερωτιάρικο όσο δεν πάει άλλο «Bossa Nova». Όσοι θεατές στάθηκαν τότε τυχεροί ώστε να τους σηκώσει ο Αντώνης Φραγκάκης ή η Διώνη Κουρτάκη να χορέψουν μαζί τους, δεν θα το ξεχάσουν ποτέ! Ξέρω αρκετούς που ακούνε ακόμη το αισθησιακό soundtrack του Δημοσθένη Γρίβα. Το 2009 ο έρωτας έκανε την εμφάνισή του και στην Επίδαυρο, με την «Άλκηστη» του Ευριπίδη στην εικαστικά αγέρωχη παράσταση του Θωμά Μοσχόπουλου, με την Μαρία Σκουλά (Άλκηστη) να θυσιάζεται από έρωτα μέχρι θανάτου για τον Χρήστο Λούλη (Άδμητος) και να κατεβαίνει αντ’ αυτού στον Άδη. Το «Τρίτο Στεφάνι» του Κώστα Ταχτσή έμελλε εν έτει 2010 να μας αφηγηθεί επί σκηνής τους έρωτες και τα βάσανα μιας ολόκληρης οικογένειας με φόντο τους (πολιτικούς) έρωτες και τα (οικονομικά) βάσανα της μεταπολεμικής Ελλάδας, στη σκηνοθεσία του Σταμάτη Φασουλή. Κάπως έτσι, φτάνουμε στον περσινό «Συρανό», πάλι στο Εθνικό, με τον Νίκο Καραθάνο να κάνει ρόλο της ζωής του τον παράφορα ρομαντικό ήρωα με τη σουβλερή μύτη και τη σκηνή να ξεχειλίζει από ποίηση και έρωτα.
