Το κομπλεξικό

Η παράσταση που υπογράφει σκηνοθετικά η ΄Ολγα Ποζέλη συνιστά μια σπάνια περίπτωση όπου η γλωσσική αποδόμηση μετατρέπεται σε ζωντανό σκηνικό γεγονός. Βασισμένη στο ομώνυμο έργο του Αχιλλέα ΙΙΙ -ένα ιδιότυπο λεξικό επινοημένων λέξεων και εννοιών που προκύπτουν από την ευφάνταστη σύνθεση υπαρκτών όρων– η παράσταση δεν ακολουθεί τη συμβατική αναπαράσταση ή αφήγηση, αντιθέτως, επιχειρεί κάτι τολμηρό: να μεταγράψει επί σκηνής μια ρευστή γλωσσική κατασκευή.

Στο βιβλίο του, ο Αχιλλέας ΙΙΙ συνδυάζοντας δύο ή και τρεις διαφορετικές υπαρκτές λέξεις, δημιουργεί τις δικές του σύνθετες λέξεις, προτείνοντας έναν διαφορετικό τρόπο περιγραφής και καταγραφής της πραγματικότητας, του κόσμου και της ανθρώπινης κατάστασης. Αποδομώντας τη γλώσσα και αφαιρώντας από τις λέξεις την πρωταρχική τους σημασία, διαρρηγνύει το λογικό σχήμα ως μέσο επικοινωνίας και εισηγείται την αντικατάστασή του από το σουρεαλιστικό, το παράλογο, το παράδοξο.

Πάνω σε αυτό το πολύ ρευστό και ανοιχτό υλικό έστησε την παράστασή της η ΄Όλγα Ποζέλη, δημιουργώντας ένα μικρό θαύμα, καθώς κατάφερε να συνθέσει μια δραματουργία και μια σκηνική συνθήκη πάνω στο "τίποτα". Γιατί ναι μεν το πρωτογενές συγγραφικό υλικό είναι τόσο ανοιχτό και απελευθερωτικό ώστε να ευνοεί τη φαντασία και τη δημιουργικότητα, όμως ταυτόχρονα είναι απολύτως ρευστό, χωρίς κάποια δραματουργική ή σκηνική ταυτότητα.

Με σαφή εμπειρία στο ερευνητικό και το devised θέατρο, η Ποζέλη πήρε τη γόνιμη, ερεθιστική πρώτη ύλη και έστησε μία παράσταση καταφεύγοντας στη δύναμη του αυτοσχεδιασμού και της δημιουργικής φαντασίας. Μια παράσταση με το δικό της εσωτερικό ρυθμό, που καταφέρνει όχι να αφηγηθεί μια ιστορία, αλλά να αρθρώσει παρ’ όλ’ αυτά, κοινωνικό, πολιτικό και κυρίως υπαρξιακό σχόλιο. 

Επί σκηνής, η ίδια μαζί με τους Μιχάλη Αναγνώστου και Χρήστο Καπενή και εύστοχο συνοδοιπόρο τα τραγούδια του Σπύρου Γραμμένου δίνουν σάρκα και φωνή στον επινοημένο κόσμο του Αχιλλέα ΙΙΙ. Με εργαλείο το σώμα, το ρυθμό και τη φωνητική ευελιξία, παίζουν με τις λέξεις σαν να τις ανακαλύπτουν εκ νέου, προσδίδοντας νόημα ακόμη και σε επιφωνήματα, στα γράμματα της αλφαβήτα και στις εύστοχες παραδοξολογίες του συγγραφέα. Εκεί όπου ο λόγος μοιάζει να διαλύεται, οι ερμηνευτές επιμένουν να τον ανασυνθέτουν, δημιουργώντας μικρές νησίδες σημασίας μέσα στο χάος.

Μέσα από αυτή τη διαδικασία, το γλωσσικό παιχνίδι αποκτά υπαρξιακή διάσταση, καθώς γίνεται φορέας αγωνίας, χιούμορ και μιας υπόγειας τρυφερότητας. Εντέλει, κατορθώνουν να μεταμορφώσουν τη σκηνή σε έναν τόπο όπου η υπαρξιακή μοναξιά του ανθρώπου του 21ου αιώνα έρχεται σε συνομιλία με την εκρηκτική φαντασία των σουρεαλιστών και την αυθάδεια των ντανταϊστών, χωρίς ποτέ να χάνει την επαφή της με το παρόν.