"Ο Χριστός ξανασταυρώνεται" και συνεχίζει την επιτυχημένη του πορεία στο Σταθμό

Το συγκλονιστικό μυθιστόρημα του Νίκου Καζαντζάκη "Ο Χριστός ξανασταυρώνεται" μεταφέρεται στη σκηνή σε διασκευή και σκηνοθεσία του Μάνου Καρατζογιάννη και συνεχίζει με επιτυχία την πορεία του μετά το Πάσχα στο Θέατρο Σταθμός.

Μετά από σημαντικές δουλειές όπως "Το Γάλα", "Η Κασέτα" και το "50 χρόνια, μια νύχτα", ο Καρατζογιάννης επιστρέφει με ένα έργο-σταθμό της νεοελληνικής λογοτεχνίας, εβδομήντα χρόνια μετά τη διεθνή αναγνώριση του Καζαντζάκη με το Βραβείο Ειρήνης.

" Συγχωρεμένος να ‘σαι, γιατί αγάπησες πολύ"

Η γραφή του Καζαντζάκη, παρότι διαποτισμένη από μια θεοκρατική κοσμοθεωρία, έχει στο επίκεντρό της τον άνθρωπο, το πνεύμα, την αγωνία και τη θυσία. Το μυθιστόρημα, γραμμένο με έντονο υπαρξιακό και πνευματικό φορτίο, έχει γνωρίσει πολλαπλές διασκευές, από τον κινηματογράφο έως την όπερα, επιβεβαιώνοντας την οικουμενική του εμβέλεια.  Εξακολουθεί να συνομιλεί με τις αγωνίες του σήμερα, μέσα από μια παράσταση που αναμετριέται με τη διαχρονική έννοια της θυσίας, της πίστης και της ευθύνης απέναντι στον "άλλον".

Με μια εξαιρετική ομάδα ηθοποιών – Ηλέκτρα Γεννατά, Βαγγέλης Ζάπας, Μάνος Καρατζογιάννης, Πάνος Κούλης, Έλενα Μαυρίδου, Σπύρος Μαραγκουδάκης, Μιχαήλ–Εφραίμ Τσουμπός, Κώστας Φαλελάκης, Πολύκαρπος Φιλιππίδης, Θανάσης Χαλκιάς, Στράτος Χρήστου – η παράσταση ζωντανεύει την ιστορία ενός χωριού όπου, σύμφωνα με το έθιμο, αναβιώνουν τα Πάθη του Χριστού κάθε επτά χρόνια.

Ο νεαρός βοσκός Μανολιός, που επιλέγεται να ενσαρκώσει τον Χριστό, ξεκινά μια βαθιά εσωτερική μεταμόρφωση, η οποία τον φέρνει σε σύγκρουση με την ίδια του την κοινότητα. Όταν πρόσφυγες καταφθάνουν κυνηγημένοι από τους Τούρκους, ο φόβος και η προκατάληψη οδηγούν σε έναν σκληρό διχασμό. Ο παπα-Γρηγόρης και οι προεστοί τούς αντιμετωπίζουν ως απειλή, ενώ λίγοι – ο Μιχελής, η Κατερίνα, ο Γιαννακός, ο Κωσταντής και ο Μανολιός – επιλέγουν τον δρόμο της αλληλεγγύης. Ο Μανολιός, υπερασπιζόμενος την αγάπη και τη φιλευσπλαχνία, οδηγείται σε μια πορεία που δοκιμάζει τα όρια της πίστης και της θυσίας.

Η παράσταση δεν περιορίζεται σε μια απλή δραματοποίηση της αφήγησης, αλλά επιχειρεί μια ουσιαστική διερεύνηση του "χριστιανικού μύθου" ως καθρέφτη της ανθρώπινης φύσης.  Ο Καρατζογιάννης τονίζει πως "Ο ξένος είμαστε εμείς". Σε συνέντευξη του στο "α" εξηγεί πως η μορφή του "άλλου", του Χριστού, του πρόσφυγα, του διαφορετικού, αποκτά σήμερα μια έντονα επίκαιρη σημασία, ενώ ο κοινωνικός διχασμός που διαπερνά την ιστορία μοιάζει ανησυχητικά γνώριμος. Όπως έχει αναφέρει, το έργο λειτουργεί σχεδόν προφητικά, φωτίζοντας διαχρονικές παθογένειες της ανθρώπινης κοινωνίας.

Στη νέα αυτή διασκευή, το παρελθόν συνομιλεί με το παρόν. Η παράσταση φέρει μέσα της νοσταλγία για το χθες, αλλά και θυμό για το σήμερα, μαζί με μια διάχυτη αγωνία για το αύριο. Αν έπρεπε να κρατήσει μία φράση από το έργο, αυτή θα ήταν: "Οι πιο καλοί πεινούν και αδικιούνται. Οι πιο κακοί τρών και πίνουν και κυβερνούν. Δεν μπορεί πια το άδικο να βαστάξει" 

Είναι μια παράσταση όπου, το βάρος πέφτει στη συλλογικότητα και την εσωτερική αναζήτηση, επιχειρώντας να αναδείξει όχι μόνο το δράμα των ηρώων, αλλά και την ευθύνη του θεατή απέναντι στον κόσμο γύρω του.

Προπώληση εισιτηρίων: more.com