Ο καιρός ανοίγει, τα πουλιά κελαηδούν και τα λουλούδια ανθίζουν: αυτή είναι σε λίγες φράσεις η ειδυλλιακή περιγραφή της εποχής που διανύουμε. Μαζί με την αναγέννηση της φύσης έχουμε, όμως, και μια "θεατρική αναγέννηση”, με παραστάσεις μετα-πασχαλινές που είναι σκέτα διαμαντάκια και δεν χάνονται επ’ ουδενί! "AI-MILIA", "Το μεγάλο φαγοπότι", "Το χελιδόνι","Πολίτες Β’ κατηγορίας", "Ντάρφστελερ" και "Toxicity" είναι η μαγική εξάδα που αξίζει να δεις. Διάβασε παρακάτω περισσότερες πληροφορίες και κλείσε το εισιτήριό σου.
Δείτε το βίντεο:
1) "AI-MILIA" στο Αργώ
Η σημαντική Ελληνίδα ηθοποιός Αιμιλία Υψηλάντη ανεβαίνει στη σκηνή για να ερμηνεύσει μια προσωπική κατάθεση ψυχής. Η καλλιτέχνις αρνείται να επαναπαυτεί, παραμένει ανήσυχη και έτσι μας προτείνει μια ιδιαίτερη παραστασιακή αφήγηση σε κείμενο της ίδιας και του Γιώργου Αγγελίδη και σε επιμέλεια από την Ντέπυ Πάγκα. Βασικό επίδικο της παράστασης είναι η μνήμη. Μέσα από ένα ταξίδι από τα παιδικά χρόνια, την επιτυχία στην τέχνη και έως το σήμερα, η ηθοποιός μάς ξεναγεί στη ζωή της. Είμαστε τελικά όσα ζήσαμε ή όσα έμειναν στο νου και τα αφηγούμαστε;
Το έργο επανέρχεται στο πιο απλό και πιο εκτεθειμένο εργαλείο του θεάτρου: τον άνθρωπο πάνω στη σκηνή, τη φωνή, το σώμα, την ανάσα. Και εκεί, μέσα σε αυτή την κοινή συνθήκη, οι θεατές κάτι αναγνωρίζουν. Κάτι που κρατά τη ζεστασιά, το βλέμμα και την ταυτότητα ανέγγιχτα.
2) "Το μεγάλο φαγοπότι" στο Συγγρού 33
Όλα τριγύρω καταρρέουν. Κι όμως, υπάρχουν κάποιοι που αυτό δεν τους πτοεί: είναι οι πρωταγωνιστές της παράστασης που σκηνοθετεί ο Κωνσταντίνος Βασιλακόπουλος. Πρόκειται για μια ελεύθερη θεατρική διασκευή της ταινίας "La Grande Bouffe”, σε κείμενο Tom Blokdijk. Πέντε χαρακτήρες (Ιφιγένεια Βαρελά, Θανάσης Δήμου, Χάρης Χαραλάμπους - Καζέπης, Δημοσθένης Παπαδόπουλος, Γκαλ Ρομπίσα, Εύη Σαουλίδου) απομονώνονται σε μια βίλα με έναν στόχο: να φάνε μέχρι τελικής πτώσης. Πού θα καταλήξει η ασταμάτητη λαιμαργία τους; Γκροτέσκο και κωμικό συναντούν τη μελαγχολία στο έργο που στηλιτεύει τον υπερ-καταναλωτισμό και την έλλειψη ουσιαστικών ανθρώπινων δεσμών.
Ο σκηνοθέτης εξηγεί στο σημείωμά του για την παράσταση: "Η σκηνοθεσία αντιμετωπίζει την ιστορία ως έναν ζωντανό, τελετουργικό μηχανισμό: μια γιορτή–θυσία, όπου οι ήρωες μετατρέπονται σταδιακά από θηρευτές σε θηράματα. Η ανθρώπινη ροπή προς το ανικανοποίητο προσεγγίζεται ως παράδοξο "καύσιμο" — κινητήρια δύναμη προόδου, αλλά και άβυσσος εσωτερικής ανησυχίας".
3) "Το χελιδόνι" στο Ελέρ
Στις 12 Ιουνίου 2016, η παγκόσμια κοινή γνώμη βρισκόταν σοκαρισμένη και παγωμένη στο άκουσμα ότι ένα γκέι κλαμπ στο Ορλάντο των ΗΠΑ, το "Pulse", έγινε στόχος μια δολοφονικής ομοφοβικής επίθεσης. Αυτό το φρικτό γεγονός με τους 49 νεκρούς εμπνέει αυτό το κοινωνικό δράμα του Γκιλιέμ Κλούα. Ένα απλό μάθημα φωνητικής ανάμεσα στη Μαρία Τσιμά και τον Κυριάκο Μαρκάτο μετατρέπεται σε μια συγκινητική διερεύνηση του τραύματος. Χωρίς διδακτισμό και εύκολες λύσεις, βλέπουμε το κόστος της βίας απέναντι στη διαφορετικότητα μέσα από τη σχέση των δύο ηρώων. Σκηνοθετεί ο Γιάννης Αναστασάκης.
Σε αυτό το έργο, που έχει σημαντική διεθνή πορεία, με επιτυχημένες παραστάσεις σε όλες τις μεγάλες πόλεις της Ισπανίας, στο Λονδίνο, στην Ουρουγουάη, στη Βραζιλία, στο Πουέρτο Ρίκο κ.ά., ο Κλούα μετατρέπει την πληγή σε ένα πυκνό, εσωτερικό δράμα για τη μνήμη, την απώλεια και τη δύσκολη διαδρομή προς τη συγχώρεση και την αποδοχή του άλλου.
4) "Πολίτες Β’ κατηγορίας" στο "Τζένη Καρέζη"
Σχεδόν πενήντα χρόνια μετά το πρώτο του ανέβασμα στην Ελλάδα, το έργο του Μπράιαν Φρίελ επιστρέφει στην ίδια σκηνή. Ένα έργο πολιτικό, πιο επίκαιρο από ποτέ, που στοχεύει στην ενεργοποίηση του θεατή ως ανθρώπου και πολίτη. Η Τζένη Κόλλια (σε μετάφραση-απόδοση Μιχάλη Σιωνά) σκηνοθετεί την ιστορία τριών καθημερινών ανθρώπων που έχουν εγκλωβιστεί στο δημαρχείο μετά από μια πορεία που διαλύθηκε από την αστυνομία. Μπορεί το κράτος να τους ονομάσει τρομοκράτες, όμως η αλήθεια τους δεν θα κρυφτεί από τους θεατές. Ερμηνεύουν: Χρήστος Σαπουντζής, Βασιλική Διαλυνά, Γιάννης Λατουσάκης, Παναγιώτης Παπαϊωάννου, Αργύρης Λάμπρου, Τίτος Μακρυγιάννης.
Η ιστορία λαμβάνει έμπνευση από τα γεγονότα της Ματωμένης Κυριακής (Βloody Sunday) στο Derry της Ιρλανδίας το 1972. Η παράσταση είναι αφιερωμένη στον Κώστα Καζάκο, ο οποίος μέχρι και την τελευταία του πνοή, πίστευε ακράδαντα στην δύναμη του ανθρώπου.
5) "ΝΤΑΡFΣΤΕΛΕΡ" στο Ρεκτιφιέ
Ο σπουδαίος ηθοποιός Θανάσης Δόβρης συνεργάζεται για πρώτη φορά, από τη θέση του σκηνοθέτη, με τη Fabrica Athens και το αποτέλεσμα εντυπωσιάζει. Το "ΝΤΑΡFΣΤΕΛΕΡ" είναι μια σκηνική σύνθεση γεμάτη χιούμορ, αλλά και βαθύ προβληματισμό πάνω στον κόσμο του AI, που ήρθε για να μείνει. Κεντρικό ερώτημα της παράστασης είναι τι θέση έχει ο ηθοποιός σ’ ένα θέατρο όπου μπορούν να τον αντικαταστήσουν τα ρομπότ; Το έργο έχει ως πηγή έμπνευσής του τη βραβευμένη νουβέλα του Walter M. Miller Jr., "The Darfsteller", και είναι εμπλουτισμένο με σύγχρονο υλικό και μαρτυρίες-συνεντεύξεις ανθρώπων του θεάτρου. Ερμηνεύουν: Κωνσταντίνος Εξαρχόπουλος, Ιωσήφ Καμπουράκης, Φάνης Κατέχος, Ναυσικά Κοριαλού, Γρηγόρης Ποιμενίδης, Δάφνη Χασούρου.
Το "ΝΤΑΡFΣΤΕΛΕΡ" είναι ένα ερωτικό γράμμα προς την ατέλεια, καθώς η τεχνολογία γίνεται σκηνικό φόντο για την πιο παλιά πράξη του κόσμου: έναν άνθρωπο που στέκεται απέναντι σε άλλους ανθρώπους και λέει "εδώ είμαι".
Μένουν μόνο 4 παραστάσεις 27, 28 Απριλίου και 1η και 2 Μαΐου
6) "Toxicity" στον Τεχνοχώρο Φάμπρικα
Τρεις γυναίκες, ένα κελί κι ένα σχέδιο: αυτά είναι τα συστατικά του έργου των Γιώργου Νικολόπουλου-Μαρίας Δαμασιώτη, που εμπνέεται από το "American buffalo” του Mamet. Σε σκηνοθεσία του Νικολόπουλου βλέπουμε μια κατάβαση στα όρια της ανθρώπινης αντοχής, με αφορμή τρεις κρατούμενες που θα έρθουν αντιμέτωπες με τα σκοτάδια τους υπό την πίεση του εγκλεισμού. "Δίνουμε μεγάλη έμφαση στις σχέσεις των χαρακτήρων μέσα από μια προσέγγιση φυσικής υποκριτικής.
"Με αυτόν τον τρόπο δημιουργήσαμε μια μαύρη κωμωδία, που ταξιδεύει τον θεατή μέσα από διαδοχικά στάδια συναισθημάτων”, αναφέρει ο σκηνοθέτης για την παράσταση, συμπληρώνοντας για την κατάσταση εγκλεισμού: "Η μικροκοινωνία της φυλακής είναι ένας αντικατοπτρισμός και της κοινωνίας "έξω” – με την διαφορά ότι στην κοινωνία έξω υπάρχουν περισσότεροι διέξοδοι διαφυγής. Όμως όταν αυτοί οι διέξοδοι χαθούν τα πιο άγρια ένστικτα της επιβίωσης αναδύονται στην επιφάνεια". Ερμηνεύουν: Ασημίνα Αναστασοπούλου, Σταύρια Νικολάου, Φανή Ξενουδάκη.
Περισσότερες πληροφορίες
Toxicity
Σε ένα ασφυκτικό κελί τρεις κρατούμενες δοκιμάζονται, επιχειρώντας να αποδράσουν από τις προσωπικές τους «φυλακές», στο έργο που είναι εμπνευσμένο από τον «Αμερικάνικο βούβαλο» του Ντέιβιντ Μάμετ. Ο εγκλεισμός και η στέρηση της πραγματικότητας παραμορφώνουν την αντίληψη στο σύγχρονο κείμενο που παρατηρεί τον άνθρωπο σε οριακές συνθήκες. Τα κατώτερα ένστικτα, τα συναισθήματα, οι σκοτεινές σκέψεις διογκώνονται και γίνονται δαίμονες. Οι έννοιες της εμπιστοσύνης, της ενσυναίσθησης και της αλληλεγγύης χάνονται και δίνουν την θέση τους στον φόβο, την καχυποψία και τον ατομισμό. Κι έτσι, σε μια κοινωνία που επικρατούν αυτά τα συναισθήματα, γεννιέται το ερώτημα: πόσο ελεύθεροι είμαστε πραγματικά;
ΝΤΑΡFΣΤΕΛΕΡ
Στην παράσταση που βασίζεται στη νουβέλα του Walter M. Miller Jr., οι ηθοποιοί έχουν αντικατασταθεί από άψογες παρουσίες τεχνητής νοημοσύνης σ’ ένα απροσδιόριστο μέλλον. Ένας παλιός ερμηνευτής όμως αρνείται να σιωπήσει. Η τεχνολογία δεν εμφανίζεται ως αντίπαλος, αλλά ως περιβάλλον — ένα πεδίο όπου το ερώτημα δεν είναι «ποιος υπερισχύει», αλλά «τι σημαίνει παρουσία». Το ερώτημα δεν είναι αν ο άνθρωπος θα «νικήσει» τη μηχανή, αλλά τι σημαίνει να παραμένεις ζωντανός μέσα σε ένα σύστημα που λειτουργεί χωρίς εσένα. Η παράσταση μιλά για την τελευταία πράξη αντίστασης: το σώμα απέναντι στην τελειότητα, την ανθρώπινη αστοχία απέναντι στην άψογη αναπαραγωγή. Είναι ένα ερωτικό γράμμα προς την ατέλεια καθώς η τεχνολογία γίνεται σκηνικό φόντο για την πιο παλιά πράξη του κόσμου: έναν άνθρωπο που στέκεται απέναντι σε άλλους ανθρώπους και λέει «εδώ είμαι».
Το μεγάλο φαγοπότι
Μία από τις πιο τολμηρές και αμφιλεγόμενες ταινίες του ευρωπαϊκού κινηματογράφου, το «La Grande Bouffe» του Μάρκο Φερέρι, μεταφέρεται στη σκηνή μέσα από μια ελεύθερη, σύγχρονη θεατρική διασκευή. Μια κοινωνική σάτιρα που επιχειρεί να ανοίξει εκ νέου τη συζήτηση γύρω από τη λαιμαργία, την υπερκατανάλωση, τον μηδενισμό και τη βουβή κατάρρευση του δυτικού πολιτισμού· ζητήματα που σήμερα επιστρέφουν με νέα, επιτακτική ένταση. Τέσσερις άντρες και μία γυναίκα αποσύρονται σε μια βίλα με έναν και μόνο σκοπό:να φάνε μέχρι τελικής πτώσεως. Μέσα από ένα ξέφρενο γλέντι που δοκιμάζει τα όρια του σώματος, της ηθικής και της επιθυμίας, οι ήρωες οδηγούνται ολοένα πιο κοντά στην αυτοκαταστροφή — ή στη λύτρωση. Ένα συμπόσιο που ξεκινά ως παιχνίδι, αλλά αποκαλύπτει μια βαθύτερη, σκοτεινή πείνα: για νόημα, για επαφή, για υπέρβαση.
Το χελιδόνι
Με αφορμή την τρομοκρατική επίθεση της 12ης Ιουνίου 2016 στο gay bar «Pulse» στο Ορλάντο, ο βραβευμένος Καταλανός συγγραφέας υπογράφει ένα έργο-ύμνος στην αγάπη και τη ζωή. Το σύγχρονο κοινωνικό δράμα μιλά για τη βία απέναντι στη διαφορετικότητα και για το κόστος που αφήνει αυτή η βία πίσω της. Δεν λειτουργεί ως χρονικό ενός γεγονότος, αλλά ως μια βαθιά ανθρώπινη διερεύνηση του τραύματος που αφήνει πίσω του. Ο Κλούα μετατρέπει την πληγή σε ένα πυκνό, εσωτερικό δράμα για τη μνήμη, την απώλεια και τη δύσκολη διαδρομή προς τη συγχώρεση και την αποδοχή του άλλου. Η δράση εκτυλίσσεται σε ένα διαμέρισμα, σε ένα μάθημα φωνητικής που ξεκινά ως μια τυπική συνάντηση. Πολύ γρήγορα όμως οι δύο χαρακτήρες, η Αμέλια κι ο Ραμόν, καταλαβαίνουμε πως συνδέονται με έναν τρόπο βαθύτερο και πιο οδυνηρό απ’ όσο φαίνεται αρχικά. Ο διάλογός τους εξελίσσεται σε μια σταδιακή σύγκρουση, όπου ο πόνος, η άρνηση και η ενοχή έρχονται στην επιφάνεια.
AI-MILIA
Σε μια προσωπική κατάθεση ψυχής μάς προσκαλεί η κυρ΄θια του θεάτρου Αιμιλία Υψηλάντη. Μια προσωπική διαδρομή μνήμης, ταυτότητας και αλήθειας, όπου το θέατρο γίνεται εξομολόγηση και ουσιαστική σύνδεση ανάμεσα στην ηθοποιό και τον θεατή. Η παραστασιακή αφήγηση ξεκινά από μια απλή, σχεδόν καθημερινή συνθήκη: μια ηθοποιός που δεν φεύγει από τη σκηνή μετά το τέλος της παράστασης. Εκεί ανασύρει εικόνες, μνήμες, θραύσματα ζωής. Παιδικά χρόνια, οικογένεια, έρωτες, κοινωνικές επιταγές, σώμα, ελευθερία. Μια ζωή που ξεκίνησε στη μεγάλη οθόνη της δεκαετίας του '60 φτάνει ως τη σημερινή εποχή, μεταφράζοντας το παρελθόν με το λεξιλόγιο του σήμερα. Το προσωπικό διασταυρώνεται με το συλλογικό, και η ιδιωτική μνήμη με την ιστορία μιας ολόκληρης γενιάς. Από τις κοινωνικές απαγορεύσεις και τα στερεότυπα, μέχρι τις κατακτήσεις και τις ελευθερίες που σήμερα θεωρούμε δεδομένες, ενώ εξακολουθούν να επαναπροσδιορίζονται.
Πολίτες β' κατηγορίας
Η παράσταση ανεβαίνει στην ίδια σκηνή όπου, σχεδόν μισό αιώνα πριν, ο Κώστας Καζάκος και η Τζένη Καρέζη μετέτρεψαν το εμβληματικό δράμα του Φρίελ σε μια διαχρονική κραυγή ενάντια στην καταπίεση. Τρεις καθημερινοί άνθρωποι, παγιδεύονται κατά λάθος στο Δημαρχείο της πόλης τους, μετά από μια διαδήλωση για τα ανθρώπινα δικαιώματα που εξελίχθηκε σε βίαιη και αιματηρή σύγκρουση με την αστυνομία και τον στρατό. Μέσα σε λίγη ώρα μοιράζονται φόβους, εξομολογήσεις και την δική τους καθαρή αλήθεια. Το κράτος θα τους ονομάσει τρομοκράτες. Μια ωμή καυστική ματιά πάνω στη βία της εξουσίας και στην βολική κατασκευή «ενόχων». Πιο επίκαιρο από ποτέ, το έργο φωτίζει την σύγκρουση ανάμεσα στην ανθρώπινη αλήθεια και την πολιτική αφήγηση. Μια αιχμηρή υπενθύμιση για το δικαίωμα στην ελευθερία εμπνευσμένη από τα γεγονότα της Ματωμένης Κυριακής στο Ντέρι της Ιρλανδίας το 1972.
