Cow | Deer

Η περφόρμανς της Κέιτι Μίτσελ, που παρουσιάζεται σε συνεργασία του Royal Court του Λονδίνου με το Εθνικό Θέατρο, δεν προτείνει απλώς ένα διαφορετικού είδους σκηνικό γεγονός, αλλά έναν διαφορετικό τρόπο να βιώνουμε τη θεατρική τέχνη, ενώ μας καλεί συνολικά να επαναπροσδιορίσουμε όχι μόνο τη λειτουργία του θεάτρου και το ρόλο μας ως θεατών, αλλά και τη θέση μας μέσα στο φυσικό περιβάλλον.

Το "Cow | Deer" είναι μία ηχητική περφόρμανς, στην οποία τέσσερις περφόρμερς "αφηγούνται", χωρίς τη χρήση λόγου, μια ημέρα από τη ζωή μίας αγελάδας και ενός ελαφιού. Για την "εξιστόρηση", χρησιμοποιούνται ελάχιστοι τίτλοι/σκηνικές οδηγίες, που προβάλλονται με τη μορφή υπέρτιτλων, αλλά κυρίως ηχογραφημένοι ήχοι από το φυσικό περιβάλλον και ήχοι και ηχητικά εφέ που παράγονται επί σκηνής (τεχνική Foley). Γυάλινα δοχεία που περιέχουν νερό, λίγο γρασίδι, μια μικρή αρμαθιά άχυρα, διάφορα αντικείμενα καθημερινής χρήσης και πολλά μικρόφωνα μας μεταφέρουν σε μια μονάδα παραγωγής γάλακτος, όπου γινόμαστε ωτακουστές της γέννας μίας αγελάδας, και έπειτα σε ένα δάσος, όπου μια ελαφίνα ψάχνει εναγωνίως για τροφή.

Οι φωνές των ζώων, ο ήχων των κλαδιών που σπάνε, τα θροΐσματα των φύλλων, τα κελαηδίσματα των πουλιών, οι ανθρώπινες πατημασιές, οι μακρινοί θόρυβοι μιας πόλης, ο απειλητικός ήχος της ανθρώπινης εισβολής -κάποιοι ηχογραφημένοι και οι περισσότεροι που παράγονται μπροστά μας- διαμορφώνουν τη δράση των δύο παράλληλων ιστοριών. Δύο ιστοριών που μας καλούν, πρώτα πρώτα, να σιωπήσουμε, να αφουγκραστούμε, έπειτα να νιώσουμε, να συναισθανθούμε και ίσως, κάποτε, να επαναπροσδιορίσουμε την κοσμοθεωρία που μας τοποθετεί στο επίκεντρο του φυσικού/ζωικού περιβάλλοντος. 

Αν και οι ήχοι πλημμυρίζουν το χώρο -ήχοι όλο και πιο μακρινοί για εμάς τους ανθρώπους των πόλεων-, η παράσταση δεν εξαντλείται στην προσφορά ενός ακουστικού βιώματος στους θεατές. Οι τέσσερις ερμηνευτές (Αλέξανδρος Ζόταϊ, Χρήστος Θάνος, Ιωάννα Τουμπακάρη, Κορίνα Κόκκαλη) είναι τα δομικά θεμέλια αυτής της εμπειρίας και με το συντονισμό, τη διάδραση και τη ολοσώματη συμμετοχή στην παραγωγή του ηχητικού έργου αποδεικνύουν  πως η ερμηνεία όχι απλώς δεν ταυτίζεται απαραίτητα με την ερμηνεία ρόλου αλλά ότι αφορά πρωτίστως την ενέργεια, την εδώ και τώρα παρουσία του ηθοποιού.

Το έργο που συνυπογράφουν οι Κέιτι Μίτσελ, Νίνα Σέγκαλ και Μέλανι Ουίλσον δημιουργεί σε στιγμές την αίσθηση πως χρειαζόταν περισσότερη ηχητική δράση - ίσως όμως αυτό έχει να κάνει με τις συνήθειες του σύγχρονου θεατή, που έχει εθιστεί στην πολλή πληροφορία, τον καταιγισμό εικόνων, την αδιάκοπη δράση. Το "Cow | Deer" αντιπροτείνει έναν τρόπο πρόσληψης της τέχνης -και τελικά του εαυτού μας και του κόσμου γύρω μας-, που απαιτεί πρώτα απ’ όλα την παύση και τη σιωπή, ώστε να βυθιστούμε σ’ έναν κόσμο που είναι τόσο κοντά αλλά και τόσο μακριά μας^. ίσως, έτσι, τον αφουγκραστούμε όχι ως παρατηρητές αλλά ως ισότιμα μέλη ενός ζωντανού οικοσυστήματος.