Η Νεφέλη Φασούλη και ο Πάνος Παπαδόπουλος συνεργάζονται στη μουσική παράσταση "Μικρές Ταπεινώσεις". Μετά τον περσινό επιτυχημένο κύκλο στη σκηνή του Baumstrasse επιστρέφουν και από τις 12 Οκτωβρίου ξεκίνησαν και θα κάνουν συνολικά 11 παραστάσεις. ‘Ένα οικογενειακό ημερολόγιο αποτέλεσε την έμπνευση. Προστέθηκαν έξτρα κείμενα της Λένας Κιτσοπούλου. Μαζί με τους δυο πρωταγωνιστές συνυπάρχουν και δύο μουσικοί ενώ ένα αλλιώτικο σάουντρακ με ψαγμένα κομμάτια συνδυάζεται με τις ερμηνείες επί σκηνής.
Ιδανική ευκαιρία να μάθω όλες τις λεπτομέρειες αυτής της μουσικής παράστασης συνομιλώντας με τη Νεφέλη Φασούλη και τον Πάνο Παπαδόπουλο, που τα είπαν όλα στο "α".
-Νεφέλη: Το πίστευα πολύ, αν και εγώ δεν είμαι πολύ εξοικειωμένη με το χώρο του θεάτρου. Ξέρεις εμείς στα live μου κάνουμε λίγο πιο επιλεγμένες ημερομηνίες. Για παράδειγμα θα πάω στον Σταυρό του Νότου για τέσσερα Σάββατα. Οι άνθρωποι στο θέατρο είναι πολύ εξοικειωμένοι με το να παίζουν περισσότερες μέρες μέσα στην εβδομάδα. Ο Πάνος ήταν αυτός που κάπως με έσπρωξε εμένα προσωπικά, δηλαδή, να πω ότι είναι ok να παίζουμε τόσες πολλές παραστάσεις τη Δευτέρα, Τρίτη, Τετάρτη. Εγώ ήμουν πάρα πολύ φοβισμένη. Έχω μάθει από άλλα νούμερα. Αλλά πήγε και πάει πολύ καλά για δεύτερη χρονιά. Έχουμε άλλες δύο εβδομάδες μπροστά και δεν έχει μείνει κάποιο εισιτήριο. Οπότε ήδη συζητάμε πώς θα το επαναλάβουμε.
-Πώς αποφάσισες να μπεις σε ένα άλλο παράλληλο μεν αλλά αρκετά διαφορετικό χώρο από εκείνον του τραγουδιού;
-Νεφέλη: Εντάξει, παρέμβαση είναι και αυτό. Επειδή λέμε ότι "οι μικρές ταπεινώσεις" είναι μια μουσική παράσταση δε μου φάνηκε πολύ διαφορετικό. Έχει πολύ αφήγηση, αλλά δεν έχει ρόλο. Δεν παίζω κάποιο ρόλο. Απλά διαβάζω το ημερολόγιο του παππού του Πάνου. Οπότε δεν ήταν και τόσο έξω από τα νερά μου, εν τέλει. Καμιά φορά η ταμπέλα είναι που φοβίζει λίγο τα πράγματα. Και, επίσης, είχα και υπερβολική υποστήριξη από τον Πάνο, ο οποίος με έσπρωξε πολύ απότομα λέγοντας μου ότι το κάνω καλά.
-Πάνο μετά από ένα χρόνο συνύπαρξης τι εικόνα έχεις; Είναι καλή τελικά η Νεφέλη και στο θεατρικό σανίδι;
-Πάνος: Θα σου πω κάτι που εγώ πιστεύω ότι είναι πιο δύσκολο. Στην υποκριτική είναι πιο δύσκολο να μην έχεις ρόλο. Να κάνεις, ας πούμε, αυτό που λέμε τον εαυτό σου. Γι' αυτό εγώ θεωρώ ότι αυτό που κάνει η Νεφέλη είναι πολύ πιο αξιοθαύμαστο. Οπότε, θεωρώ ότι πραγματικά, το κείμενο, όταν το ακούω καμιά φορά από τη Νεφέλη είναι καλύτερο από το να το έκανε ένας ηθοποιός. Έχει μια απίστευτη γοητεία ως προς την καθαρή κυριολεξία που είναι δύσκολο να το πετύχουμε οι ηθοποιοί, γιατί πάντα ψάχνουμε κάτι παραπάνω.
-Είναι έτοιμη, πιστεύεις η Νεφέλη, να δεχτεί για το χαρακτηρισμό ηθοποιός ή όχι? Πώς το βλέπεις;
-Πάνος: Νομίζω αυτά είναι και λίγο στερεότυπα και τυπικά. Όταν ένας άνθρωπος είναι καλλιτέχνης με έναν τρόπο, καλλιτέχνης είσαι ως προς τα πάντα. Δηλαδή, είναι ένα χαριτωμένος, να το πούμε, ελάττωμα, γιατί δεν μπορείς να κάνεις κάτι αλλιώς. Είναι η οπτική που βλέπεις τα πράγματα. Οπότε, εγώ θεωρώ ότι η Nεφέλη είναι βαθιά καλλιτέχνης. Και με αυτή την έννοια, είπαμε ότι θα είχε ενδιαφέρον να ενώσουμε αυτά τα δύο, γιατί, πώς σου πω, εμένα με εκπλήσσει. Με εκπλήσσει πάρα πολύ ο τρόπος που βουτάει. Ναι. Πραγματικά, χάνω και τα λόγια μου σε αυτό, γιατί μου φαίνεται εντυπωσιακό το πώς μπορεί κάποιος να αναπτύσσει μία τέτοια υψηλής αισθητική ειλικρίνεια πάνω σε ένα κείμενο αλλά και μία γενναιοδωρία. Ίσως ακριβώς και το γεγονός ότι δεν είναι αμιγώς ηθοποιός. Και οι περισσότεροι ηθοποιοί φίλοι μας που έρχονται, μου λένε όλοι ότι η Νεφέλη είναι καλύτερη από ηθοποιούς.
-Νεφέλη: Κοίτα Βασίλη, είναι πολύ ωραία λόγια που δε θα μπορούσα να διαφωνήσω. Δε με συμφέρει. Συμφωνώ με αυτό που λέει ο Πάνος. Πιστεύω πάρα πολύ στα δύναμη αυτού του κειμένου και στην ειλικρίνεια του ανθρώπου που το έγραψε. Ο άνθρωπος αυτός είχε τρομερή καθαρότητα σκέψης. Ίσως ανέλπιστη και για την εποχή που το έγραψε και για την ηλικία. Βέβαια ήταν πολύ καλό μάθημα για το πόσο θυμάμαι καμιά φορά τους παππούδες μας. Οπότε θα πω ότι αν και όντως την πρώτη χρονιά ένιωθα λίγα σαν ψάρι έξω από τα νερά προσπαθώντας να κάνω αυτό το πράγμα. Ειδικά τώρα τη δεύτερη χρονιά που είμαστε εδώ και το κάνουμε μου είναι πιο πάρα πολύ καθαρό τουλάχιστον για μένα ο τρόπος που πρέπει να διαβαστεί ένα τέτοιο πράγμα. Ηθοποιός δε θα γίνω. Πιστεύω πολύ στην τεράστια προσπάθεια που κάνουν όλα αυτά τα νέα παιδιά στις δραματικές από το πρωί μέχρι το βράδυ. Αλλά ότι κατάφερα να είμαι ειλικρινής και ταυτόχρονα αυτό που λέει ο Πάνος να λέω τα λόγια κάποιου άλλου ανθρώπου χωρίς αυτό το πράγμα να με νικάει, να με καταπίνει αλλά να μπορέσω κι εγώ με διαύγεια να τα μεταφέρω, είμαι πολύ ευχαριστημένη.
-Πάνο, εσύ τι θέλεις όταν τελειώνει η παράσταση να πάρει ο θεατής ακροατής μαζί του. Σας βλέπει επί σκηνής, βλέπει όλο το θέαμα φεύγοντας τι να σκεφτεί; Τι να κάνει;
-Πάνος: Νομίζω ότι θα ήθελα να πάρει όχι κάτι μαζί του. Θα ήθελα να πάρει τηλέφωνο ένα αγαπημένο του πρόσωπο που μπορεί να το έχει παραμελήσει τελευταία. Θα μου άρεσε αυτό, να σκεφτεί να κάνει μια κλίση σε κάποιον που μπορεί να την έχει ανάγκη.
-Νεφέλη: Ναι τραγουδάω μερικά τραγούδια που είναι διαλεγμένα από εμάς και προέρχονται από την παγκόσμια δισκογραφία.
-Υπάρχει λοιπόν ένα soundtrack που συνδυάζεται θεωρητικά με την παράσταση.
–Νεφέλη: Κάπως έτσι είναι, ναι. Δηλαδή ξεκινάει επειδή έχουμε live παίξιμο, έχω μουσικούς πάνω, δίπλα μας. Ξεκινάει από αμερικάνικο folk, τραγουδάμε τραγούδια του νότου παλιά, μέχρι πιο musical μέχρι ελληνικές μπαλάντες folk της Αρλέτας και του Βασίλη Νικόλαϊδη. Περνάμε από πάρα πολύ ωραία μονοπάτια. Τα τραγούδια τα επέλεξα εγώ. Είναι τραγούδια που αν κάποιος διαβάσει μετά και τους στίχους θα καταλάβει ότι δραματουργικά εξυπηρετούν πάρα πολύ γλυκά το κείμενο του παππού και στην ουσία ναι φτιάξαμε ένα soundtrack.
-Πιστεύετε ότι αυτό που κάνετε θα είναι ένας οδηγός; Θα υπάρξει μπούσουλας και για άλλους να το "αντιγράψουν"; Δηλαδή το να συνδυάζεις μουσική, live επί σκηνής, τραγούδια που δεν έχουν σχέση με την παράσταση και ένα θεατρικό έργο.
-Νεφέλη: Ήθελα να πω ότι είναι τόσο ασυνήθιστο αλλά ταυτόχρονα εμένα μου φαίνεται τόσο προφανές. Εγώ κάνω τα live μου και στο Σταυρό ας πούμε ή οπουδήποτε αλλού και σκέφτομαι τι ωραία που θέλω να πω τόσα πολλά πράγματα και προσπαθώ εγώ να αντικαταστήσω αυτό το κενό. Κάνοντας ας πούμε κάτι φλύαρους προλόγους πριν τα τραγούδια μου ενώ στην τελική αυτό που μου λείπει είναι ένα ωραίο μεστό γραμμένο ουσιαστικό κείμενο. Δηλαδή αισθάνομαι ότι είναι πολύ αναγκαίο αυτό που έχει συμβεί. Δεν το θεωρώ κάποιο περίεργο υβρίδιο. Αλλά έτσι αισθάνομαι εγώ. Ας πει και ο Πάνος.
-Ο Πάνος τι λέει πάνω σε αυτό;
-Πάνος: Βλέποντας με τη Νεφέλη, όταν συναντηθήκαμε και λέγαμε πώς θα θέλαμε να μοιάζει όλο αυτό, είχαμε και οι δύο συμφωνήσει ότι μας άρεσαν πάρα πολύ κάτι φοβερά σόου που έκανε παλιά τη δεκαετία του 70 κυρίως και του 80 η Μπέτ Μίντλερ. Ήταν επειδή ακριβώς αυτή συνδυάζει εξαιρετικά και τις δύο ιδιότητες είναι και ηθοποιός και τραγουδίστρια. Ήταν ένα μοναδικό πράγμα το πως ξεκινούσε ένα μικρό σημερινό κατά κάποιο τρόπο stand up που δεν ήταν δηλαδή μόνο αστείο αλλά κατέληγε να μπαίνει πολύ εύκολα να γλιστρά μέσα σε τραγούδια τα οποία ήταν τελείως αφηγηματικά πολύ φορτισμένα συγκινησιακά ταυτόχρονα με ένα απίστευτο χιούμορ. Αυτό εμένα μου φαινόταν όπως και της Νεφέλης πάρα πολύ γοητευτικό. Νομίζω ότι δεν είναι κάτι πρωτοποριακό ίσα ίσα δεν ξέρω γιατί στη χώρα μας δεν το βλέπουμε συχνά. Εμένα μου φαίνεται πάρα πολύ φυσιολογικό και λαχταριστό δηλαδή άμα τραγουδούσα πολύ θα μου άρεσε πάρα πολύ ένα τέτοιο είδος γιατί η μουσική είναι πάντα και πιο επιδραστική τέχνη από την υποκριτική έχει αυτό το χάρισμα ο ήχος και η φωνή που είναι η πρώτη επαφή που έχουμε. Μπορώ να παρομοιάσω τη μουσική με κάτι αρώματα που τυχαίνει να τα έχεις φυλάξει σε ένα ράφι και καμιά φορά άμα το ανοίξεις έρχεσαι ακριβώς σε επαφή με το πόσο ερωτευμένος ήμουν τότε που το μύριζα δηλαδή πολλές φορές έχω 2-3 μπουκαλάκια και δεν τα ανοίγω γιατί θέλω όταν επιστρέφω σε αυτά να νιώθω ότι επιστρέφω ακριβώς σε αυτό το συναίσθημα της εποχής που όλα ήταν τόσο ανοιχτά και πιθανά.
-Νεφέλη: Είχαμε συνεργαστεί με τον Πάνο πέρυσι το καλοκαίρι και μου πρότεινε κάποια στιγμή να κάνουμε κάτι οι δυο μας. Του το δίνω όλο αυτό λοιπόν ως προς την πρώτη ιδέα γιατί εγώ δεν είμαι τόσο τολμηρή ενώ όλα αυτά υπάρχουν στο πίσω μέρος του μυαλού μου και πάντα είμαι ερωτευμένη με αυτού του τύπου τις μικρές παραστάσεις που έχουν πώς να σου πω πρωτότυπα πράγματα. Δεν είμαι τολμηρή αλλά ο Πάνος το έκανε να φαίνεται πάρα πολύ εφικτό όλο αυτό οπότε εκείνος πρότεινε να κάνουμε κάτι οι δυο μας.
- Υπάρχει σκέψη μετά την επιτυχία αυτή να το συνεχίσετε και επόμενη χρονιά; Νομίζω ότι τελειώνετε τον επόμενο μήνα.
-Νεφέλη: Εγώ νομίζω αυτό είναι λίγο σαν ένα βαλιτσάκι κάπως έτσι το βλέπω. Αυτό λέγαμε χθες. Επειδή αγοραστήκανε όλα τα εισιτήρια των επόμενων παραστάσεων είναι ξέρεις κάπως στο μυαλό μου και λίγο ύβρις κάτι που έχει αυτή τη φόρα να το αποκόψεις τελείως Έχουμε την επιθυμία σίγουρα το έχουμε κάνει και ελπίζω να βγει κι ένας δίσκος έτσι όπως το ηχογραφήσαμε όλο αυτό.
-Πάνος: Αυτό που θα μου άρεσε εμένα για αυτή την παράσταση είναι να υπάρχει πάντα , επειδή έχουμε πολύ καλή σχέση μεταξύ μας όλοι και με τους δύο μουσικούς, είναι η σκέψη ότι μπορούμε να το να κάνουμε ανα τακτά χρονικά διαστήματα. Νομίζω ότι θα ήταν περίεργο να το τελειώσουμε από τώρα.
- Σκέφτεστε να πατήσετε πάνω σε αυτό και να κάνετε κάτι πιο μεγάλο Δηλαδή κάτι που να απευθυνθεί σε περισσότερο σε μεγαλύτερο ακροατήριο σε μεγαλύτερο χώρο;
-Νεφέλη: Ναι όλα τα έχουμε σκεφτεί. Κυρίως ως προς το γεγονός ότι ο χώρος που παίζουμε τώρα επειδή είναι 100 ατόμων για να μπορέσουμε να συναντηθούμε όλοι και να το δει ένας επαρκής αριθμός κόσμου πρέπει να κάνουμε πολλές παραστάσεις Και επειδή όλοι είμαστε με πολλές υποχρεώσεις αυτό είναι το πιο δύσκολο. Το πιο εύκολο και το πιο άμεσο θα μπορούσε να ήταν να παίξουμε σε ένα πολύ μεγαλύτερο χώρο λιγότερες παραστάσεις Αυτό είναι κάτι που θα μας άρεσε σίγουρα κάποια στιγμή να το κάνουμε στο άμεσο μέλλον. Είναι πολύ ωραίο πάντως ότι τώρα κάπου στο Δεκέμβρη θα κυκλοφορήσει ολόκληρο αυτό σαν δουλειά. Στην πραγματικότητα η παράσταση αυτή θα μπορείς να ακουστεί άρα πιστεύω ότι θα την ερωτευτούν όλοι και θα θέλουν να τη δουν από κοντά.
