2.22 Ghost Story

Το έργο του Ντάνι Ρόμπινς στηρίζεται σε μια κλασική αφηγηματική δομή: ένα ζευγάρι, η Τζεν και ο Σαμ, μετακομίζουν σε ένα ανακαινισμένο παλιό σπίτι που κουβαλά τη δική του ιστορία και ιδιαίτερη ενέργεια. Από την αρχή σχεδόν της μετακόμισής τους, η γυναίκα ακράδαντα πιστεύει ότι στο δίπατο σπίτι υπάρχει ένα φάντασμα που απειλεί εκείνους και κυρίως τη νεογέννητη κόρη τους, κάθε ξημέρωμα στις 2:22 π.μ. ακριβώς. Υπάρχουν όντως πράγματα που συμβαίνουν στις 2:22 π.μ. – και δεν είναι όλα εξηγήσιμα… Η παλιά αγαπημένη φίλη του Σαμ, η Λορίν, που τους επισκέπτεται για δείπνο με τον νέο της σύντροφο, τον Μπεν –έναν ιδιαίτερο και αινιγματικό χαρακτήρα– καταλήγει να περάσουν μια "δοκιμασία". Καθώς το δείπνο εξελίσσεται, η συζήτηση για το ανεξήγητο φαινόμενο, τη μεταφυσική και την ύπαρξη φαντασμάτων κλιμακώνεται, με τον καθένα να φέρνει στο τραπέζι τις δικές του εμπειρίες και απόψεις. Οι εντάσεις αυξάνονται και όλοι μαζί βιώνουν ένα μεταμεσονύκτιο πείραμα για την ύπαρξη ή μη του μεταφυσικού.

Η αναμονή μέχρι τις 2:22 π.μ., οπότε εκδηλώνονται τα ανεξήγητα φαινόμενα, θα μπορούσε να χτίσει σασπένς και ένταση. Ωστόσο, εδώ εκτονώνεται μέσα από υπερβολικές συγκρούσεις και κραυγές που αποδυναμώνουν τη σκοτεινή ατμόσφαιρα. Η σκηνοθετική επιλογή του Φάνη Μουρατίδη να φορτίσει δραματικά τη δράση με δυνατή μουσική (μουσική επιμέλεια: Ηλίας Παπαχαραλάμπους), επαναλαμβανόμενα εφέ κόκκινου φωτισμού (φωτισμοί: Περικλής Μαθιέλλης) και έντονες φωνές-ουρλιαχτά (sound design: Φώτης Παπαθεοδώρου) κάνει την παράσταση να μοιάζει περισσότερο με ταινία τρόμου παρά με ένα καλοστημένο θρίλερ μυστηρίου και είναι παράταιρα, τόσο ως προς το ύφος της όσο και ως προς την υπόθεση του έργου. Ένα μεταφυσικό θρίλερ βασίζεται στην υπόγεια ένταση, στη σιωπή που υπονοεί περισσότερα από όσα λέγονται, στο βλέμμα που υποδηλώνει τρόμο χωρίς να φωνάζει.

Ακόμα και έτσι, ωστόσο, η παράσταση διαθέτει αρετές και κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον. Οι κοινωνικές και μορφωτικές αντιθέσεις μεταξύ των χαρακτήρων αναδεικνύονται επιτυχημένα, με τις συγκρούσεις του σκεπτικιστή, ορθολογιστή και χιουμορίστα Σαμ (Φάνης Μουρατίδης) και της συναισθηματικά ταραγμένης και έντρομης Τζεν (Φαίη Ξυλά) να φορτίζουν με δύναμη το έργο. Ο Φάνης Μουρατίδης έχει αναμφίβολα φοβερή σκηνική άνεση, αν και φλερτάρει με την υπερβολή, ενώ η γοητευτική Φαίη Ξυλά κάποιες στιγμές ανεβάζει τον τόνο σε σημείο που οι εκρήξεις της να μοιάζουν κραυγαλέες. Η Ναταλία Δραγούμη (Λορίν) κρατά έναν πιο εσωτερικό ρυθμό στην ερμηνεία της, εξισορροπώντας την εκρηκτική ατμόσφαιρα, ενώ ο Στάθης Μαντζώρος (Μπεν) αποδίδει πειστικά το ρόλο του γειωμένου, λαϊκού άντρα. Το μεγάλο ατού της παράστασης είναι η ανατροπή στο φινάλε: αναπάντεχη, εξαιρετικά έξυπνη και συναισθηματικά φορτισμένη, αφήνει το κοινό με κομμένη την ανάσα. Καθαρή η μετάφραση του Αντώνη Γαλέου, χρηστικά τα σκηνικά του Μανόλη Παντελιδάκη και προσεγμένα τα κοστούμια του Γιώργου Σεγρεδάκη. Αν και η υπερβολή αποδυναμώνει το στοιχείο του μυστηρίου, η παράσταση διαθέτει γοητεία, χάρη στην έντονη δραματουργία, τις ερμηνείες και το ευφυές φινάλε.