Πάτροκλος Σκαφίδας©
Γλυκόπικρο είναι το έργο του Καταλανού Πάου Μιρό, που βλέπουμε για πρώτη φορά στην Ελλάδα. Ακολουθώντας τη φόρμα της ρομαντικής κομεντί, αφηγείται την ιστορία της Λάλι, μιας πόρνης που ζει στο σπίτι του συντρόφου και προαγωγού της Κάρλος, κάπου κοντά στο ισπανικό λιμάνι. Η γνωριμία της με τον Νταβίντ, έναν βιβλιοπώλη και πελάτη της, θα της ανοίξει νέους ορίζοντες, θα φέρει στην επιφάνεια πλευρές του εαυτού της που αγνοούσε και θα την ωθήσει στην απόφαση να αλλάξει τη ζωή της. Με απλότητα και ευαισθησία, ο Μιρό δημιουργεί ένα έργο που εξελίσσεται μέσα από τις δυναμικές που αναπτύσσονται μεταξύ των ηρώων, ενώ ταυτόχρονα εστιάζει σε αυτούς τους τρεις ανθρώπους που όλοι με κάποιο τρόπο υποφέρουν από μοναξιά - αν και η σύντομη φόρμα που επιλέγει δεν του επιτρέπει να εμβαθύνει περαιτέρω σε αυτούς. Το πικρό, σχεδόν κυνικό, φινάλε πρόσθετει μάλιστα αξία στο έργο, καθώς αποδεικνύεται μη αναμενόμενο και ο συγγραφέαςαποφεύγει τόσο ένα βολικό happy end όσο και κάποια μελοδραματική κατάληξη.
Την ίδια απλότητα διατηρεί η σκηνοθεσία του Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου, ο οποίος δίνει το χώρο στους τρεις καλούς ηθοποιούς να ερμηνεύσουν ένα κείμενο σχέσεων και χαρακτήρων παρά δράσης. Η Δήμητρα Ματσούκα, ο Ανδρέας Κοντόπουλος και ο Κώστας Καζανάς ερμηνεύουν αυτό το ιδιότυπο ερωτικό τρίγωνο και αποδεικνύονται ωραίες επιλογές. Ο Ανδρέας Κοντόπουλος επιβεβαιώνει με τη φυσιογνωμία του τις προσδοκίες για το ρόλο του Κάρλος, αλλά δεν μένει εκεί, αντίθετα συλλαμβάνει τις ιδιαιτερότητες του ρόλου, που από γραφής δεν αποτελεί έναν σχηματικό, τυπικό νταβατζή. Πολύ ενδιαφέρουσα είναι η παρουσία του Κώστα Καζανά στην εκ πρώτης όψεως συμπαθητική φιγούρα του Νταβίντ, μεταφέροντας με πολύ "απαλό" τρόπο την εσωτερικότητα τη θλίψη αλλά και την απειλητική αίσθηση που φέρει ο ήρωας. Παρόλο που η Λάλι είναι ο πυρήνας του έργου, οι άνδρες δεν μένουν στο σκοτάδι, αντιθέτως ο συγγραφέας, χωρίς να κραυγάζει σχεδόν αδιόρατα, δείχνει τη χειριστική, κτητική συμπεριφορά τους απέναντι στο Λάλι και οι ερμηνείες των δύο ηθοποιών συλλαμβάνουν ωραία αυτές τις υπόγειες αποχρώσεις.
Πολύ καλή η Δήμητρα Ματσούκα, μας παραδίδει μια ηρωίδα με πολλές πλευρές, χωρίς να επαναπαύεται στην εντυπωσιακή ομορφιά της. Η Λάλι της είναι μια γυναίκα θαρραλέα, αποφασισμένη, έχει ανησυχίες που την "τρώνε", διεκδικεί κάτι καλύτερο για τον εαυτό της, είναι γενναία αλλά και εύθραυστη - όλα αυτά μέσα από το πρίσμα της "κωμικής" αφέλειας που χαρακτηρίζει μία λαϊκή, αμόρφωτη γυναίκα, που γνωρίζει ξαφνικά έναν άλλο κόσμο. Ωραία πλαισιώνουν το έργο η μελαγχολική σύνθεση του Νίκου Κυπουργού, τα ταιριαστά στο χώρο δράσης (το άθλιο δωμάτιο του Κάρλος) σκηνικά του Αντώνη Δαγκλίδη, τα κοστούμια της Μαγδαληνής Αυγερινού και οι χαμηλοί φωτισμοί του Σάκη Μπιρμπίλη.
Περισσότερες πληροφορίες
Βρέχει στη Βαρκελώνη
Η Λάλι είναι μια πόρνη που ζει κοντά στο λιμάνι της Βαρκελώνης μαζί με τον Κάρλος, τον άνεργο εραστή και προαγωγό της. Έχει έναν τακτικό πελάτη, τον Νταβίντ, ιδιοκτήτη βιβλιοπωλείου, που είναι παντρεμένος αλλά η γυναίκα του είναι ετοιμοθάνατη. Η Λάλι αρχίζει σιγά σιγά να αναπτύσσει μια ιδιόρρυθμη σχέση με τον Νταβίντ, που της δίνει βιβλία να διαβάζει και της ανοίγει έναν καινούργιο κόσμο, με αποτέλεσμα να θέλει να εγκαταλείψει το πεζοδρόμιο. Η αλλαγή αυτή δεν αρέσει καθόλου στον Κάρλος, που η προοπτική να χάσει τη Λάλι τον τρομάζει για πολλούς λόγους. Όταν η γυναίκα του Νταβίντ πεθαίνει, εκείνος προτείνει στη Λάλι να εργαστεί στο βιβλιοπωλείο του. Είναι η ώρα των αποφάσεων και η Λάλι χαίρεται που οι δυο άντρες θα συμφιλιωθούν μεταξύ τους. Τι σημαίνει όμως αυτό για τη ζωή της γυναίκας;
