Περιμένοντας τον Γκοντό

4

Παράσταση συνόλου και υψηλής αισθητικής από τον Θωμά Μοσχόπουλο, που επιβεβαιώνει πως το κλασικό πια δράμα του Μπέκετ μπορεί να λάβει τόσες ερμηνείες όσες και οι παραστάσεις του. Εξαιρετικές ερμηνείες από τους ηθοποιούς και κορυφαίους τους Πάνο Παπαδόπουλο και Τάσο Ροδοβίτη στο βασικό πρωταγωνιστικό δίδυμο.| Powered by Uber

Περιμένοντας τον Γκοντό, Πόρτα 20204-25 ©Patroklos_Skafidas

Με αυτή την παράσταση συνόλου και υψηλής αισθητικής, ο Θωμάς Μοσχόπουλος επιβεβαιώνει πως το κλασικό πια δράμα του Μπέκετ μπορεί να λάβει τόσες ερμηνείες όσες και οι παραστάσεις του, χωρίς να χρειαστεί να αλλάξει λέξη. Ο δικός του "Γκοντό" τοποθετείται μέσα σε ένα τοπίο ολοσχερούς καταστροφής, γεμάτο συντρίμια και σκόνη, η οποία έχει διαβρώσει και την εμφάνιση του Βλαδίμηρου και του Εστραγκόν. Σαν να βρισκόμαστε κοντά στο τέλος της ανθρωπότητας ή σε μια μελλοντική δυστοπία οικολογικής ασφυξίας (εξαιρετική η σκηνογραφική και ενδυματολογική δουλειά του Βασίλη Παπατσαρούχα) παρακολουθούμε τους -παραπάνω από γνώριμους- ήρωες του Ιρλανδού δραματουργού στη λούπα της ατέρμονης αναμονής και καθήλωσής τους.

Περιμένοντας τον Γκοντό, Πόρτα 20204-25 ©Patroklos_Skafidas
©Patroklos_Skafidas

Η ματιά του Μοσχόπουλου δείχνει να είναι σκεπτικιστική και "απασιόδοξη": δεν εστιάζει στο χιούμορ ούτε στη θεατρικότητα του κειμένου, παρά την ελαφρώς θεατράλε εμφάνιση και συμπεριφορά του πρωταγωνιστικού διδύμου. Χωρίς να αγνοεί  τα παραπάνω στοιχεία, η παράσταση αναδεικνύει κυρίως τα συναισθήματα της μοναξιάς, της ανάγκης και της αλληλεξάρτησης, του υπαρξιακού κενού, της απόγνωσης και του αδιεξόδου που βιώνουν οι ήρωες. Η ερμηνεία του Πάνου Παπαδόπουλου είναι καθοριστική ως προς αυτή την αίσθηση, έτσι όπως εμφανίζει έναν σαρκαστικό, σχεδόν μηδενιστή Βλαδίμηρο. Ο ταλαντούχος ηθοποιός πραγματοποιεί μια ερμηνεία βαθιάς διεισδυτικότητας στον ήρωά του, αιχμαλωτίζοντας ακόμη και την "εξωκειμενική" γνώση πως στην πραγματικότητα δεν υπάρχει τίποτα να περιμένουν.  Έτσι, η απουσία δράσης, ο αόριστος μη-τόπος, ο κυκλικός χρόνος και οι "υποτυπώδεις" συζητήσεις του έργου εδώ φωτίζονται υπό το πρίσμα ενός ήδη συντελεσθέντος τέλους. Υπέροχος και ο Τάσος Ροδοβίτης στο ρόλο του εσωστρεφή Εστραγκόν, χτίζει μια πολύ ωραία σχέση με τον συμπρωταγωνιστή του.

Περιμένοντας τον Γκοντό 2024-25
©Patroklos_Skafidas

Επίσης, η παράσταση ξεχωρίζει για τον ωραίο ρυθμό (παρά την χωρίς ιδιαίτερες αυξομειώσεις σκηνική θερμοκρασία) όσο κυρίως για τον πολύ καλά μιλημένο και βιωμένο λόγο. Οι ηθοποιοί δίνουν νόημα σε κάθε λέξη, κάτι που κορυφώνεται στον περιβόητο μονόλογο του Λάκυ, τον οποίο ο Γιάννης Βαρβαρέσος  απευθύνει στους θεατές έχοντας προσδώσει ύφος και χρώμα στα ακατάληπτα κατά τ’ άλλα λόγια, αντί να καταφεύγει σε μία "παραληρηματική" ερμηνεία. Ο Γιάννης Σαμψαλάκης στο δεσποτικό ρόλο του Πότζο, παίζει ωραία μεταξύ δύο επιπέδων: μιας γκροτέσκo, εφιαλτικής φιγούρας που επιδεικνύει παγερή βαναυσότητα και ενός performer που απολαμβάνει να "παίζει" και να υποκρίνεται μπροστά σε κοινό. Το μικρό ρόλο του Αγοριού ερμηνεύει ο Πέτρος Δημοτάκης.

Περισσότερες πληροφορίες

Περιμένοντας τον Γκοντό

  • Δράμα
  • Διάρκεια: 100 '

Σε μια ιδιαίτερης εικαστικότητας παράσταση που αναδεικνύει την κωμικοτραγική πλευρά του ανεβαίνει το έργο-ορόσημο -ένα από τα πιο αντιπροσωπευτικά του θεάτρου του παραλόγου- για έναν «σωτήρα» που δεν έρχεται ποτέ και για την προσπάθεια του ανθρώπου να εξηγήσει την ίδια του την ύπαρξη. Η νέα αυτή ερμηνευτική προσέγγιση είναι ανοιχτή ακόμα και σε εφήβους. Η παράσταση, επιλέγοντας να ακολουθήσει πιστά τις σκηνικές οδηγίες του συγγραφέα και ερμηνεύοντάς το σαν μία παρτιτούρα ακριβείας, αναδεικνύει ότι το έργο παραμένει σύγχρονο όχι μόνο για τη φιλοσοφική του βαρύτητα, αλλά και για τον ιδιαίτερο τρόπο με τον οποίο ισορροπεί ανάμεσα στο τραγικό και το κωμικό, όντας ταυτόχρονα υπαρξιακά βαθύ και ανάλαφρα διασκεδαστικό.

Πόρτα

Λεωφ. Μεσογείων 59, Αμπελόκηποι

Διαβάστε ακόμα

Τελευταία άρθρα Θέατρο

Νίκος Καμτσής: "Η βία που εμφανίζεται ως καθήκον είναι η πιο επικίνδυνη"

Ένα εκρηκτικό "Debate" ανάμεσα στον Μαρά και τον Σαντ: ο Νίκος Καμτσής μας ανοίγει "Το Μενού της Επανάστασης" στο Θέατρο Τόπος Αλλού. Διαβάστε όσα μας είπε με αφορμή τη νέα του παράσταση στο Τόπος Αλλού.

ΓΡΑΦΕΙ: ΜΑΡΙΑ ΚΡΥΟΥ
17/11/2026

Το "Hοrny Fans" καταγράφει τις διαπραγματεύσεις της καθημερινότητας και την προσπάθεια να φανταστείς ένα μέλλον

Το "Horny Fans" του Claudio Kaya έρχεται στο Πλύφα, με μια σκηνική ιστορία για την επιβίωση, την επιθυμία και την έκθεση της ιδιωτικής ζωής.

Ο Ζήσης Ρούμπος σερβίρει "Τηγανητές Πατάτες" με μπόλικο γέλιο στο Loft των TGI Fridays

Μια γενναία δόση νοσταλγίας, αυτοσαρκασμός και ατάκες που πέφτουν βροχή: ο Ζήσης Ρούμπος επιστρέφει κάθε Δευτέρα στο Loft της Καπνικαρέας.

Η "Πάπισσα Ιωάννα" του Εμμανουήλ Ροΐδη ανεβαίνει στο Θέατρο Αργώ

Η ιστορία της γυναίκας που μεταμφιέστηκε σε άνδρα και έφτασε μέχρι τον θρόνο του Αγίου Πέτρου ζωντανεύει στη σκηνή μέσα από το μυθιστόρημα του Εμμανουήλ Ροΐδη.

"Σαρώ": Μια ιλαροτραγωδία με ελεύθερη συνεισφορά στο θέατρο Εμπρός

Η Ευτυχία Δρακοπούλου και η θεατρική ομάδα "Κούκου" παρουσιάζουν μια παράσταση σε τρεις πράξεις, γραμμένη σε δεκαπεντασύλλαβο, που ακροβατεί ανάμεσα στο πραγματικό και το φανταστικό, το χιούμορ και την ανθρώπινη αγωνία.

Στο MIR festival 2026 η τέχνη γίνεται "Η δύναμη των αδυνάτων"

Δεκαέξι πρότζεκτ, δεκατέσσερις χώροι και μια Αθήνα που μετατρέπεται σε ανοιχτό πεδίο σύγχρονης καλλιτεχνικής δημιουργίας. Το αθηναϊκό φεστιβάλ σύγχρονης τέχνης επιστρέφει με ένα πολυσυλλεκτικό πρόγραμμα που φέρνει σε διάλογο το θέατρο, τον χορό και την περφόρμανς.

Οι "Χήνες" της Στέλλας Ζαφειροπούλου συνεχίζονται για δεύτερη χρονιά στο Πλύφα

Η βραβευμένη ιστορία της Στέλλας Ζαφειροπούλου για την υιοθεσία, την οικογένεια και τις προκαταλήψεις παρουσιάζεται από τις 18 Νοεμβρίου, με τη Μαρία Αντουλινάκη.