Ελίνα Γιουνανλή©
Μετά από μια εντυπωσιακή διαδρομή στην ελληνική περιφέρεια, ο "Σταθμός Ω" επιστρέφει στο Εθνικό Θέατρο, στην Πλαγία Σκηνή του Κτηρίου Τσίλλερ, για να ολοκληρώσει το ταξίδι του εκεί που ξεκίνησαν όλα. Το σύγχρονο νεοελληνικό έργο του Γιώργου Χριστοδούλου, υπό τη σκηνοθετική ματιά του Δημήτρη Τσικούρα (Τσικ) —αριστούχου αποφοίτου του Εθνικού Θεάτρου—, μεταφέρει τον αρχέγονο πυρήνα της ομηρικής Ιλιάδας στο σήμερα. Όπως ο Πρίαμος ικέτευσε τον Αχιλλέα για το σώμα του γιου του, έτσι και οι ήρωες του "Σταθμού Ω" αναμετρώνται με το βάρος της απώλειας, τη συλλογική συνενοχή και την επιτακτική ανάγκη για μνήμη. Πρόκειται για μια παράσταση που δεν στέκεται μόνο στο τραύμα, αλλά αναζητά τη λύτρωση μέσα από την ουσιαστική συν-χώρεση. Ο σκηνοθέτης Δημήτρης Τσικούρας μας εισάγει στις θεματικές γέφυρες που συνδέουν το αρχαίο δράμα με τη σύγχρονη πραγματικότητα.
Το ηθικό τοπίο του "Σταθμού Ω" μέσα από πέντε θεμελιώδεις έννοιες
Ετερότητα
Ευτυχώς που υπάρχει, ένας ομοιογενής κόσμος παρά μόνο βαρετός θα ήταν. Το σημαντικό όμως είναι να υπάρχει ο σεβασμός στην ετερότητα του κόσμου, να αφήνουμε χώρο να συνυπάρχουμε όλοι. Αυτό που ζητάει ο καθένας για τον εαυτό του από τους άλλους γιατί είναι τόσο δύσκολο πολλές φορές να το προσφέρουμε και εμείς οι ίδιοι στους άλλους; Αν δεν κάναμε στους διπλανούς μας αυτό που δεν θέλουμε και εμείς οι ίδιοι να μας κάνουν, μήπως θα ζούσαμε πιο αρμονικά;
Απουσία
Την καταλαβαίνεις, όταν αυτή υπάρξει πραγματικά. Το γνωστό κλισέ αλλά τόσο αληθινό "όταν χάσεις κάτι θα καταλάβεις την αξία του". Το ίδιο με έναν τρόπο συμβαίνει και στον Σταθμό Ω ανάμεσα σε έναν πατέρα και τον γιο του.
Σιωπή
Η σιωπή πολλές φορές μπορεί να είναι θησαυρός αλλά κάποιες άλλες μπορεί να είναι καταστροφική. Πράγματα που κατά κάποιο τρόπο μπορεί να θεωρούνται δεδομένα και δεν λέγονται ποτέ, τελικά ίσως να μεταφράζονται εντελώς λανθασμένα και τα μηνύματα που λαμβάνονται να είναι εντελώς διαφορετικά εφόσον δεν επικοινωνούνται. "Μια σιωπηλή βολική συμφωνία" ακούγεται κάποια στιγμή στο έργο. Μόνο που έρχεται η στιγμή που παύει να είναι βολική και γίνεται εφιαλτική και ψάχνεις απεγνωσμένα στα λόγια των άλλων μια αλήθεια.
Ικεσία
"Θα μπορούσα να σε ξεσκίσω με τα ίδια μου τα χέρια, κι όμως κάθομαι εδώ και σε παρακαλώ". Η ικεσία έχει πολλές μορφές. Στη ραψωδία Ω της Ιλιάδας ο Πρίαμος γονατίζει μπροστά στον Αχιλλέα ικετεύοντας για το σώμα του Έκτορα. Στον "Σταθμό Ω" που εμπνέεται από την στιγμή της παραπάνω ραψωδίας για μία ιστορία που αφορά περισσότερο στο σήμερα αρκεί ένας πατέρας να κάνει το ίδιο;
Συν-χώρεση
Συν-χώρεση, συν-χωρώ, συν-χωράμε. Πάνω στην ίδια λογική με την συνύπαρξη μας μέσα στην ετερότητα του κόσμου, αλλά με ένα πιο βαθύ νόημα. Η συνύπαρξη πολλές φορές δεν είναι αρμονική, μπορεί να συνυπάρχεις υποχρεωτικά με κάποιον αλλά ποτέ να μην τον έχεις αποδεχτεί. Στην συγχώρεση (συν-χώρεση) αφήνεις χώρο και μέσα σου για τον δίπλα σου. Με αυτό το σκεπτικό προσπαθεί να έρθει και στον "Σταθμό Ω", να συν-χωρέσουμε όλοι, όλες και όλα στον ίδιο χώρο, κυριολεκτικά και μεταφορικά. Να συν-χωρέσουμε 5 διαφορετικοί ανθρώποι επί σκηνής για να πούμε μία κοινή ιστορία με σκοπό να θυμηθούμε και με βαθύτερη επιθυμία να συν-χωρέσουμε όλοι, όλες και όλα στον ίδιο έτερο κόσμο.
Διαβάστε Επίσης
Περισσότερες πληροφορίες
Σταθμός Ω
Για την απώλεια, τη συνενοχή, τη συγχώρεση και τη μνήμη μιλά το σύγχρονο ελληνικό έργο που αντλεί έμπνευση από τη ραψωδία Ω της «Ιλιάδας», όπου ο Πρίαμος ικετεύει τον Αχιλλέα για το σώμα του Έκτορα, με φόντο όσα συμβαίνουν σε ένα ελληνικό χωριό όταν ένας νέος – διαφορετικός στα μάτια της τοπικής κοινωνίας – εξαφανίζεται. Ο πατέρας του βρίσκεται αντιμέτωπος με την απώλεια, την αδιανόητη σιωπή, την ομοφοβική βία, που καλύπτεται πίσω από την «κανονικότητα», και τελικά με τον ίδιο του τον εαυτό. Στέκεται απέναντι σε εκείνον που του στέρησε το παιδί του, ζητώντας την αλήθεια, ζητώντας ένα σώμα που λείπει. Πέντε πρόσωπα συναντιούνται επί σκηνής και, με αφετηρία ένα έγκλημα, ανοίγουν έναν κοινό τόπο αφήγησης, θύμησης, ερωτημάτων και αντιπαραθέσεων. Μέσα από μύθους, έθιμα και αλληγορίες, επιχειρούν να διεισδύσουν στο πυρήνα της ανθρώπινης συνθήκης και να αναζητήσουν τι μπορεί να σημαίνει στ’ αλήθεια να συν-χωράμε, στον ίδιο τόπο, όλοι, όλες και όλα μαζί.
