Μαθήματα κωμωδίας

Ακόμη ένα έργο που διακωμωδεί τα εσωτερικά του θεάτρου; Όχι ακριβώς. Στο έργο του Θοδωρή Αθερίδη, ένας μεσήλικος, κάποτε σπουδαίος ηθοποιός, αποφασίζει να παραδώσει μαθήματα ερμηνείας της κωμωδίας σε επίδοξους ηθοποιούς. Τελικά, η ομάδα που συγκροτεί μόνο από ηθοποιούς δεν αποτελείται: μια νεαρή influencer που θέλει να τονώσει το λογαριασμό της στο instagram, ένας βαρύμαγκας γιατρός που θέλει να το γυρίσει στο stand up, ένας γόνος εύπορης οικογένειας και μια μελαγχολική ξεναγός-wannabe ηθοποιός, που έχει ερμηνεύσει πολλούς ρόλους αλλά μόνο σε ακροάσεις θα ανταποκριθούν στην αγγελία του με στόχο να κατακτήσουν τους κώδικες της κωμωδίας.

Ο Αθερίδης μεταχειρίζεται ένα από τα κατεξοχήν εργαλεία του είδους, τη συνύπαρξη ετερόκλητων ανθρώπων με τονισμένα στοιχεία συμπεριφοράς ή χαρακτήρα και χτίζει πάνω τους ένα έργο που ταυτόχρονα διακωμωδεί αλλά ρίχνει και μια τρυφερή ματιά στη μαγική τέχνη του θεάτρου και της θεατρικής εκπαίδευσης. Πίσω από το ατακαδόρικο κείμενο, τους κωμικούς χαρακτήρες και μερικές ξεκαρδιστικές σκηνές, που περιπαίζουν τις καλλιτεχνικές φιλοδοξίες, τις διάφορες σχολές ερμηνείας, ακόμη και σημεία της επικαιρότητας, δίνοντας μια "επιθεωρησιακή" διάσταση στο κείμενο που το κρατάει στο εδώ και τώρα, ο συγγραφέας διακατέχεται από την αγωνία για το μέλλον που καραδοκεί για τους ανθρώπους αυτού του επισφαλούς επαγγέλματος· το ότι πρόκειται για έργο που γράφτηκε κατά τη διάρκεια της καραντίνας ίσως δεν είναι τυχαίο.

Το αποτέλεσμα κειμένου και παράστασης είναι πληθωρικό, καθώς τα "Μαθήματα κωμωδίας" δεν μένουν στο πρώτο επίπεδο μιας "ξέγνοιαστης" ενδοθεατρικής σάτιρας: από τη σκιαγράφηση ανθρώπων που κουβαλούν προσωπικά βάρη, τις σχέσεις που αναπτύσσονται μεταξύ τους, την ευεργετική επίδραση που έχει στις ζωές τους η όλη διαδικασία μέχρι το μη αναμενόμενο φινάλε, που ακυρώνει κάθε ανάλαφρη διάθεση, δείχνουν την πρόθεση του συγγραφέα να σκάψει βαθύτερα, έστω και αν το κάνει με κάπως σχηματικό τρόπο. Η ενέργεια, η σκηνική χημεία και το μέτρο είναι τα μεγάλα ατού της παράστασης, οπότε η όποια επαναληπτικότητα και μια αίσθηση επιβραδύνσης του ρυθμού, που παρατηρείται προς τη μέση, περνούν σε δεύτερη μοίρα. Από το σκηνοθετικό πόστο, ο Αθερίδης δένει την ερμηνευτική ομάδα σε ένα αρμονικό σύνολο, τονώνει τη σκηνική ατμόσφαιρα, επιλέγοντας και την επικοινωνία με τους θεατές, ενώ ο ίδιος στο ρόλο του ηθοποιού/δασκάλου συντονίζει πράγματι με ζήλο το δημιούργημά του. Με ανάλογο δόσιμο, οι υπόλοιποι ηθοποιοί χαίρονται τους ρόλους τους, εκμεταλλεύονται τις κωμικές τους ιδιαιτερότητες και τις αποδίδουν στο επιθυμητό σημείο υπερβολής που προκαλεί γέλιο, χωρίς να καταλήγει σε καρικατούρα – ειδικά ο Ηλίας Βαλάσης και ο Δημήτρης Σαμόλης, ενώ η Δήμητρα Ματσούκα και η Αναστασία Τσιλιμπίου σε στιγμές εγκλωβίζονται σε μια περισσότερο τυποποιημένη απόδοση των ηρωίδων τους.