Το πάθος για εξουσία ευτελίζει τον άνθρωπο και με τον «Φον Δημητράκη» του ο Ψαθάς, αν και μιλά για έναν πολιτικάντη την περίοδο της γερμανικής κατοχής, «φωτογραφίζει» τη διαχρονικότητα της λαμογιάς. Ο Πέτρος Φιλιππίδης, μαζί με έναν πολύ καλό θίασο, καταφέρνει αβίαστα να περάσει τη θέρμη του έργου στο κοινό.
Το τρίπτυχο «πατρίς, θρησκεία, οικογένεια» μοιάζει να δίνει νόημα στη ζωή του κυρίου Χαρίτου, ενός πολιτικάντη που ζει με το απωθημένο της μεγάλης πολιτικής καριέρας. Οι μάσκες, ωστόσο, πέφτουν μόλις γεύεται το μεθυστικό ποτό της εξουσίας. Πολιτευόμενος και πριν από το ξέσπασμα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο κύριος Δημητράκης συνθλίβεται ψυχολογικά υπό τη σκιά των πολιτευτών που κατάφεραν να καθίσουν στην υπουργική καρέκλα.Όταν όμως του δίνεται η ευκαιρία, δεν διστάζει να συνεργαστεί με τους κατακτητές και να κάνει το μίζερο όνειρό του πραγματικότητα, ξεχνώντας τις αξίες που υποτίθεται ότι πρέσβευε. Ως πάτερ φαμίλιας, μπορεί να διατείνεται πως ενδιαφέρεται για το καλό της οικογένειάς του, με ευκολία όμως αποκηρύσσει γιο και αδελφό που αποφάσισαν να ταχτούν με το μέρος των ανταρτών, ενώ είναι έτοιμος να «ξεπουλήσει» την κόρη του σ’ έναν πολύ μεγαλύτερό της άντρα, τον κύριο Ζαρλά, μια αμφιλεγόμενη προσωπικότητα, που διατηρεί στενές σχέσεις με υψηλόβαθμους της Γκεστάπο.
Κωμωδία ή δράμα; Η παράσταση παρακολουθείται μ’ ένα σταθερό μειδίαμα στα χείλη. Είναι πολλές οι στιγμές που τίθεται το ερώτημα καθώς η υπόθεση του έργου διαδραματίζεται σε μια σκληρή εποχή και ξεσκεπάζει σωρεία κοινωνικών ψευδών αλλά και τις υπαρξιακές παλινωδίες των ανθρώπων που διψούν για αναγνώριση. Ο Πέτρος Φιλιππίδης ανέλαβε ένα δύσκολο εγχείρημα. Θέλησε να κάνει κωμωδία, υπογραμμίζοντας ωστόσο τη δραματικότητα και οπωσδήποτε τη σημαντικότητα των γεγονότων και τον αντίκτυπο που έχουν στη ζωή των ανθρώπων σε καιρό πολέμου.
Σε ένα μεγάλο βαθμό το καταφέρνει αναδεικνύοντας τις θεατρικές ποιότητες του έργου του Ψαθά μέσα στο σκηνικό περιβάλλον του Γιώργου Γαβαλά, που αποτυπώνει επιτυχημένα τον κλειστοφοβικό κατοχικό κόσμο. Η σκηνοθεσία προωθεί την πλοκή με γοργούς, εύθυμους ρυθμούς και αποτυπώνει τον (αρκετά δυνατό) απόηχο του έργου στο σήμερα. Ευχάριστες, μπριόζες, κάποτε ευφυώς κωμικές και κάποτε απλώς πλακατζίδικες οι ερμηνείες των ηθοποιών.
Στο ρόλο του κυρίου Χαρίτου, που έγινε Φον Δημητράκης με το που ανέλαβε το υπουργείο Ασφάλειας, ο Πέτρος Φιλιππίδης προσπάθησε να ισορροπήσει το φαρσικό ύφος με το τραγικό ύψος των περιστάσεων, χωρίς να αποφύγει την υπερβολή σε κάποιες σκηνές. Το κωμικό του γκελ στο κοινό και οι χιουμοριστικές δεξιότητές του είναι αδιαμφισβήτητες, όμως θα θέλαμε πολύ να τον βλέπαμε να αναδεικνύει πιο έντεχνα τη φλεγματικότητα του ρόλου. Αγέρωχη και εκφραστική, η Μαρία Κατσανδρή, ως κυρία Χαρίτου, μας κάνει να τη συμπαθήσουμε στην αρχή και προκαλεί τον οίκτο όταν ξιπάζεται ως κυρία υπουργού.
Στιβαρή η ερμηνεία του Γεράσιμου Σκιαδαρέση επέτρεψε να βγει η συγκίνηση και να αναδυθούν οι ιδεολογικές αγωνίες του Λεωνίδα που στηρίζει κρυφά τους αντάρτες. Εξίσου στιβαρός με στεντόρεια φωνή ήταν και ο Δημήτρης Μαυρόπουλος (κ. Ζαρλάς). Η Φαίη Ξυλά, αν και διαχειρίζεται με συνέπεια το ρόλο της, φαντάζει λιγότερο ισχυρή επί σκηνής συγκριτικά με τους συμπρωταγωνιστές της. Ταιριαστή η υπόλοιπη διανομή (Γιάννα Παπαγεωργίου, Γιώργος Ψάλτου, Μανώλης Χουρδάκης, Χριστίνα Σπατιώτη, Χρύσα Κλουβά, Θανάσης Ισιδώρου) ακολουθεί την πρωταγωνιστική ομάδα με καλές ερμηνείες.
Ημερομηνία α' δημοσίευσης: 16/01/2014
Περισσότερες πληροφορίες
Φον Δημητράκης
Ένας ψεύτης πολιτευτής γίνεται υπουργός της κατοχικής κυβέρνησης και γελοιοποιείται για χάρη της εξουσίας, προκαλώντας έτσι προβλήματα αλλά και αντιδράσεις μέσα στην οικογένειά του
