Ρέκβιεμ για το τέλος του έρωτα

Η παράσταση-τομή για την αναγνώριση της επιδημίας του AIDS στην Ελλάδα, η οποία σημάδεψε την καλλιτεχνική δημιουργία της δεκαετίας του 1990, σηματοδοτεί την επανένωση των δύο εμβληματικών συνοδοιπόρων της θρυλικής Ομάδας Εδάφους, του Δημήτρη Παπαϊωάννου και του Γιώργου Κουμεντάκη, σε μια νέα ανάγνωση από τον διεθνή μαέστρο Θεόδωρο Κουρεντζή, με τη συμμετοχή ερμηνευτών, σολίστ μουσικών της Ορχήστρας της ΕΛΣ, του χορωδιακού συνόλου ΜΕΙΖΟΝ Ensemble και υψιφώνου. Το 1995, στο Παλαιό Εργοστάσιο της ΔΕΗ στο Νέο Φάληρο, η Ομάδα Εδάφους έκανε μια ρωγμή στον χρόνο με την παρουσίαση της παράστασης-εγκατάστασης «Ενός λεπτού σιγή», σε σύλληψη, σκηνοθεσία, χορογραφία του Δημήτρη Παπαϊωάννου και μουσική για το πρώτο κεφάλαιο του Γιώργου Κουμεντάκη και για το δεύτερο του Μάνου Χατζιδάκι. Με το τραύμα να παραμένει διαρκές από τον θάνατο αγαπημένων φίλων από AIDS και με τον «φόβο να στοιχειώνει την ερωτική ζωή μιας ολόκληρης γενιάς», ο Δημήτρης Παπαϊωάννου ζήτησε από τον Γιώργο Κουμεντάκη να συνθέσει μια «καταιγίδα θανάτου» – ένα ρέκβιεμ για εκείνους που χάθηκαν από το AIDS που έμελλε να γίνει ένα από τα εμβληματικά συμφωνικά έργα της πρώτης δημιουργικής περιόδου του.

Μουσ. δι/νση: Θ. Κουρεντζής. Σκην.: Δ. Παπαϊωάννου, Λ. Μπάκας. Κοστ.: Β. Παπατσαρούχας. Φωτ.: Δ. Παπαϊωάννου, Στ. Δρουσιώτης.